Firmy kontrolowane lub w całości przejęte przez obcy kapitał pochodzący z UE transferują tam 4 mld euro rocznie, podczas gdy unijne dotacje dla Polski wynoszą ok. kilkuset mln euro rocznie.

Albo Polska, albo UE (1)

Aby Polska stała się atrakcyjna i zachęcająca dla niemieckich inwestorów, musiałaby zacząć od spłacania odsetek od długów, których nie płaci, przedstawić program oszczędzania oraz utrzymać ceny i zarobki na niskim poziomie. Na zawsze. (Z wypowiedzi Henricha Weissa, prezesa Związku Przemysłu Niemieckiego w 1990 r.)

DEUTSCHES EUROPA

Europropaganda przybiera niebywałe rozmiary. Im bardziej oczywista staje się nieopłacalność wstąpienia Polski do UE, tym intensywniej grzmią propagandyści na cześć "jedynie słusznego" rozwiązania. Biorą w niej udział specjaliści, jakże często pracujący w aparacie nieboszczki PZPR, lub potomkowie dygnitarzy partyjnych. Nic więc dziwnego, że pobrzmiewają w niej jakże znane nuty propagandy komunistycznej. Co charakterystyczne, jej autorzy nie kryją, że wcale nie chodzi im o obiektywną prezentację zysków i strat polskiej akcesji do Unii Europejskiej (czytaj aneksji), lecz o "promocję UE", tzn. o indoktrynację.

Na szczęście wiedza o istocie UE oraz kosztach ekonomicznych, politycznych, moralnych, jakie już ponosi i poniosłaby Polska w razie inkorporacji do brukselskiego kołchozu, staje się coraz większa. Mimo nieoficjalnej cenzury jest ona coraz dostępniejsza szerokim kręgom - w każdym razie tym, którzy chcą wiedzieć. Natomiast koszty dostosowania do tzw. standardów unijnych ponosimy wszyscy, prócz establishmentu, toteż nawet warstwy dotąd zapatrzone w euro-raj (ludzie z wyższym wykształceniem, przedsiębiorcy, kadra zarządzająca, inteligencja, studenci itp.) coraz liczniej przechodzą do grupy eurosceptyków, jeśli nie przeciwników wchodzenia do UE.

Niniejszy cykl ma na celu niejako podsumowanie argumentów przeciwko przyłączeniu Polski do brukselskiej wspólnoty.

Dramatyczny bilans

W 1992 r. Polska ratyfikowała i podpisała Układ o Stowarzyszeniu ze Wspólnotami Europejskimi zawarty 16.12.1991 r., a 8.04.1994 r. zgłosiła formalny akces do UE. Te dwa akty, w połączeniu ze spolegliwością negocjatorów ze strony RP, przyniosły nam dramatyczne skutki.
Formalnie Układ zapewniał asymetrię stosunków gospodarczych między obu stronami na rzecz Polski, podobnie jak to miało miejsce z innymi kandydatami do Unii. W rzeczywistości asymetria została zrealizowana, ale na korzyść UE.
Z drugiej strony, po zgłoszeniu akcesu do UE rozpoczęto "dostosowywanie" polskiego prawodawstwa, gospodarki i ustroju do unijnego.

Tak więc Polska znalazła się w sytuacji, gdy nie mając pewności przyjęcia do Unii ani nie znając warunków, na jakich dostąpi tego "zaszczytu", ani wyniku referendum, przebudowuje całe państwo, jego instytucje i gospodarkę zgodnie z dyrektywami brukselskiej biurokracji.

Wyniki są zastraszające. W czasie debaty sejmowej 15.03.2002 r. pos. Zygmunt Wrzodak poinformował: - My już daliśmy Unii prezent, degradując rolnictwo przez ostatnie 12 lat: 2 mln ha ziemi wypadło z uprawy, mamy o 3 mln krów mniej, 3 razy mniej bydła opasowego, 12 razy mniej owiec itd. Dodajmy, że obecnie, wbrew zapewnieniom MSWiA, cudzoziemcy dysponują 1 mln ha ziemi polskiej (będąc jej właścicielami lub dzierżawcami). Firmy kontrolowane lub w całości posiadane przez obcy kapitał pochodzący z UE transferują tam 4 mld euro rocznie, podczas gdy unijne dotacje dla Polski wynoszą ok. kilkuset mln euro rocznie.

