- Im bliżej terminu "akcesu" Polski do UE tym - wbrew propagandzie rządu - dla nas gorzej. Jak naprawdę wyglądają kwestie podstawowe dla bytu narodowego - perspektywy polskiej wsi i własności ziemi?

- Gdyby miało być tak, że zaproponowane przez Komisję Europejską warunki negocjacyjne w sprawach rolnictwa nie ulegną zasadniczej poprawie na korzyść Polski, to szykuje się dramat o charakterze i wymiarach historycznych. Mamy sytuację, w której przy jednolitym rynku - a więc bez barier celnych - będziemy otrzymywać za porównywalnej jakości produkty znacznie niższe dopłaty bezpośrednie, co z kolei spowoduje całkowite załamanie opłacalności produkcji rolnej. Zwłaszcza zboża. A to w bliskiej perspektywie oznacza, w ciągu 2- 3 lat, utratę własności ziemi. Tego nie może zaakceptować żaden Polak.

- Jak konkretnie wygląda mechanizm tej swoistej agresji ekonomicznej UE przeciwko Polsce?

- ZałÃ³żmy, że mamy dwa gospodarstwa o identycznym charakterze, areale, technologii i specjalności produkcji rolnej. Powiedzmy, że uprawiają pszenicę i liczą po 100 ha, tyle że po dwóch różnych stronach Odry. Gospodarstwo po stronie niemieckiej otrzyma 100 proc. dopłaty bezpośredniej do plonu 60 q z jednego ha. Gospodarstwo polskie zaś - 25 proc. do 29,6 q z hektara, gdyż taki zaproponowano Polsce "plon referencyjny". Jeżeli polski rolnik wyprodukuje powyżej tej granicy - wtedy żadna dopłata do nadwyżki mu nie przysługuje. Co oznacza, że przy produkcji 60 q z hektara otrzyma dopłaty 12,5 proc. I to jest ten mechanizm podboju Polski.

- Podboju, który zlikwiduje polską zdrową pszenicę, zastępując ją niemiecką, zawierającą więcej "chemii"...

- Ale załÃ³żmy nawet, że towar jest porównywalny i pod tym względem. Nie zmienia to faktu, że na rynku europejskim polska pszenica będzie zawsze droższa o tę różnicę w dotacjach.

- Ale "ekonomiści" od Balcerowicza powiadają, że to świetnie, bo polski rolnik obniży koszty...

- Są to bzdury, my i tak mamy koszty niższe niż po stronie niemieckiej. Powtarzam: na rynku, na skutek różnicy w wysokości dotacji, nikt nie kupi polskiego, droższego, zboża. A jeśli polskie gospodarstwo nie sprzeda go w ciągu roku - dwóch, zbankrutuje. To znaczy, że zostanie przejęte przez banki kredytujące rolnika. Żadna ustawa nie ochroni tego gospodarstwa. Nie pomoże żaden okres przejściowy w nabywaniu ziemi przez cudzoziemców, bo to wszystko nie chroni bankrutów. A bankruci będą zjawiskiem masowym. Przykład, jaki podałem, będzie dotyczyć wszystkich polskich produkcyjnych gospodarstw rolnych. Staną się one przedmiotem "megaspekulacji", a Polacy masowo utracą ziemię.

- Czekają nas "bankowe rugi"?

- Tak, to byłby pomysł, jak szybko i bezboleśnie pozbawić Polaków ziemi. Uderzenie jest wymierzone nie w drobne gospodarstwa, które mają być restrukturyzowane, ale właśnie w najlepsze, konkurencyjne, produktywne i ekologiczne. To jest pomysł szatański, a jego efekt będzie porażający. Żeby zakończyć ten wątek rolnictwa - jeżeli się przegrywa negocjacje w obszarze rolnictwa, to przegrywa się całość negocjacji. Przecież przeszło połowa budżetu Unii Europejskiej to jest budżet rolny.

- A co z konkurencją, podstawą wolnego rynku?

- To kolejny skandal. Przykład nieprawdopodobnego zakłamania UE, której fundamentem było stworzenie jednolitych zasad konkurowania na wspólnym obszarze celnym. Takie warunki uzyskiwały wszystkie państwa przystępujące do UE. Dopiero teraz, gdy ma nastąpić poszerzenie Unii, proponuje się nowym państwom członkowskim warunki z góry nierówne, sprzeczne z zasadami UE, z zasadą równości konkurowania. Przy takim łamaniu tych zasad cała ideologia europejska wali się w gruzy. Okazuje się, że cenę za konieczne skądinąd zreformowanie Unii mają zapłacić państwa nowoprzyjęte, a w ponad połowie Polska. Przecież to my stanowimy połowę potencjału obszarowego, ludnościowego, przemysłowego itd. państw aspirujących do Unii. Te pomysły są niebywałe i nie do przyjęcia. Do tego trzeba dodać, że "plony referencyjne", czyli te, które będą obowiązywać jako rozliczeniowe, są niższe niż przeciętnie osiągane przez polskich rolników. A to znaczy, że chcą nas "oskubać" dodatkowo przy różnicy w wysokości plonów.

