Sam Traktat Amsterdamski, zawarty w 1997 r., liczy - prócz tekstu zasadniczego - 13 protokołów i 57 deklaracji wchodzących w dzieło umowy. A jest to tylko znikoma część prawodawstwa unijnego, które w przypadku przystąpienia do Unii musielibyśmy przyjąć.

Albo Polska, albo UE (4)

Wymieńmy najważniejsze umowy sukcesywnie konstytuujące wspólnotę brukselską. Są to: Traktat Paryski (1951), Traktat o Europejskiej Wspólnocie Węgla i Stali (Paryż 1952), Traktat o Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej (Rzym 1957), Traktat o Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej (Rzym 1957), Traktat o Fuzji Organów (1967), Jednolity Akt Europejski (Luksemburg 1986), Traktat o Unii Europejskiej (Maastricht 1992), Traktat Amsterdamski wnoszący poprawki do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o Ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej (Amsterdam 1997). To akty zasadnicze, a każdemu z nich towarzyszy mnóstwo deklaracji tudzież protokółów i załączników. Pamiętać też trzeba o pięciu rewizjach traktatów, dwukrotnych zmianach przepisów budżetowych, wprowadzeniu bezpośrednich wyborów do Parlamentu Europejskiego itp.

Hałda zaśmieconych przepisów

Poza tym w UE kwitnie działalność, którą niegdyś w PRL nazywaliśmy "prawem powielaczowym", a są to: rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie. Pierwsze trzy rodzaje owego prawa obowiązują bezwzględnie, a i zalecenia oraz opinie muszą być uwzględniane przez państwa członkowskie. W każdym razie nie mogą one zdecydowanie im się sprzeciwiać, chyba że wskażą na szczególne przyczyny. Za przykład radosnej twórczości prawodawczej UE niech posłuży fakt, że w samym tylko 1994 r. Komisja Europejska wydała 7034 (słownie: siedem tysięcy trzydzieści cztery) rozporządzenia, dyrektywy itp. Z kolei inkorporowany do prawodawstwa unijnego Traktat z Schengen (1985 r.) liczy "zaledwie" 3000 stron, a nie został on nigdy nigdzie w całości opublikowany.

Lektura traktatów przyprawia o ból głowy nie tylko przeciętnego czytelnika, ale również biegłych w prawie międzynarodowym jurystów. Tak więc zwolennik integracji europejskiej A. Duff uważa Traktat Amsterdamski za hałdę przepisów zaśmieconych deklaracjami, a Umowę z Schengen za spartaczoną (za: Jerzy Chodorowski Przynęty i pułapki w europejskich traktatach integracyjnych, 2001, s. 87). Damian Howard sarkastycznie ocenia: Traktat o Unii Europejskiej to niezrozumiały dokument. I nic dziwnego, bo w przeciwnym razie nigdy by go nie podpisano. Brak jasności co do ostatecznych celów integracji europejskiej stanowił podstawową, a nie przypadkową cechę jego kompozycji, zważywszy na to, że musiał znaczyć dla każdego coś innego (cyt. za: Stanisław Krajski Traktat z Maastricht, Warszawa 1998, s. 68).

W sumie "dorobek" prawny Unii liczy kilkanaście tysięcy stron różnego rzędu norm prawnych, które każde państwo członkowskie musi przyjąć w całości. Czy ktokolwiek z negocjatorów państw kandydujących był w stanie nie tylko przestudiować, lecz choćby przeczytać ten bełkot - stanowi pytanie retoryczne.

Polska więc przystępowałaby do Unii "w ciemno".

"Jedynie słuszna" eurodemokracja

Traktat Amsterdamski (TA) zapewnia, że Unia jest oparta na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw ludzkich i podstawowych swobód oraz praworządności (art. 6). W tym samym artykule Unia zapewnia respektowanie Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (ust. 2), a nawet respektuje tożsamość narodową swoich Państw Członkowskich (ust. 3).

Tyle miodu. Jest jednak potężna łyżka dziegciu zawarta w art. 7 TA. Upoważnia on Radę Europejską do zawieszenia niektórych praw państwa członkowskiego, gdy stwierdzi istnienie poważnego i stałego naruszenia (...) zasad wspomnianych w art. 6. Co charakterystyczne, w każdym przypadku państwo członkowskie będzie nadal związane zobowiązaniami wynikającymi z niniejszego Traktatu. Co równie smakowite - przy podejmowaniu tej decyzji głos podsądnego nie jest brany pod uwagę, bo wówczas Rada działa, nie uwzględniając głosu przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.