Tragicznie przedstawia się bilans handlu zagranicznego z UE, który w sumie zamknął się ujemnym saldem 65 mld USD! Np. eksport polskich produktów rolnych w latach 1990-1999 wzrósł zaledwie o 20 proc., natomiast import z krajów UE do naszego kraju wzrósł o 600 proc.! Polska, odnotowując uprzednio dodatnie saldo wymiany zagranicznej artykułami rolno-spożywczymi w wysokości 900 mln dol., obecnie przekształciła je w saldo ujemne w wysokości 515 mln dol. Ujemny bilans handlowy z samymi Niemcami sięga 8 mld marek. (Dane za: J. R. Nowak: Polska a Unia Europejska. 21 pytań, "Nasz Dziennik", z 20.03.2002 r.). W efekcie, co podnoszą nawet prounijni, lecz w miarę uczciwi naukowcy, dzięki takiej polityce zafundowaliśmy UE 1,5 mln miejsc pracy (w samych Niemczech - 200 tys.), tracąc je w kraju.

Proimportowa polityka gospodarcza spowodowała praktycznie zniszczenie przemysłów wysokiej techniki, decydujące o poziomie cywilizacyjnym narodów na przełomie XX i XXI wieku. W przemysłach tych straciliśmy 170 tys. miejsc pracy, a więc ludzi o najwyższych kwalifikacjach. Prof. Andrzej M. Zawiślak w pracy "Integracja dla opornych" (Warszawa, 1997) pisze: O stopniu destrukcji technologicznie najbardziej zaawansowanych branż świadczy fakt, że łączne w nich zatrudnienie tylko niewiele przekracza 50 proc. jego poziomu z roku 1989. W rezultacie okazało się, że po 1989 roku udział przemysłów wysokiej techniki, uznawanych na Zachodzie za podstawowy miernik nowoczesności struktury przemysłowej, zmniejszył się z 6,0 proc. w roku 1989 do 4,6 proc. w roku 1994. Coś takiego nie ma precedensu we współczesnej Europie. A przecież udział tych przemysłów jest w Polsce 4-krotnie niższy niż w krajach Unii. Zawiślak przytacza dane obrazujące udział importu wyrobów przemysłów wysokiej techniki na naszym rynku, a m.in.: komputery, urządzenia dla przemysłu lekkiego, aparatura optyczna, elementy półprzewodnikowe, narzędzia i aparatura medyczna (a nawet zabawki i gry!) - ok. 100 proc.; maszyny biurowe i dla przemysłu spożywczego - ok. 90 proc. Ten sam uczony pisze, że spółki z kapitałem zagranicznym wygenerowały 70 proc. deficytu handlowego Polski (ibidem).

Wspomniany już prof. Nowak cytuje z opracowania doc. Andrzeja Karpińskiego: Jednym z następstw transformacji było ... "uwstecznienie struktury". (...) Należy przez to rozumieć zastępowanie wyrobów stanowiących nowoczesne elementy tej struktury, najbardziej opłacalnych i wymagających wyższej technologii, przez surowce, prymitywne półfabrykaty i podobne mało wymagające technicznie elementy kooperacyjne. Zjawisko to znalazło swój wyraz w trzech płaszczyznach: spadku udziału przemysłów wysokiej techniki w całej produkcji, w znacznym wzroście udziału w eksporcie surowców i półfabrykatów kosztem wyrobów wyżej przetworzonych, likwidacji znacznej części produkcji finalnej na rzecz elementów kooperacyjnych i prymitywnych usług. Karpiński pisze: W sumie udział wyrobów przetworzonych w większym stopniu spadł z 40,5 proc. do 30,7 proc. całej produkcji przemysłowej (wyroby wysokiej techniki i dobra inwestycyjne razem), co prawie nie ma precedensu w Europie.

Podobnej degradacji uległa nauka. Spowodowały ją dwa czynniki: malejące stale nakłady na naukę przewidziane w budżecie państwa (tylko w latach 1990-1995 nakłady te spadły o połowę) oraz likwidacja zaplecza naukowo-badawczego w przemysłach przejmowanych przez kapitał zagraniczny. Według obliczeń cytowanego już Karpińskiego, po 1989 r. Polskę opuściło na stałe 150 tys. osób z wyższym wykształceniem, z czego 20 proc. stanowili naukowcy. Wyjechało także 20-30 proc. naukowców różnych specjalności.