- Co to praktycznie znaczy?

- Mówią nam: możecie sobie produkować 60 q z ha. My wam i tak dopłacimy tylko do 30q. Limity w produkcji masła, mleka, mięsa itd. są już ustalone w skali całej Polski na poziomie znacznie niższym niż nasze możliwości produkcyjne. A przecież i tak nasze rolnictwo ma spadek produkcji w stosunku do 1990 r. o jedną trzecią. Nie ma najmniejszej wątpliwości, że chodzi tu o maksymalne i trwałe ograniczenie zdolności produkcyjnych polskiego rolnictwa, aby przejąć możliwie największą część polskiego rynku. W przełożeniu na język polityczny znaczy to, że Polska z państwa samowystarczalnego w produkcji żywności - stanie się państwem trwale zależnym od importu żywności.

- A sytuacja w innych gałęziach gospodarki?

- Jest podobna i poddana temu samemu mechanizmowi. Weźmy choćby 22-procentowy podatek VAT w budownictwie i założenie, że dostęp do rynku pracy w Austrii, Niemczech i Szwecji jest ograniczony przez siedem lat. Są to warunki, w których ponad połowa polskich małych firm handlowych, produkcyjnych i usługowych nie wytrzyma konkurencji firm europejskich, zwłaszcza wobec kolosalnej technologicznej przewagi tych firm. Będą więc masowe upadłości i dalszy gwałtowny wzrost bezrobocia. Do tego trzeba jeszcze dopisać żądanie wpłaty pełnej składki, około 2,5 mld euro. Jako jedyny i wątpliwy plus mamy bardzo mgliste obietnice funduszy unijnych, ale korzystanie z nich będzie bardzo ograniczone niewydolnością naszego systemu finansowego. Najpierw bowiem trzeba wyłożyć środki własne, a w przypadku "Sapardu" najpierw trzeba wydać całość własnych środków, potem je rozliczyć i dopiero wtedy można otrzymać zwrot połowy. To jest obraz dramatyczny. Takie warunki stawia się państwu, które wywołało i przegrało wojnę, więc musiało podpisać bezwarunkową kapitulację. Po czym obciąża się je reparacjami wojennymi. Nie wolno natomiast tak potraktować państwa suwerennego, które podpisuje jakiś układ dobrowolnie i ma prawo - jak i druga strona - do korzyści, do występowania na dużym europejskim rynku przy równych możliwościach konkurowania. (Traktują nas tak, bo sobie na takie traktowanie pozwalamy. I nie ma powodu żeby winić za to stronę unijną. Tak samo jak przy każdej innej transakcji, każda strona stawia swoje warunki, dla niej najkorzystniejsze. Natomiast można, a wręcz należy, obarczać winą kolejne rządy RP za to, że nieudolnie prowadząc negocjacje z UE doprowadziły kraj do ruiny gospodarczej, a frymarcząc naszą suwerennością, popełniają zdradę stanu. Redakcja "Naszej Witryny"

- To wszystko wyszło przy ostatnich negocjacjach z komisarzem Unii w Warszawie?

- Rzeczywiście, komisarz Verheugen, którego gościła sejmowa Komisja Europejska potraktował polskich parlamentarzystów jak ludzi niedouczonych, nie dorosłych do dyskusji. Padały wręcz słowa o "niezbyt mądrych posłach". Ale gdy przychodziło do konkretów - oświadczył, że jeśli chcemy równości, to we wszystkich obszarach, np. również w ochronie środowiska. To był argument wykrętny, bowiem tu standardy UE są tak kosztowne, że przekraczają możliwości nie tylko Polski, ale i bardzo wielu państw już należących do Unii. Gdyby trzymać się tych standardów - byłaby to klęska dla gospodarki i finansów tych państw. W dodatku stopniowe dochodzenie Polski do wymaganego poziomu norm ekologicznych nie obciąża finansowo UE. Natomiast stosowanie rażąco nierównych dopłat, choćby do rolnictwa czy wprowadzenie i utrzymanie VAT w budownictwie i sektorze materiałÃ³w budowlanych w skali dużo wyższej niż średnia w Unii - powodują dla nas skutki tragiczne, o czym już powiedziałem. To jest traktowanie Polaków jak zapóźnionych w rozwoju obywateli Trzeciego Świata, a nie jak partnerów.