Jak demokracja, to demokracja. A o jej działaniu w Unii Polacy mogli się przekonać na przykładzie Austrii, kiedy doszła tam do władzy narodowa Partia Wolności Jörga Haidera. Chodorowski przypomina: Partnerzy Austrii jednomyślnie potępili Austrię za uleganie ideom i politykom sprzeciwiającym się filozofii i ideologii, na której opiera się integracja Europy (Chodorowski, op.cit., s. 63). Dodaje też: Na tę zadziwiającą zgodność wpłynęło w decydujący sposób stanowisko Izraela wobec przywódcy FPÖ - J. Haidera i zadawniony z nim konflikt (ibidem). Pozostałe państwa UE zaatakowały więc wynik wyborów, mimo że do demokratycznego sposobu ich przeprowadzenia nie mogły zgłosić zastrzeżeń i w końcu po ośmiu miesiącach nagonki wycofały główne oskarżenia wobec tego kraju. A były to zarzuty standardowe: antysemityzm, dyskryminacja i ksenofobia.

Tyle o "respektowaniu" demokracji w krajach członkowskich. Zapewnienie o respektowaniu tożsamości narodowej stanowi również pustą deklarację. Albowiem gdzie indziej (Traktat o Ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej - TUWE) znajdziemy zakaz przychylniejszego traktowania rodaka niż obcokrajowca w stosunkach handlowych (art. 12). Tożsamość narodu katolickiego jest łamana przez nakaz równego traktowania homoseksualistów z heteroseksualistami. Gdy dwóch Polaków zaskarżyło do Komisji Praw Człowieka w Strasburgu tygodnik "Wprost" o obrazę uczuć religijnych poprzez zamieszczenie wizerunku Najświętszej Maryji Panny i Dzieciątka Jezus w masce gazowej, Komisja odrzuciła tę skargę. Wyraziła opinię, że członkowie wspólnot religijnych muszą tolerować i akceptować negowanie ich przekonań religijnych, a nawet propagowanie zasad wrogich ich wierze.

Jeszcze przed przystąpieniem do UE Polska została zmuszona do przeznaczenia w publicznej telewizji 50 proc. programu na audycje i filmy pochodzące z Unii, a limit reklam wyznaczono na 15-25 proc.

"Człowiek europejski"

TUWE, wraz z poprawkami i uzupełnieniami wniesionymi przez TA, ustanawia obywatelstwo UE (art. 17 [8]), a wraz z nim wiele "dobrodziejstw", takich jak: swoboda poruszania się i zamieszkania w państwach UE (art. 18 [8A]), czynne i bierne prawo wyborcze w wyborach samorządowych i do Parlamentu Europejskiego (PE) na terenie tych państw (art. 19 [8B]), ochrony przez placówki dyplomatyczne na takich samych warunkach jak obywatele danego państwa (art. 20 [8C]), prawo składania petycji do PE oraz zwracania się do rzecznika praw obywatelskich UE (art. 21 [8D]. W art. 22 [8E]) Unia obiecuje poszerzenie i wzmocnienie tego katalogu.

Celem tych zapisów jest stopniowe odrywanie obywatela UE od jego państwa narodowego. Zwróćmy przy tym uwagę, że Unia - jak na razie - nie jest państwem (nie ma nawet osobowości prawnej!), a przecież pojęcie obywatelstwa jest ściśle związane z instytucją państwa, określeniem wzajemnych praw i obowiązków, wymogiem lojalności wobec państwa. Wprowadzenie instytucji obywatelstwa UE siłą rzeczy prowadzi do podziału tejże lojalności. A pamiętajmy, że w UE obowiązuje wyższość prawa unijnego nad krajowym. (Podobnie jak w Związku Sowieckim, w przypadku sprzeczności prawa republiki ze związkowym obowiązywało prawo związkowe.) Lojalność wobec Unii będzie więc rosła, a malała lojalność wobec kraju ojczystego, tym bardziej że kompetencje UE ulegają stałemu poszerzaniu, aż do utworzenia państwa federalnego, czego nie ukrywają już władcy brukselscy. Chodzi więc nie tylko o oderwanie obywatela UE od jego ojczyzny, lecz także o zerwanie więzi narodu i państwa. O demontaż państwa narodowego. Były przewodniczący Komisji Europejskiej Romano Prodi nawet zapowiedział, że powinno się dzieciom wpisywać po urodzeniu do jednolitego paszportu narodowość europejską. W ten sposób został zarysowany kolejny cel - utożsamienie narodowości z obywatelstwem, co zresztą stanowi nonsens z punktu widzenia elementarnej logiki. I znowu nasuwają się podobieństwa do ZSRS. Tam też hodowano - nie bez sukcesów - "człowieka sowieckiego". W UE rozpoczęto hodowlę "człowieka europejskiego".