Do spustoszeń już dokonanych i zapowiadanych w rolnictwie wrócimy w jednym z następnych odcinków.

Adwokat własnych interesów

Były sekretarz stanu USA Henry Kissinger powiedział bez ogródek: Trzecia Mittel-Europa ma na celu nową kompozycję oblicza EuropyŚrodkowowschodniej po wycofaniu Sowietów. Zadaniem 80-milionowych Niemiec jest podporządkować sobie ten obszar. Wszystkie środki są już temu poświęcone. Jasno, wyraźnie, bez niedomówień.

Tymczasem, bez względu na deklarowaną opcję ("prawicową" czy "lewicową") kolejne ekipy rządzące III RP zachwycały się, jakim to wspaniałym adwokatem, promującym Polskę w UE, jest RFN. Nikt z decydentów jednak nie zastanawiał się (a może nie chcieli, a może było to im obojętne) - czemuż to RFN tak chętnie promuje polskie członkostwo w UE? Warum?!

A przecież kierujący naszym krajem powinni także znać arcyszczere wyznanie znanego niemieckiego historyka i posła CSU Arnulfa Baringa: - Chodzi nam naprawdę o dalekosiężne rekultywowanie, o nową kolonizację Wschodu. Jest i inna odpowiedź, bardziej dyplomatyczna, lecz nie mniej symptomatyczna, udzielona przez Helmutha Kohla, który po zawarciu Traktatu z Maastricht obwieścił: - Zauważmy, że Traktat o unii ekonomicznej i walutowej, zawarty po długich i intensywnych rokowaniach, zawiera we wszystkich decydujących punktach naszą niemiecką pieczęć! Była premier brytyjska Margaret Thatcher nie ma wątpliwości co do rzeczywistych celów niemieckich: Ekspansja na Wchód będzie raczej korzystna dla Niemiec, aniżeli dla pozostałych krajów Unii. (...) W Polsce, Czechach i na terenie byłego ZSRS tworzą one imperium gospodarcze, tam gdzie, w przeszłości nie udało im się przy pomocy siły. Potężne Niemcy powstają na naszych oczach, a ekspansja na Wschód może tylko przyspieszyć ten proces. Wielkie Niemcy zdecydowanie mogą być postrzegane jako zagrożenie gospodarcze tak dla Wielkiej Brytanii, jak i Rosji. (Wszystkie cytaty w tym podrozdziale za: Zawiślak, op. cit.)

Już choćby te cytaty wystarczą, aby dojść do wniosku, że adwokat niemiecki realizuje własne interesy, a wyrażają się one w niezmiennym celu: Drang nach Osten. Zmieniły się tylko środki: książeczka czekowa zamiast armat, samolotów i obozów koncentracyjnych.

Odzyskać Ziemie Odzyskane

Niemcy, dyktujące dziś warunki w Unii Europejskiej i łożące najwięcej do budżetu unijnego, przestają już - nawet werbalnie - uznawać wyniki II wojny światowej, ostatecznie ustalone przez państwa Wielkiej Koalicji w Poczdamie. 15 lutego 1996 r. ówczesny szef niemieckiego MSZ Klaus Kinkiel powiedział wręcz, że Niemcy nie czują się zobowiązane Układem Poczdamskim. Była to pierwsza oficjalna wypowiedź niemieckiego polityka tej rangi, kwestionująca powojenny porządek terytorialny, a tym samym traktat polsko-niemiecki z 1990 r. Pierwsza, ale nie ostatnia. Z kolei bowiem kanclerz Gerhard Schröder 3.09.2000 r. na sabacie tzw. wypędzonych w Berlinie oświadczył, że ich powrót do Polski i Czech to tylko kwestia czasu, gdy kraje te wejdą do Unii Europejskiej.

