Od wczoraj w Belgii eutanazja jest legalna. Weszło tam w życie nowe prawo, przyjęte w maju przez parlament, zezwalające na pozbawienie człowieka życia. Przeciwko prawnej dopuszczalności eutanazji wielokrotnie protestował Kościół katolicki w Belgii.

Belgia jest drugim po Holandii krajem zezwalającym na eutanazję. Rząd w Brukseli zaakceptował w piątek ostatnie przepisy wykonawcze. Przeszkodą formalną, którą usunięto w ubiegłym tygodniu, był brak aktów wykonawczych do majowej ustawy. Chodziło o komisję nadzoru i kontroli. Komisja po raz pierwszy zbierze się dzisiaj, by przyjąć wzór dokumentu, który będą musieli wypełnić lekarze dokonujący eutanazji.

Inicjatorami ustawy byli senatorzy z trzech partii koalicji rządzącej, składającej się z liberałÃ³w i socjalistów. Projektodawcy obłudnie mówili, że trzeba uregulować sytuację, w której "eutanazję i tak praktykuje się w Belgii na co dzień, tyle że pokątnie".

Pomysłowi legalizacji tego procederu od samego początku sprzeciwiał się belgijski Kościół katolicki. - Myślę, że ustawa ta będzie miała bardzo niebezpieczne konsekwencje: chodzi o wybór pewnego typu cywilizacji, w której indywidualizm góruje nad solidarnością, a prawo do życia mają tylko osoby na to zasługujące, które gotowi jesteśmy zaakceptować - oświadczył ks. kardynał Godfried Daneels, przewodniczący Konferencji Episkopatu Belgii.

Możliwość eutanazji obwarowano "pewnymi warunkami". Dopuszcza ona uśmiercenie pacjenta przez lekarza, jeśli dorosły lub samodzielny nieletni pacjent, świadomy i w pełni władz umysłowych, prosi o to na piśmie, wielokrotnie, dobrowolnie, w sposób przemyślany, "bez zewnętrznej presji". Pacjent musi być w "sytuacji medycznej bez wyjścia" i uskarżać się na "stałe i niedające się zaakceptować cierpienie fizyczne lub psychiczne, którego nie da się uśmierzyć i które jest wynikiem ciężkiego i nieuleczalnego schorzenia, przypadkowego lub patologicznego". Pomysłodawcy dopuścili nawet akceptację prośby wyrażonej w oświadczeniu złożonym "na zapas", a także za pośrednictwem osoby trzeciej, wybranej przez pacjenta i niezainteresowanej materialnie jego śmiercią.

Jacek Szpakowski, KAI, PAP

Legalizację eutanazji w Belgii komentuje dr Marek Czachorowski, etyk z Katedry Etyki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i z Instytutu Studiów nad Rodziną UKSW:

Pod nazwą eutanazja kryje się zwykłe zabójstwo niewinnego człowieka. Jest to czyn po prostu zły. Stanowi on zamach na fundamentalne dobro człowieka. Życie ludzkie jest największą wartością i żadne okoliczności, np. cierpienie, nie są w stanie zmienić moralnej kwalifikacji tego czynu. W aprobacie dla eutanazji kryje się pewna wizja człowieka - nie tylko ta materialistyczna, ale również spirytualistyczna. Jeżeli duch istnieje, to można zabić ciało.
Dzisiaj walka o życie to walka o osobową godność ludzkiego ciała. Europa jest dzisiaj pod wpływem kartezjańskiej wizji człowieka, która traktuje ciało ludzkie jako sferę pozaosobową. Dopóki ludzie nie zrozumieją, że ludzka cielesność to nie jest jakaś sfera pozaosobowa, tylko to jest właśnie jakby element osoby ludzkiej, dopóty będą usprawiedliwiać dokonywanie w szczególnych sytuacjach eutanazji.
not. AZ

Legalizację eutanazji w Belgii komentuje dr nauk med. Wanda Terlecka, ordynator Oddziału Szybkiej Diagnostyki Chorób Płuc Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Częstochowie, członek Komisji Etyki przy Częstochowskiej Radzie Lekarskiej:

Odczytuję ten fakt jako olbrzymi znak czasu analogiczny do tego, co już się stało w Holandii. Świadczy on o ogromnym odczłowieczeniu ludzi, całych społeczeństw. Jest niezwykle uderzające, że pół wieku po okresie, w którym wprowadzono Powszechną Deklarację Praw Człowieka, i po straszliwych doświadczeniach II wojny światowej, dokładnie w rok po tym, jak cały świat odczuł, co znaczy terroryzm, po uderzeniu samolotów w drapacze chmur w centrum Nowego Jorku, po tym wszystkim, co dotknęło tylu ludzi, całe społeczeństwa mówią "tak" dla przemocy, dla śmierci, dla braku wrażliwości.
Argument przywoływany przez zwolenników eutanazji, głoszący, że ich celem jest oszczędzenie człowiekowi bólu, jest wyłącznie pozorny. Prawie każdy ból można opanować. Tu nie chodzi o ból fizyczny. Trzeba mieć świadomość, że na ogół inicjatywa zabijania nie pochodzi od chorego, od tego, który cierpi. W mojej długoletniej praktyce lekarskiej towarzyszyłam w umieraniu kilkuset osobom i ze strony chorego nigdy nie usłyszałam słÃ³w: "Proszę o śmierć". Myślę, że wiąże się to głÃ³wnie z tym, że każdy mój chory miał świadomość, iż robi się wszystko, żeby mu pomóc.
not. AZ

Jacek Szpakowski, KAI, PAP, Nasz Dziennik, 2002-09-26

powrot