A Wrocław znów Breslau!

Praktyczne zniesienie granic (o czym w następnym odcinku), jednolite obywatelstwo unijne, obejmujące coraz szerszy zakres prawo unijne, stanowią śmiertelne zagrożenie dla polskich Ziem Zachodnich i Północnych. To kolejna zasadzka, już zresztą mało skrywana przez politrukowodstwo UE, przez polskie elity kompradorskie i przez same Niemcy.

Prawo swobodnego poruszania się i osiedlania w granicach UE służy przede wszystkim Niemcom, których jawnie rewizjonistyczny art. 116 Konstytucji RFN (istnienie Niemiec w granicach z 1937 r.) jakoś nie przeszkadza prawodawcom unijnym.

Po wstąpieniu do UE Polska nie będzie miała żadnych możliwości prawnych przeciwdziałania osiedlaniu się Niemców na Ziemiach Odzyskanych ani dokonywaniu przez nich masowego wykupu ziemi, innych nieruchomości i przedsiębiorstw. Będą oni bowiem mieli te same prawa, co Polacy, a ponadto prawo unijne zakazuje tzw. dyskryminacji ze względu na obywatelstwo czy narodowość. Jeśli w dodatku będą dysponowali starymi aktami własności (a w wielu przypadkach dysponują), a polscy właściciele będą mieli zaledwie akty dzierżawy czy wieczystego użytkowania, to w ciągu kilkunastu lat skład narodowościowy tych terenów zmieni się nie do poznania. Niemcy będą mogli powiedzieć: A Wrocław znów Breslau!

Nadziei tych nie krył Bundestag, który w uchwale podjętej w czerwcu 1998 r. bez ogródek stwierdzał: Niemiecki Bundestag żywi nadzieję, że związane z przystąpieniem Czech i Polski do Unii Europejskie przyjęcie wspólnego stanu posiadania [chodzi o acquis communautaire - red.] przez nowych członków, ułatwi rozwiązanie otwartych jeszcze bilateralnych kwestii. Do tego zalicza się prawo do swobodnego przemieszczania i osiedlania się. Passus ten chyba świadczy dobitnie, dlaczego Niemcy tak gorliwie wspierają starania elit politycznych III RP o przyjęcie do UE. Zresztą to nic nowego. Trzy lata przed tą uchwałą Herbert Hupka mówił równie otwartym tekstem na Zjeździe Ziomkostwa Ślązaków: Przystąpienie Polski do UE zapewni wypędzonym realizację ich prawa do ojczyzny.

Nie ulega więc wątpliwości, że Unia i jej prawodawstwo są narzędziem realizacji odwiecznej polityki niemieckiej - Drang nach Osten. Nie ulega też wątpliwości, że polska ustawa o podwójnym obywatelstwie ułatwiła już teraz wejście niemieckiej forpoczty na polską ziemię i do polskich majątków, by dokonać zakupów nieruchomości legalnie, nielegalnie czy półlegalnie.

Chodorowski pisze, że po inkorporacji Polski do Unii dojdzie na terytorium Państwa Polskiego do zderzenia się 81-milionowych Niemiec (...) z 39-milionową Polską (...); do konfrontacji gospodarki wytwarzającej rocznie produkt krajowy brutto (PKB) o wartości ok. 2000 mld dol. z gospodarką naszą, której roczny PKB wynosi ok. 100 mld dol. (Chodorowski, op.cit. s. 112).

Wynik takiej konfrontacji jest przesądzony. Wiedzą o tym doskonale Niemcy i wiedzą polskie "elity" pchające nasz kraj do UE w zamian za lukratywne posady w strukturach brukselskiej biurokracji. Kiedyś takie postępowanie nazywało się po prostu zdradą. Dzisiaj taką postawę nazywa się elegancko "budowaniem wspólnego europejskiego domu". Nie ulega jednak wątpliwości, że dla Polaków jest tam miejsce w suterenie lub w czworakach.

 

Konstytucja sowiecka przewidywała prawo wystąpienia republiki związkowej z ZSRS (teoretycznie). Gdy jednak zmieniły się warunki polityczne, uciśnione narody sowieckie gremialnie skorzystały z tego zapisu. Takiej możliwości, nawet teoretycznej, nie przewiduje żaden traktat konstytuujący Unię Europejską. Twórcy UE naprawili błąd bolszewików: wstępujesz raz na zawsze.