Nie są to czcze pogróżki, ponieważ: po pierwsze - obywatele państw UE mają prawo osiedlać się gdziekolwiek na terenie wspólnoty brukselskiej, po drugie - prawo unijne ma w UE pierwszeństwo przed narodowym, po trzecie - polska konstytucja z 1997 r. gwarantuje pierwszeństwo prawa międzynarodowego przed polskim, po czwarte - problemy własności na Ziemiach Odzyskanych nie zostały do dziś uregulowane, po piąte - wyroki sądu jakiegokolwiek kraju UE muszą być respektowane w innym kraju członkowskim. W tej sytuacji dla byłych właścicieli niemieckich, o ile posiadają tylko odpowiednie dowody (a z reguły zachowali oni akty własności), prawne odzyskanie nieruchomości jawić się będzie jako zadanie łatwe. W ostateczności pozostaje wykup za stosunkowo niską sumę, gdyż ceny ziemi i nieruchomości w Polsce są ok. kilku do kilkunastu razy niższe niż w Europie Zachodniej. Przy postępującej pauperyzacji Polaków oraz niszczeniu rolnictwa, które staje się zajęciem nieopłacalnym, takie transakcje są już przeprowadzane, a po wejściu do Unii stać się mogą regułą.

Omawiając te problemy w czasie wspomnianej debaty, pos. Wrzodak zwrócił uwagę na żądania tzw. Związku Wypędzonych (tzn. przesiedlonych) skierowane pod adresem Polski, Czech i Słowenii, aby anulowały one ustawy i dekrety, na podstawie których dokonały przejęcia własności poniemieckiej oraz uznania przesiedleń za bezprawne. Szefowa tego Związku Erika Steinbach zaapelowała do Komisji Europejskiej, krajów członkowskich UE i Parlamentu Europejskiego, aby warunkiem przystąpienia do UE było anulowanie tych aktów prawnych przez kraje kandydujące. Z podobnym żądaniem wystąpili politycy CDU/CSU w 2001 r. Wrzodak przypomniał też brak reakcji polskiej: Mimo że ze strony niemieckiej zabierali głos znani i wpływowi politycy, to polscy politycy nie pospieszyli z komentarzami. Być może nie chcieli drażnić Brukseli, bo dokąd by jeździli po instrukcje?

Tymczasem w Polsce rządzący establishment najwyraźniej sprzyja roszczeniom niemieckim. Dekret o reformie rolnej z 1944 r., będący podstawą prawną odebrania Niemcom własności na Ziemiach Zachodnich i Północnych, jest obecnie podważany przy pracach nad reprywatyzacją. Poza tym Polacy na tych ziemiach z reguły dysponują nie aktami własności, lecz o wiele słabszymi z punktu widzenia prawnego aktami wieczystej dzierżawy. Toteż ich sytuacja w świetle prawa międzynarodowego i unijnego, w razie procesów po przyłączeniu Polski do UE, byłaby bez porównania słabsza. Skandalem są dziejące się już przypadki pozbawiania Polaków przez władze polskie (?) nieruchomości na tych ziemiach, które zostały sprzedane spółkom niemieckim.

Wrzodak tak spuentował swoją wypowiedź na ten temat: Pod płaszczykiem Unii Europejskiej i jej prawodawstwa szykuje się nowa wersja "Drang nach Osten".

Cóż, każdy adwokat wystawia za swoje usługi rachunek.

Aż 97,3 proc Polaków sprzeciwia się sprzedaży ziemi cudzoziemcom - wynika z ankiety Biura Badań Opinii Społecznej w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. Zupełnie przeciwnego zdania jest rząd premiera Millera sprzedający polską ziemię i wieś Unii Europejskiej.

Bitwa o ostatni kapitał (cz. I)

Przemysł polski został już w większości oddany w obce ręce lub zniszczony. Resztki (jeszcze niemałe) są pospiesznie przygotowywane do wyprzedaży obcym koncernom. Jedynym kapitałem, który prawie w całości pozostaje jeszcze w polskich rękach, jest ziemia, chociaż w ciągu ostatnich 13 lat ok. 500 tys. ha (według innych obliczeń - aż 1 mln ha) znajduje się w rękach zagranicznych osób fizycznych lub prawnych bądź w formie własności, bądź dzierżawy.