- Podobno komisja doświadczyła czegoś w rodzaju szantażu?

- Tak, pan komisarz powiedział nam, że jeśli Polska nie przystąpi do UE teraz, to potem będzie przyjęta za 20 lat. Na taką próbę szantażu nie może sobie pozwolić żadne suwerenne państwo, którym przecież jeszcze jesteśmy. Jeśli nas szantażują, to muszą się liczyć, że Polska powie "nie".

Wbrew różnym hołdownikom Unii Polska nie jest bezbronna. Dzięki naszemu importowi (rozdętemu!) utrzymujemy w państwach UE półtora miliona miejsc pracy. Kosztem wzrostu bezrobocia u nas. Jeśli Polska będzie świadoma strat, jakie poniesie - zostanie zmuszona, aby wypowiedzieć układ przedakcesyjny i zrewidować swoje stosunki handlowe z Unią. Kraje UE odnoszą przecież niemałą korzyść z naszego deficytu handlowego w wysokości 10 mld dolarów rocznie. Jeśli zrewidujemy ten układ - to uderzymy dotkliwie w gospodarkę unijną, zwłaszcza zaś w gospodarkę niemiecką. Skończą się sny niektórych środowisk niemieckich o przejęciu za bezcen polskiej ziemi, szczególnie na zachodzie kraju.

- Tu już weszliśmy w obszar problemów co Polska ma zrobić, aby bronić swoich najżywotniejszych interesów?

- Muszę podkreślić to, czego nie wolno nam zrobić. Rząd polski, odpowiedzialny za negocjacje nie może co drugie zdanie stwierdzać, że jest zdeterminowany wejść do Unii z dniem 1 stycznia 2004 r. praktycznie na każdych warunkach, a więc takich, które spowodują pogorszenie warunków życia dużej części polskiego społeczeństwa. W Brukseli to stanowisko utrwala przekonanie, że SLD-owski rząd zgodzi się na każde warunki Unii, podobnie jak kiedyś przed zmianą szyldu i politycznej busoli godzili się na dyktat Moskwy. To uniemożliwia jakiekolwiek prawdziwe negocjacje, a takie możliwości, nawet patrząc bardzo krytycznie, jednak są. Moim zdaniem UE już podjęła polityczną decyzję o poszerzeniu i wycofać się z niej nie bardzo może. A trudno sobie wyobrazić poszerzenie bez Polski, która stanowi połowę potencjału państw pretendujących do UE. Nasze położenie geopolityczne też jest najbardziej interesujące. Trzeba więc stawiać Unii wysoką cenę, zamiast godzić się na bezwzględny wyzysk. Chyba że Brukseli chodzi nie o poszerzenie, a właśnie o ten wyzysk.

- Wtedy trzeba powiedzieć "nie"?

- Tak jest! Wtedy trzeba bardzo poważnie zastanowić się nad alternatywną. Naturalnie nie "białoruską", jak z upodobaniem twierdzi SLD. Konieczne jest obecnie uczciwe informowanie rodaków. Podawanie do wiadomości opinii publicznej, co oznacza zgoda na warunki i żądania unijne. Tym bardziej że prowadzona jest tendencyjna kampania "informacyjna", a w istocie propagandowa w mediach publicznych i za publiczne pieniądze. W ten sposób społeczeństwo nie ma szans dowiedzieć się jaki jest bilans zysków i strat. A jest przerażający. Pod koniec tego roku UE sformułuje ostateczne stanowisko i będzie musiał się wypowiedzieć o nim rząd. O ile ja dobrze odczytuję fakty, to Unia stanowisko już ma i go nie zmieni w sposób istotny. Rząd postkomunistów jednak powie, że wchodzimy, i wówczas społeczeństwo będzie musiało rozstrzygnąć w referendum. I głosować przeciw. Nie ma innej drogi. Ostrzegam - nie żadna absencja, nie żadne skreślanie obu pytań. Naród Polski nie może akceptować tak fatalnych warunków w sytuacji decyzji nieodwracalnej. Nie może akceptować warunków neokolonialnych. Słowem żaden polski patriota, który rozumie co leży w interesie tych i następnych pokoleń, takich warunków zaakceptować nie może. To byłaby Targowica!

- Dziękuję za rozmowę.

Wyróżnienia i komentarz w tekście pochodzą od red. Naszej Witryny.

Z Bogdanem Pękiem (PSL), członkiem sejmowej Komisji Europejskiej rozmawia Teresa Wójcik, Nasza Polska Nr. 30, 2002-07-24

powrot