Albo Polska, albo UE (5)

Twórcy UE szeroko omawiają w swoim prawodawstwie warunki rozszerzenia Unii, za to kompletnie przemilczają kwestię wystąpienia z niej.

Traktat z Maastricht (TM) stwierdza lakonicznie, acz wyraźnie: Niniejszy Traktat zawiera się na czas nieokreślony - czyli ad infinitum. Z treści orzeczenia z 15.07.1964 r. wynika zaś jednoznacznie: Przekazanie przez państwa własnego prawa wewnętrznego na rzecz prawa wspólnotowego (...) pociąga więc za sobą definitywne ograniczenie ich suwerennych praw. Żadne późniejsze jednostronne wystąpienie niezgodne z pojęciem wspólnotowym nie może być zastosowane przeciwko temu ograniczeniu.

Jest w takim podejściu swoista logika, skoro wspólnota brukselska znosi stopniowo, lecz konsekwentnie atrybuty suwerenności państwowej na rzecz Unii Europejskiej.

Chodzi tu o trzy główne kwestie:

- zniesienie granic i zastąpienie ich granicami zewnętrznymi UE,

- przejmowanie kompetencji rządów narodowych przez Komisję Europejską,

- tworzenie europejskiego państwa federalnego.

Zniesienie "przesÄ…du nacjonalistycznego"

W czasie wprowadzania komunizmu w Polsce bombardowano nas walką z przesądami burżuazyjnymi. Eurokracja wprowadziła do swej propagandy kategorię analogiczną - przesądy nacjonalistyczne. Za jeden z takowych uznano granice państwowe.

W 1985 r. w luksemburskim miasteczku Schengen, w absolutnej tajemnicy, szefowie MSZ Niemiec, Francji i krajów Beneluxu (a następnie 8 państw UE) podpisali umowę o zniesieniu kontroli na wspólnych granicach, zachowując ją na zewnętrznych. Formalnie umowa weszła w życie 10 lat później (praktycznie o wiele wcześniej). O tajemniczości zabiegu świadczy fakt, że w trzy lata później parlamentarzyści francuscy, a nawet szef MSW tego kraju, nic nie wiedzieli o umowie (por. J. Barski, K. Lipkowski Unia Europejska jest zgubą dla Polski, s. 170).

Zniesienie kontroli dotyczy zarówno obywateli krajów UE, jak i państw trzecich. W rezultacie oznacza to również swobodny przepływ przestępców oraz np. narkotyków czy broni.

To jednak nie koniec rozmywania granic. Traktat Amsterdamski oraz zmodyfikowane przez jego postanowienia inne traktaty, w tym ten z Maastricht, przewidują ujednolicenie: polityki wizowej, imigracyjnej, udzielania azylu, ustalenie listy krajów trzecich, których obywatele muszą posiadać wizę przy wjeździe na teren Unii. O tych wszystkich sprawach decydują władze UE, a nie krajów członkowskich. O ile dane państwo UE znajdzie się w sytuacji krytycznej, charakteryzującej się nagłym napływem obywateli kraju trzeciego Rada - na wniosek Komisji [Europejskiej - red.] (...), działając na zasadzie kwalifikowanej większości głosów - może zastosować na rzecz danych państw członkowskich środki tymczasowe na okres nie przekraczający sześciu miesięcy (TA, art. 64 [73L]). Uwaga: Rada może, ale nie musi! Poza tym pomoc (zresztą nieokreślona) jest uzależniona od uzyskania większości głosów w Radzie. Może więc jej nie być.

Ponadto TA, obwieszczając w euro-nowomowie ustanowienie obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, jednocześnie zastrzega, że utrzymanie porządku i bezpieczeństwa wewnętrznego należy wyłącznie do prerogatyw państwa członkowskiego.

Co oznacza dla Polski zniesienie granic i inne zwiÄ…zane z tym postanowienia?

- Cały ciężar związany ze zniesieniem kontroli ruchu granicznego spadnie wyłącznie na Polskę. Gdybyśmy wrócili do nawet ograniczonej kontroli na granicach, ponieślibyśmy dotkliwe konsekwencje przewidziane za naruszanie wolności, demokracji, poszanowania praw ludzkich i podstawowych swobód oraz praworządności (art. 7 [F1] w związku z art. 6 [F] TM).

- Utracilibyśmy ważny atrybut suwerenności - decydowania, kto może znajdować się na naszym terytorium i na kogo rozciąga się polska władza państwowa.