W negocjacjach z Unią Europejską rząd skapitulował przed UE i poszedł na ustępstwa, które - o ile zostaniemy przyłączeni do wspólnoty brukselskiej - spowodują, że polska ziemia i rolnictwo staną się łupem państw członkowskich UE, a Polska przestanie być samowystarczalna pod względem żywnościowym.

Jesteśmy świadkami bitwy o ostatni polski kapitał. SLD, PSL, PO i część PiS idą na rękę interesom UE i - szczególnie zainteresowanym w zagarnięciu polskiej własności na Ziemiach Odzyskanych - Niemcom.

Odłogi kontrolowane satelitami

Bruksela sprawdza przy pomocy dwóch satelitów: Spot i Lansat, czy rolnicy dotrzymują warunku odłogowania narzuconego im przez GATT - czytamy w książce Jarosława Barskiego i Kazimierza Lipkowskiego Unia Europejska jest zgubą dla Polski. A trzeba wiedzieć, że powierzchnia ziemi rolnej odłogowanej w UE sięga 15 proc. W Polsce byłby to prawdopodobnie odsetek wyższy. To tylko jeden z elementów przyszłości rolnictwa polskiego po przyłączeniu naszego kraju do UE.

Jak piszą wspomniani wyżej autorzy, Unia wprawdzie gwarantuje swoim rolnikom minimalne ceny rynkowe poprzez system dopłat z funduszu EFUGR, ale głównymi odbiorcami tych środków są nie rolnicy, a pośrednicy. Limity produkcji godzą przeważnie w tradycyjne dla danego kraju uprawy. Tak więc w najbliższym czasie 30 tys. francuskich producentów wina pożegna się ze swymi uprawami, by zmniejszyć produkcję wina o 11 mln hektolitrów. Podobne zadanie postawiono Hiszpanii - zmniejszenie upraw winorośli o jedną trzecią. Te same restrykcje oczekują tradycyjne polskie specjalności, a o ilości odłogowanej ziemi nie zadecyduje Warszawa, lecz Bruksela. Odłogowanie da dodatkowy impuls dla wykupu naszej ziemi przez bogatszych rolników lub spekulantów zachodnich, a posiadanie ziemi dawać będzie okazję do uzyskania wpływów politycznych w Polsce. Nietrudno przewidzieć, że zakupem polskiej ziemi (i tej odłogowanej, i nieodłogowanej) będą zainteresowani nie Portugalczycy czy Irlandczycy, ale Niemcy - kraj decydujący dziś w brukselskim kołchozie.

Obecnie posiadamy 1,8 mln ha ziemi rolnej (trzecie miejsce w Europie), a na wsi żyje ok. 25 proc. Polaków. Dopasowanie się do "standardów" unijnych oznaczać będzie redukcję ludności zatrudnionej w rolnictwie do poziomu unijnego (3-5 proc.). W rezultacie upaść będzie musiała połowa gospodarstw, a pracę utracą 3-4 mln rolników. To kandydaci do slumsów wokół polskich miast, gdzie nie znajdą pracy. A bezrobocie w miastach nie będzie się zmniejszać, tylko powiększać, jeśli będzie kontynuowana dotychczasowa polityka gospodarcza. Nadprodukcja żywności w UE wskazuje jednoznacznie kierunek polityki UE wobec Polski: zniszczyć polskiego konkurenta.

Bezlitosne żądania

W grudniu 1999 r. rząd polski złożył w Brukseli pakiet propozycji dotyczący rolnictwa. Odpowiedź Komisji Europejskiej (quasi-rządu UE) nadeszła "już" w styczniu 2002 r. Porównajmy polskie propozycje z unijnymi żądaniami. KE oferuje dopłaty bezpośrednie i płatności za odłogowanie do 9,2 mln ha. Dopłatami - według KE - miałyby być objęte zbiory zboża w wysokości 2,96 t z ha. Polska ubiega się o dopłaty do 3,61 t z ha.

