Od redakcji: O zagrożeniach płynących z przyśpieszonej integracji z UE mówi coraz więcej polityków i specjalistów. Teraz, gdy słabości polityki europejskiej są oczywistością warto pamiętać o środowiskach i osobach, które były pionierami tego krytycznego spojrzenia i czyniły to w okresie, gdy wymagało to z jednej strony odwagi, a z drugiej przenikliwości w myśleniu. Prezentowany przez nas tekst stanowi obszerne fragmenty wypowiedzi ówczesnego senatora RP, a obecnie członka Rady Programowej naszego pisma, Józefa Frączka na konferencji zorganizowanej przez Stronnictwo Narodowe 18 czerwca 1995 roku. Mimo upływu 7 lat sformułowania te są ciągle aktualne, a miniony czas tylko potwierdził ich słuszność.

8 kwietnia 1994 roku rząd RP złożył formalny wniosek o członkostwo Polski w Unii Europejskiej. Część elit politycznych powtarza na wszystkie możliwe sposoby swoje wyznania miłosne w stosunku do Unii Europejskiej. Jak to jednak bywa często u zakochanych, uczucie zastępuje rozum. A tak się jakoś składa, że to elity polityczne, które dziś są zafascynowane Unią Europejską, w latach swojej młodości częstokroć przeżywały wielką miłość do stalinowskiej wersji komunizmu. Już te fakty nakazują mieć się na baczności, gdyż kolejne rewizje poglądów prawdopodobnie będą miały niedługo miejsce wśród wielu intelektualistów, ale my wszyscy będziemy musieli zapłacić znów wysoką cenę. Muszę stwierdzić, że ja jako senator, a zarazem członek Komisji Spraw Zagranicznych, spotkałem tylko kilka osób, które mogą powiedzieć, że zapoznały się z Traktatem z Maastricht i im kto bliżej zna mechanizmy, jakie uruchomił ten traktat, ten silniej stara się przestrzec nas Polaków przed przystąpieniem do UE.

Specjaliści z UE w czasie negocjacji powiedzieli nam, że na przeszkodzie stowarzyszeniu Polski z UE stoją cztery sektory gospodarcze: stal, węgiel, tekstylia i rolnictwo. Kilka tygodni temu na spotkaniu w senackiej Komisji Spraw Zagranicznych ambasador Francji powiedział nam, że przemysł tekstylny został już w Polsce zrestrukturyzowany (czytaj przestał być konkurencyjny dla Zachodu) i nie stanowi bariery w przystąpieniu Polski do UE. Do zrestrukturyzowania pozostały jeszcze: stal, węgiel i rolnictwo.

Zanim weźmiemy się za analizę naszego rolnictwa, wpierw przyjrzyjmy się uważnie, na czym polega

wspólna polityka rolna (CAP),

o której można powiedzieć, że stanowi serce Wspólnoty Europejskiej. Po podpisaniu Traktatów Rzymskich, gdy formowały się zasady wspólnej polityki rolnej, UE nie była samowystarczalna w żywność. Bruksela postanowiła jednak zmienić tę sytuację i przyjęła elegancki sposób pomocy farmerom. Ustanowiła ceny minimalne dla każdego towaru i w ten sposób następował przepływ kapitału od konsumentów do producentów żywności z pominięciem budżetu, a ponadto broniła tych cen minimalnych przed tańszym importem. Mechanizm ten działał dobrze do czasu, gdy w Europie występował niedobór żywności. W ten sposób wydajność w rolnictwie w latach 1973-1988 wzrastała o 2 proc. rocznie, podczas gdy konsumpcja rosła jedynie o 0,5 proc.. Obecnie UE produkuje 25 proc. więcej niż konsumuje. Piętrzące się nadwyżki muszą być wykupywane przez państwo i magazynowane (wartość 3,7 mln ECU w 1991 roku), a następnie są odsprzedawane na światowym rynku bez względu na straty, jakie by to przynosiło. Dlatego na przełomie lat 70. i 80. UE zaczęła wprowadzać korekty w swojej polityce rolnej. Zaczęto nakłaniać rolników do ugorowania ziemi albo karano grzywnami tych rolników, którzy otrzymywali rekordowe zbiory.

Jeśli dziś słyszymy w naszym kraju z ust wielu polityków oraz publicystów, że nie przyjmą nas do UE z powodu rozdrobnionego i mało wydajnego rolnictwa, to śmiało można powiedzieć, że ci kawiarniani politycy nie znają rzeczywistości europejskiej. Natomiast faktem jest, że UE rzeczywiście niechętnie patrzy na nasze rolnictwo, ponieważ produkujemy za tanio i za dużo. Mówi o tym wyraźnie raport przygotowany przez prof. Richarda A. Baldwina na zlecenie Komisji Europejskiej. Ale pomimo, że produkujemy tanio i dużo, nasze rejony rolnicze są biedne i zaniedbane, co z kolei wymagałoby uruchomienia specjalnych funduszy strukturalnych na ich modernizację. Podsumowując możemy powiedzieć, że w chwili, gdy staniemy się członkami UE, nasze rolnictwo spotka się z podwójną blokadą.

Cele bogatych są jasne

Kraje bogate, tj. Niemcy, Francja, Dania, niewątpliwie będą dążyły do ograniczenia produkcji rolnej w Strefie Polskiej, natomiast kraje, które są stosunkowo biedne, tj. Portugalia czy Hiszpania, zazdrośnie będą strzegły funduszy strukturalnych przeznaczanych na rozwój regionów zaniedbanych. Po trzecie, należy również mieć na uwadze fakt, że znaczna część terytorium RP leży na ziemiach, co do których naród niemiecki rości sobie pretensje. Jeśli uważnie wsłuchamy się w głosy płynące od naszych sąsiadów zza Odry, to wyraźnie słyszymy dyskusje o prawach Niemców w Polsce. Natomiast debata o wspólnym europejskim domu tak jakby nie istniała w tamtych środowiskach. To wszystko, moim zdaniem, każe zrewidować naszą politykę zagraniczną, która prowadzi w prostej linii do utraty podmiotowości przez państwo polskie.

Jeśli są jednak w naszym społeczeństwie tacy nieodpowiedzialni a zarazem wpływowi szaleńcy, którzy z powodu swoich azjatyckich kompleksów koniecznie chcą sobie napisać na swoim bilecie wizytowym "Europejczyk jestem" nie licząc w ogóle konsekwencji, jakie przyniesie dla Polski członkostwo w UE, to powinniśmy podjąć już dziś następujące kroki związane z polityką rolną.

Warunek pierwszy i podstawowy: uwłaszczyć obywateli ziemią, która do dziś jeszcze jest w posiadaniu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, jak najszybciej doprowadzić do reprywatyzacji i osadnictwa na kresach zachodnich, aby z chwilą, gdy zrzekniemy się stanowienia prawa na rzecz Brukseli, Polacy zostali przynajmniej wyposażeni w pakiety akcji RP mierzone w arach i hektarach.

Józef Frączek, Nowa Myśl Polska, 2002-06-09

powrot