Rada decyduje o tym, obywatele jakich państw trzecich będą mogli podróżować przez 3 miesiące po kraju członkowskim. J. Chodorowski zwraca uwagę, że warunki te mogą być tak skonstruowane, że skorzystają z nich np. Niemcy, obywatele jakiejś b. republiki sowieckiej, a nie będą mogli skorzystać Polacy z Kazachstanu (patrz: Przynęty i pułapki w europejskich traktatach integracyjnych, s. 84).

- Prawo unijne odbiera państwom członkowskim możność prowadzenia własnej polityki imigracyjnej. O tym, obywatel których państw trzecich mogliby osiedlić się w Polsce, decydowałaby Rada, a nie rząd polski.

"ZwiÄ…zek nasz bratni"

Krwawy skończy się trud, gdy związek nasz bratni ogarnie ludzki ród - brzmią słowa (jak się okazuje, nadal aktualnej) Międzynarodówki. Bo też twórcy i architekci Unii Europejskiej utrzymują, że nieszczęścia Europejczyków, w tym wojny, głód i bezrobocie, skończą się, gdy UE ogarnie wszystkie narody europejskie.

Aby tak się stało, eurokraci rzucili hasło: precz z państwem narodowym i dziarsko przystąpili do tworzenia nowego tworu - federacyjnego superpaństwa europejskiego. Operacja ta jest realizowana kunsztownie, energicznie, choć bez pośpiechu. Nie za wiele od razu, z lekka, mamy czas - jak mówił Kuklinowski, przypalając bok Kmicicowi.

Zanim podpisano Traktat z Maastricht (1992 r.), do kompetencji Brukseli należały następujące dziedziny: wspólny rynek, rolnictwo, transport, ochrona środowiska, polityka społeczna, regionalna w zakresie konkurencji oraz rozwój technologiczny. Okazało się, że to za mało. Od Maastricht do prerogatyw eurokracji należy ponadto: polityka zagraniczna i wspólnego bezpieczeństwa, prawo wizowe, polityka wizowa oraz imigracyjna, współpraca w dziedzinach sądownictwa i ceł, współpraca policyjna w zakresie zwalczania terroryzmu, przemytu narkotyków i innych atrybutów międzynarodowej przestępczości, przemysł, sieci energetyczne, transportowe, i telekomunikacyjne, ochrona: zdrowia, konsumenta, obywateli i turystyki, jakość edukacji i szkolenia oraz rozwój kultury, kontrola polityki ekonomicznej państwa członkowskich, polityka walutowa i kursów walutowych, działania w dziedzinie energii. (J. Barski, K. Lipkowski, op. cit., ss. 178 179).

Rządom narodowym pozostało niewiele lub zgoła nic, poza starannym i pilnym wypełnianiem dyrektyw Brukseli, czyli rola gubernatora kolonii wobec metropolii. Czynnikiem rozstrzygającym, co należy do wyłącznych kompetencji Unii w świetle traktatów, jest Trybunał Europejski. Innymi słowy: o tym, co należy tylko do Brukseli, rozstrzyga instytucja brukselska. Co było do okazania.

Elastycznie i tradycyjnie na Wschód

Maastricht okazał się jednak niewystarczający. Przede wszystkim dla Niemców. Toteż w 1994 r. dwóch polityków niemieckich - Wofgang Schaeuble i Karl Lammers - formalnie zażądali w imieniu CDU/CSU utworzenia tzw. twardego rdzenia w UE. Koncepcja ta sprowadzała się do: rozwinięcia demokracji federalnej w UE, wzmocnienia twardego rdzenia, pogłębienia integracji francusko-niemieckiej, zwiększenia zdolności Unii do polityki zagranicznej, zwrócenia UE na Wschód. Dezyderaty te wzbudziły konsternację i protesty oraz zaniepokoiły nawet euro-biurokrację, sąsiadów Niemiec, w tym sojuszniczą Francję. Posypały się protesty, wyrażano "zaniepokojenie", "oburzenie", uznawano rzecz "za nieporozumienie". Ale całości dokumentu nie opublikowano, jak przystało na obszar wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

Aliści w rok potem wyższy urzędnik UE - Bernard Connoly wydał książkę pt. "Zniszczone serce Europy", w której omówił cały dokument. Przypłacił to stanowiskiem. Czytamy tam, że ów "twardy rdzeń" miałby się składać z Niemiec, Francji, Beneluxu i Danii, które tworzyłyby unię monetarną i polityczną.