W kwestii kwot produkcyjnych (Unia narzuca limity produkcji w poszczególnych działach produkcji rolnej i nie tylko rolnej) sprawa wygląda podobnie. Unia proponuje nam produkcję skrobi na poziomie 90 546 t., my chcemy 250 000 t. UE gotowa jest zagwarantować nam dopłaty do eksportu cukru w wysokości 74 483 t, my żądamy - 216 000 t. UE chce narzucić produkcję tytoniu w rozmiarze 37 993 t, Polska ubiega się o 70 000 t. Według Brukseli, powinniśmy produkować 8,9 mln t mleka, Polska domaga się 11,22 mln t w 2003 r. i 13,74 mln t w 2008 r. Bruksela daje nam limit 2,34 mln szt. bydła przeznaczonego na ubój lub eksport do krajów trzecich, nasze żądanie opiewa na 2,21 mln szt. Unia wyznacza 857 000 szt. byczków, my chcemy 2,2 mln szt. Bruksela żąda 0,5 mln szt. krów i jałówek ras mięsnych lub skrzyżowanych z tymi rasami, my - 1,5 mln szt. Unia pisze o 364 tys. szt. owiec, Polska o 720 tys. szt.

Występowaliśmy o pełne dopłaty do rolnictwa, jakie otrzymują dotychczasowe kraje członkowskie UE, podczas gdy propozycja unijna jest bez porównania uboższa. Do polskiego rolnika miałoby trafić w 2004 r. (hipotetyczna data przyjęcia do UE) 25 proc. tego, co otrzymuje unijny rolnik, w roku 2005 - 30 proc., a w 2006 r. - 35 proc. Po roku 2006 przewidziana jest reforma polityki rolnej UE, a dojście do pełnego wymiaru dopłat miałoby potrwać 10 lat (!). Zaznaczmy, że ani Agenda 2000, ani budżet unijny (na lata 1999-2006) nie przewidywały bezpośrednich dopłat dla rolników państw kandydujących do UE. Na ten fakt zwracali niejednokrotnie uwagę posłowie i politycy opozycji patriotycznej, podczas gdy establishment zaprzeczał tym informacjom.
Nietrudno zgadnąć, czyje żądania przeważą w pertraktacjach.

Nawiasem mówiąc, oficjalnie głoszona przez rząd nasza składka do Unii miałaby wynieść rocznie 2,5 mld euro. Według prezesa Wiejskiego Centrum Informacji Europejskiej Jacka Soski (PSL) suma ta wyniesie w rzeczywistości aż 3,5 mld euro.

Pod brukselskim butem

- Unia zarobiła na Polsce 8-10 mld dolarów, pozbywając się nadwyżek produktów rolnych, zyskując jednocześnie 40-milionowy rynek zbytu. Ponadto doprowadziła do ograniczenia produkcji i ruiny przemysł rolno-spożywczy, m.in. przemysł tytoniowy i tłuszczowy poprzez dostosowanie do norm unijnych. Unia Europejska nie ma pieniędzy na realizację wspólnej polityki rolnej wobec polskiego rolnictwa, co wynika z Agendy 2000 - powiedział pos. Piotr Krutul (LPR).

To prawda, zaznaczyć wszak należy, iż niemal wszystkie ekipy rządzące Polską od 1989 r. ochoczo wchodziły pod brukselski but. Nie inaczej postępuje obecna ekipa. Gdy stało się jasne, że obietnice składane przez nasz euro-establishment o deszczu pieniędzy, jakie spadną na polskiego rolnika po wstąpieniu Polskie do UE, okazały się zwykłym kłamstwem, sprawę wzięła na warsztat sejmowa komisja europejska. W dezyderacie skierowanym do rządu posłowie układnie wyrazili "zaniepokojenie" tą sytuacją, ale głosami SLD i Platformy Obywatelskiej wypaczyli sens tego przesłania, gdyż zapis o równoprawnym traktowaniu polskich rolników w UE (proponowany przez LPR) zmienili na "jak najkorzystniejszy". A to wcale nie to samo. Zanim do tego doszło, pos. Jerzy Czepułkowski (SLD) przy pomocy swoich partyjnych kolegów i posłów PO zerwał obrady komisji.

