Każdy ma swoje lepsze i gorsze dni. Każdy zna się na czymś lepiej lub gorzej, lecz nic nie zwalnia człowieka od odpowiedzialności za wypowiadane słowo. Szczególnie gdy wypowiadane jest ono za pośrednictwem środków masowego przekazu.

Podczas jednej z ostatnich bajek o integracji europejskiej pan Bogusław Wołoszański rozpływał się w zachwycie nad wspaniałym losem hiszpańskich rolników. Jego prawo, skoro tak uważa, a na dodatek słono mu za to płacą. Lecz jako ponoć znamienity historyk dziejów najnowszych winien zachować chociaż pozory obiektywizmu i nie fałszować faktów historycznych. Stwierdził mianowicie, że rolnicy mają tam tak dobrze, gdyż 15 lat temu głosowali za Unią Europejską. No cóż, jako domorosły autorytet w dziedzinie historii winien pan przecież wiedzieć, iż 15 lat temu nic takiego jak Unia Europejska jeszcze nie istniało... Oczywiście Hiszpania przystąpiła w 1986 do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, lecz porównanie tamtej czysto ekonomicznej struktury z obecnie tworzącą się wizją federacyjnego superpaństwa, delikatnie powiedziawszy, jest lekkim nadużyciem. Dodatkowo warunki, na jakich wówczas wchodziła Hiszpania, nijak mają się do tych, jakie proponowane są nam obecnie...

(Warto w tym miejscu przypomnieć czytelnikowi i podkreślić różnice pomiędzy warunkami na jakich wstępowała do Unii Hiszpania, a warunkami jakie zaoferowała Polsce Unia.
Dzięki tym pełnym prawom, Hiszpania otrzymała całe 100% dopłat bezpośrednich dla rolników (a nie tylko 25%) oraz dopłaty strukturalne w wysokości 4% swojego PKB (zamiast 2,5% PKB tak jak my); nie miała też innych ograniczeń, np. w zakresie swobodnego przepływu siły roboczej. Miała też potężne narzędzie obronne: uzyskała pewien okres przejściowy, podczas którego mogła używać ceł zaporowych w stosunku do innych, lepiej pod względem gospodarczym rozwiniętych, starszych członków Wspólnoty (na co Unia Polsce nie zezwoliła). Redakcja Naszej Witryny.)

Kolejny raz okazuje się, że z szumnie zapowiadanej obiektywnej informacji dotyczącej UE robi się źródło dezinformacji, licząc na niedouczenie, amnezję potencjalnych odbiorców. Przykłady na takie traktowanie masowego odbiorcy można by mnożyć w nieskończoność.

Ten sam Wołoszański w wyemitowanej kilkanaście dni temu innej bajce o integracji europejskiej starał się przekonać do bezsensowności budowy w zjednoczonej Europie betonowych bunkrów i linii umocnień, gdyż w Unii Europejskiej nie ma wojen.

Pomijając już absurdalność tego stwierdzenia (przyjmując, iż UE funkcjonuje tak jak chce pan Wołoszański od początku EWG albo i wcześniej, trochę jednak tych wojen było, np. Falklandy), o bezsensowności budowy tego typu umocnień wiedziano już po zakończeniu II wojny światowej. Równie dobrze Wołoszański mógłby dawać inne przykłady dobrodziejstw panujących w Unii, np. w UE nie produkuje się już lamp naftowych, brzytew czy lokomotyw parowych...

A tak bardziej na poważnie, patrząc z czysto historycznego punktu widzenia oraz idąc za tokiem rozumowania pana Wołoszańskiego, to właśnie w Polsce nie ma wojen praktycznie od zakończenia II wojny światowej, oczywiście z wyłączeniem eliminacji podziemia narodowego w latach 1944-47. W tym czasie ta ponoć miłująca pokój Europa uwikłała się w całe pasmo konfliktów, z których takie jak wojna w Algierii czy konflikt o Cypr do dziś odbijają się jej czkawką. Dobrze chyba by było, gdyby Wołoszański odświeżył swoje wiadomości z historii najnowszej naszego kontynentu. Ale nie uprzedzajmy faktów...

Wojciech Olszak, Nasz Dziennik, 2002-08-23

powrot