Autorzy pisali także: Już nigdy więcej nie może istnieć w Europie Środkowej destabilizująca próżnia mocarstwowa. Jeśli integracja europejska nie postępowałaby naprzód, Niemcy mogliby uważać się za powołanych lub zmuszonych względami na własne bezpieczeństwo do osiągnięcia stabilizacji swą własną, tradycyjną drogą (cyt. za: Chodorowski, op. cit., s. 156).

Tę własną tradycyjną drogę Niemiec poznawaliśmy od krzyżackiej rzezi Gdańska, poprzez rozbiory, Kulturkampf, aż po Palmiry, Piaśnicę, Oświęcim, KL Warschau i Powstanie Warszawskie. Słowa obu polityków dedykuję szczególnie "prawicowym" i "lewicowym" zwolennikom inkorporacji Polski do UE i wszystkim miłośnikom Niemiec w naszym kraju.

Jak Niemcy chcieli, tak Unia uczyniła. Traktat Amsterdamski z 1997 r. w wielu artykułach wprowadził zasadę elastyczności, co oznacza dopuszczenie "ściślejszej współpracy" części państw członkowskich w wybranych dziedzinach, posługując się instytucjami, procedurami i mechanizmami ustanowionymi przez Traktaty, a więc unijnymi. Współpraca ta może dotyczyć dwóch spośród trzech (gospodarka, sprawiedliwość, sprawy wewnętrzne; polityka zagraniczna i bezpieczeństwa; współpraca policyjna i sądowa w sprawach kryminalnych) filarów prawnych Unii: pierwszego i trzeciego. Jest też obwarowana wieloma merytorycznymi i biurokratycznymi zastrzeżeniami. Zwycięstwo niemieckie było więc niepełne, gdyż nalegały one (wraz z Francją) na ściślejszą koordynację polityki zagranicznej. Szczególne uprawnienia nadano tu organowi wykonawczemu Unii - Komisji Europejskiej, która orzeka o zgodności propozycji współpracy z prawem unijnym (przed skierowaniem jej do Rady) oraz przyjmuje nowych członków do istniejącej już grupy współpracy. To milowy krok w kierunku federacji, tym bardziej że Rada nie może odrzucić zgłoszenia do takiej współpracy, a tylko co najwyżej zawiesić swoją decyzję do czasu spełnienia przez wnioskodawców warunków ustalonych przez KE.

Elastyczność kryje również wiele zasadzek. Pierwszą, niemiecką - szczególnie istotną dla Polski - już omówiliśmy. Jest i druga. Otóż zgodnie z TA, koszty tworzenia tegoż "twardego rdzenia" ponoszą jego uczestnicy, z wyjątkiem kosztów administracyjnych pokrywanych przez instytucje UE, które wzięły udział w formowaniu tej grupy, ergo wszyscy pozostali członkowie. Ponieważ cechami prawa unijnego są bełkotliwość, tudzież tworzenie wyjątków od wyjątków, mamy i tu taki przykład. Rada może jednomyślnie zadecydować inaczej. "Inaczej" oznacza dwa przypadki: może nakazać pokryć koszty administracyjne państwom "twardego rdzenia" albo obciążyć całością kosztów wszystkich członków Unii. Wtedy i my staniemy się płatnikiem pomysłów niemieckiej Europy. Czyli będziemy łożyć na realizację planów tak elegancko wyłożonych przez panów Schaeublego i Lammersa.

 

Przywłaszczanie Europy przez Niemcy robi się poprzez regionalizację dlatego, że jest to ich historyczny sposób działania od czasów Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego i dlatego, że będzie im o wiele łatwiej manipulować regionami i prowincjami niż silnymi państwami. (...) Reaktywowanie geopolitycznych zasad Mittteleuropy, odebranie poprzez siłę ekonomii tego, co było stracone w ciągu dwóch wojen światowych, tak wygląda obecnie polityka Bonn (Gerard Baudson Europa bezpaństwowców, 1994).

Albo Polska, albo UE (6)

Tworzenie euroregionów i wspieranie regionów w krajach należących do Unii Europejskiej lub do niej kandydujących stanowi jedną z metod podmywania państwa narodowego. Tak omija się instytucję państwa "od dołu". Na zachodniej granicy Polski utworzono już dwa euroregiony: Pro Europa Viadrina i Pomerania. Kto zyskuje na tym zabiegu, Polska czy Niemcy - pozostaje pytaniem retorycznym.