W sumie do Polski ma trafić z Unii zaledwie 14 mld euro w latach 2004-2006, z czego 1,4 mld euro przeznaczone będzie na bezpośrednie dopłaty dla rolników, co obwieścił unijny komisarz ds. rolnictwa Franz Fischler. Kwoty, jakie "łaskawie" przeznaczyła Unia dla polskich rolników, zostały wyliczone na podstawie produkcji rolniczej w latach, kiedy była ona najniższa. Fischler przestrzegł też przed zapowiedziami strony polskiej o przesunięciu otwarcia polskiego rynku rolnego i nazwał je "niemądrymi", twierdząc, że zaszkodzi to przede wszystkim Polsce. Nie powiedział natomiast, że UE zyska już w trzecim roku po ewentualnym przyjęciu nowych kandydatów aż 70 mld euro. Za trafny należy więc uznać komentarz pos. Krutula, który powiedział: - Unia Europejska traktuje Polskę i pozostałe kraje kandydujące jako swoje przyszłe kolonie - stanowiące rynki zbytu dla unijnych produktów nie tylko rolnych. UE mówi, że nie do pomyślenia jest, aby na granicach wprowadzono cła. Oznacza to, że Polska już się sprzedała.

Jak wiadomo, rząd Leszka Millera zgodził się m.in., aby cudzoziemcy dzierżawiący ziemię w Polsce mogli ją kupić po wejściu naszego kraju do UE po 3 latach w województwach wschodnich i po 7 latach w województwach zachodnich. Nie było jasne natomiast, od kiedy liczyć ten termin. Unia domagała się, aby okres ten liczyć od daty zawarcia umowy dzierżawy, rząd skłaniał się do rozwiązania, by początek "odliczania" stanowiła data aneksji Polski do UE. Ostatecznie rząd ugiął się pod żądaniami Brukseli i przystał, aby zakup był możliwy po upływie 3 lub 7 lat od momentu wydzierżawienia.To jednak nie wszystko. Część ziemi jest dzierżawiona przez osoby prawne (spółki). Aby i im ułatwić wykup, rząd zgodził się, by przekształcali oni dotychczasowe umowy na umowy zawarte przez osoby fizyczne. Postawiono wprawdzie warunek, że muszą udowodnić, iż byli oni rolnikami samozatrudniającymi się, czyli uprawiającymi dzierżawiony grunt i mieszkającymi w Polsce. Ale... rzecznik rządu "wyjaśnił", że nie może być w Polsce dwóch kategorii osób dzierżawiących. Ta nowa kapitulacja nastąpiła po rozmowach Millera i szefa PSL, a jednocześnie wicepremiera i ministra rolnictwa Jarosława Kalinowskiego z komisarzem ds. poszerzenia Unii Guenterem Verheugenem. Żeby było bardziej ponuro, Kalinowski uznał tę decyzję za sukces (sic!). Ustalenia te mają być zgodne z ustawą o obrocie ziemią, którą przygotowuje właśnie Kalinowski. Z drugiej strony zapewnia on, że projekt ten jest "całkowicie zgodny" z prawem unijnym.

Nie bardzo wiadomo, ile ziemi w Polsce dzierżawią cudzoziemcy. Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa podaje 168 tys. ha. Według jej szacunków spółki z mniejszościowym udziałem kapitału zagranicznego (spółki takie nie są traktowane w myśl prawa polskiego jako obcy podmiot gospodarczy) zakupiły ponad 32 tys. ha i dzierżawią ok. 113 tys. ha. Rząd natomiast beztrosko stwierdza, że nie orientuje się, ile hektarów znajduje się w rękach cudzoziemców. Niektóre szacunki mówią o 500 tys. ha, inne podają jeszcze wyższą liczbę - 1 mln ha.
Tak czy inaczej SLD i PSL sprzedały polską wieś i polską ziemię na pniu.

Bylibyśmy płatnikiem netto po tych ogromnych wyrzeczeniach, jakie gospodarka polska poniosła w okresie dostosowawczym. W sferze rolnej i dostępu do rynków pracy to jest rzeczywisty skandal. (...) Nikt przy zdrowych zmysłach takich warunków przyjąć nie może. (Pos. Bogdan Pęk o unijnych propozycjach dopłat dla rolników polskich.)

Bitwa o ostatni kapitał (cz. III - ost.)

Bruksela zaoferowała polskim rolnikom w pierwszym roku naszej hipotetycznej obecności w Unii (2004 r.) 25 proc. dopłat do rolnictwa, w 2005 - 30 proc., w 2006 - 35 proc., a osiągniecie pułapu państw "piętnastki" ma trwać 10 lat. Z tym, że po 2006 r. ma nastąpić reforma polityki rolnej UE, a więc nie wiadomo, czy w ogóle cokolwiek po tym czasie dostaniemy.