Na mocy Traktatu z Maastricht (art. 198) powołano Komitet Regionów składający się z 222 członków wywodzących się ze zrzeszeń regionalnych. Wybierani są oni przez Radę na okres 4-letni na podstawie przedłożeń poszczególnych rządów. Powołanie tego komitetu, na razie o charakterze konsultacyjnym, stanowi wstęp do zastąpienia Europy państw narodowych Europą regionów. To kolejny krok w budowie federalnego państwa europejskiego, a jednocześnie odebranie części jej suwerenności państwom członkowskim i kandydującym do UE.

WÅ‚adza nie kontrolowana

Od strony mechanizmów podejmowania decyzji w UE suwerenność krajów członkowskich jest redukowana dwojako. Po pierwsze - poprzez stałe rozszerzanie głosowania większością głosów, co oznacza, że Polsce można będzie narzucić decyzje godzące w nasz interes narodowy. Po drugie - członkowie władz i organów UE z chwilą ich powołania przestają podlegać swoim rządom, nie wolno im odbierać instrukcji od swoich rządów narodowych.

Czołową rolę - zarówno ustawodawczą, jak wykonawczą - odgrywa w Unii Komisja Europejska. Głosuje ona zwykłą większością głosów, ale informacje o tym, kto jak głosował, nie są podawane do wiadomości publicznej, chociaż prawo unijne tego nigdzie nie zabrania. KE jest odpowiedzialna przed Parlamentem Europejskim, ale tylko w teorii, ponieważ jej zdymisjonowanie wymaga większości 2/3 głosów. Komisja ma inicjatywę ustawodawczą - proponuje Radzie akty wspólnotowe. Proponuje, lecz Rada może je zmienić tylko w głosowaniu jednomyślnym, a więc z reguły nie zmienia.

Jeszcze dowcipniej ograniczono głos państw narodowych w kwestiach tak zasadniczych, jak polityka zagraniczna i bezpieczeństwa w Radzie Ministrów UE, zwanej z reguły Radą, oraz w Radzie Europejskiej. Traktat z Maastricht stwierdza w tej materii (art. J8): Rada Europejska wyznacza ogólne zasady i wytyczne odnoszące się do polityki zagranicznej i polityki bezpieczeństwa (ust. 1). A następnie, że zasady te "stanowią podstawę dla decyzji Rady [Ministrów - red.] niezbędnych do określenia realizacji wspólnej polityki zagranicznej i polityki bezpieczeństwa. (...) Swoje decyzje podejmuje jednomyślnie z wyjątkiem kwestii proceduralnych oraz przypadku określonego w art. J3 punkt 2. A cóż takiego zawiera art. J3, p. 2? W momencie podejmowania działania, jak również na każdym jego etapie, Rada określa wszystkie te kwestie, w których decyzje podejmowane są większością kwalifikowaną.

To jednak nie koniec amputowania suwerenności państw członkowskich przez władze Unii. Do Traktatu z Maastricht jest bowiem załączona Deklaracja nr 27, która zaleca: Konferencja wyraża zgodę na to, aby w odniesieniu do decyzji Rady wymagających jednomyślności, państwa członkowskie w miarę możliwości unikały uniemożliwiania jednomyślnej decyzji, jeżeli za tą decyzją opowiada się kwalifikowana większość.

Gospodarka pod brukselskim dyktatem

Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską (zmodyfikowany przez Traktat Amsterdamski) stwierdza w art. 98 [102A]: Państwa członkowskie prowadzą swoją politykę gospodarczą, mając na względzie współdziałanie w osiąganiu celów Wspólnoty (...). Doprecyzowuje to postanowienie art. 99 [103]: Aby zapewnić ściślejszą koordynację polityki gospodarczej i trwałą zbieżność działań gospodarczych państwa członkowskich, Rada na podstawie sprawozdań przedłożonych przez Komisję kontroluje rozwój gospodarczy w każdym państwie członkowskim i we Wspólnocie oraz zgodność polityki gospodarczej z ogólnymi wytycznymi (...), a także regularnie dokonuje wszechstronnej oceny (ust. 3). Jeśli dane państwo nie przestrzega poleceń Brukseli, to Rada działając kwalifikowaną większością głosów na zalecenie Komisji, może wydać danemu państwu członkowskiemu konieczne zalecenia (ust. 4). Ponadto Rada, działając zgodnie z procedurą określoną w artykule 189 c, może ustalić szczegółowe zasady procedury wielostronnego nadzoru (...).

Unia zakazuje także nadmiernego deficytu budżetowego (art. 104 [104C]), a w tym celu Komisja kontroluje zmiany sytuacji budżetowej i wysokość długu publicznego w państwach członkowskich, badając, czy nie dochodzi do rażących błędów (ust. 2).

Twórcy prawa wspólnotowego zapisali również dokładne procedury postępowania z opornymi państwami, które wykazują - ich zdaniem - nadmierny deficyt. Tym stopniowanym sankcjom są poświęcone ustępy 3-14. Są to m.in.: zalecenia, żądanie podjęcia określonych przez władze UE środków w określonych terminach, zwrócenie się do Europejskiego Banku Inwestycyjnego o zrewidowanie polityki pożyczkowej, nakaz złożenia określonego depozytu (nieoprocentowanego) do czasu, gdy Unia uzna, że deficyt został skorygowany, oraz nałożenie kar. Tak więc Unia trzyma gospodarkę państw członkowskich w potrójnych ryzach: potrzebą respektowania ekonomicznych celów UE, obowiązkiem wypełniania działań prowadzących do realizacji tych celów, respektowaniem wytycznych dotyczących polityki gospodarczej.

Opisaną powyżej kontrolę Unia uznała jednak za niewystarczającą. W 1997 r. Rada Europejska uchwaliła Rezolucję o Pakcie Stabilności i Wzrostu, która ujęła państwa UE w jeszcze mocniejsze karby. Narzuciła im bowiem jeszcze bardziej upokarzające zobowiązania sformułowane w p. IV Rezolucji. Odtąd nie wystarcza już unikanie nadmiernego deficytu. Członkowie UE muszą również utrzymywać budżet w stanie blisko równowagi lub nadwyżki ustalonej w ich programach stabilizacji bądź zbieżności (konwergencji) z innymi państwami. Korektury budżetu natomiast muszą dokonywać natychmiast, jeśli otrzymają wczesne ostrzeżenie w formie zalecenia Rady, względnie gdy tylko otrzymają informacje o ryzyku powstania nadmiernego deficytu. Korektury te mają być dokonane możliwie szybko, a w drodze uznanego przez Brukselę wyjątku najpóźniej w rok po stwierdzeniu nadmiernego deficytu.

Bez samodzielności monetarnej

Kolejnym krokiem pozbawiania suwerenności gospodarczej członków UE jest pozbawienie ich samodzielnego kształtowania polityki monetarnej i poddanie ich banków centralnych kontroli w ramach Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu z siedzibą we Frankfurcie nad Menem, co dla Polaków jest szczególnie "sympatyczne". Do zadań ESBC należy: Definiowanie i realizacja polityki pieniężnej Wspólnoty; przeprowadzanie operacji dewizowych (...); utrzymywanie oficjalnych rezerw dewizowych państw członkowskich i zarządzanie nimi; wspieranie sprawnego działania systemów płatniczych (art. 105 [105], ust. 2). Szokująco brzmi art. 106 [105A]: 1. EBC ma wyłączne prawo wydawania zgody na emisję banknotów we Wspólnocie (...). 2. Państwa członkowskie mogą bić monety po otrzymaniu zgody EBC co do rozmiarów emisji. Poza tym Rada rezerwuje sobie prawo nawet do określania szczegółów dotyczących nominałów i danych technicznych monet.

Prawa te pozbawiają praktycznie państwa członkowskie jednego z najważniejszych atrybutów suwerenności: emisji własnego pieniądza i polityki pieniężnej. W razie przystąpienia do UE Państwo Polskie będzie musiało prosić frankfurcki bank o zgodę na emisję banknotów i bicie monety. Zarobione przez nas rezerwy dewizowe będziemy musieli odprowadzać do ESBC, które będzie je przechowywać i nimi zarządzać. Polska nie będzie też mogła zawrzeć z innym państwem spoza UE żadnej umowy ustalającej kursy walutowe. Narodowy Bank Polski stanie się filią EBC, natomiast EBC będzie miał prawo wydawania zarządzeń obowiązujących na terytorium naszego państwa oraz nakładania kar pieniężnych na firmy, które nie przestrzegają zarządzeń EBC. Prócz tego będziemy musieli dostosować nasze prawo finansowe do statutu ESBC.

Państwo Polskie zostanie w ten sposób pozbawione możliwości kształtowania polityki gospodarczej, gdyż żadnego posunięcia w tym zakresie nie sposób dokonać bez wsparcia banku centralnego. A bez takiego atrybutu państwo staje się wasalem obcych sił i potęg. W przypadku Unii Europejskiej wasalem Niemiec, najsilniejszego gospodarczo i politycznie segmentu brukselskiej wspólnoty.

Zbigniew Lipinski, Nasza Polska, 2002-06-21

powrot