Unijne równanie: 25 = 12,5

Nawet jednak ta oferta zawiera w sobie pułapkę. Może się bowiem okazać, iż z owych 25 proc. rolnik polski otrzyma de facto... 12,5 proc. Powód jest dość prosty. UE przypisała Polsce niskie tzw. plony referencyjne wynoszące np. dla zbóż 2,96 t/ha i tylko do tego poziomu funkcjonowałaby dotacja. O ile w "piętnastce" kwota ogólnych dopłat ogółem wynosi 33 mld euro, tzn. 240 euro na 1 ha użytków rolnych, to Polsce przeznaczono 0,6 mld dopłat bezpośrednich, co w przeliczeniu na 1 ha wynosi 30 euro. Łatwo więc wyliczyć, że 30 euro stanowi 12,5 proc. 240 euro. (Za: Piotr Pokojski Złupić Polskę, "Nasz Dziennik", 13.03.2002 r.). Przyjęcie tych kwot zrujnuje polskie rolnictwo, ponieważ nabywcy będą mieli dostęp do znacznie tańszego zboża, produkowanego w krajach "15" przez rolników korzystających z wielokrotnie wyższych dopłat. Byłoby to wystawienie polskiego rolnictwa na nieuczciwą konkurencję. A trzeba pamiętać, że zboża stanowią 70 proc. powierzchni zasiewów w naszym kraju. Pokojski udowadnia, że polski rolnik w warunkach przyzwoitej opłacalności i uczciwej konkurencji może osiągnąć w ciągu kilku lat plony zbóż w granicach 4-5 t/ha.

Unia chce również rozłożyć nasze mleczarstwo. Polska produkowała pod koniec lat 80. 18 mld l mleka, obecnie - 12 mld l, natomiast w brukselskim kołchozie pozwolono by nam zaledwie na 6 mld l, tzn. o połowę mniej niż wynosi obecne zapotrzebowanie krajowe. Wniosek stąd dość prosty - pozostałe 6 mld l importowalibyśmy z UE.

Według Pokojskiego, w sumie stracilibyśmy po akceptacji poziomu dopłat, przyjęciu kwot produkcyjnych i listy "plonów referencyjnych" ok. 5 mld euro. W rezultacie dalsze pogarszanie się opłacalności produkcji rolnej doprowadziłoby do utrwalenia obecnej, a nawet obniżenia ceny polskiej ziemi, która i tak jest niższa od kilku do kilkunastu razy (w porównaniu z cenami niemieckimi) od unijnej. Stanowiłoby to kolejną zachętę do wykupu naszej ziemi przez obcokrajowców.

Zwolennicy integracji argumentują, że wprawdzie dotacje bezpośrednie dla rolników będą mniejsze, ale wieś polska ma otrzymać w 2004 r. 2,7 mld zł na infrastrukturę. Ale... pieniądze te pójdą nie tylko do gmin wiejskich, a poza tym ta kwota jest kilkadziesiąt procent mniejsza niż oczekiwał rząd. Wreszcie środki te będą przyznawane pod wieloma warunkami, m.in. zobowiązaniem do częściowego finansowania przedsięwzięcia inwestycyjnego, na co wielu gmin po prostu nie stać.

Według euroentuzjastów, na Unii skorzysta branża przemysłu rolno-spożywczego. Tymczasem już dziś wiadomo, że ok. 3,5 tys. samych zakładów mięsnych nie będzie w stanie spełnić norm unijnych, więc albo zostaną zamknięte, albo ich wyroby zostaną zaopatrzone metkami informującymi, że produkty te nie spełniają norm UE.

Spółka Miller-Kalinowski

Poprzedni (jakże prounijny) gabinet postawił postulat 18-letniego okresu przejściowego na sprzedaż ziemi rolnej cudzoziemcom. Natomiast Leszek Miller rozpoczął swoje urzędowanie na stanowisku premiera od zaoferowania Unii ustępstwa w sprawie warunków sprzedaży polskiej ziemi.. "Obrońca" wsi polskiej w rządzie Millera, prezes PSL, wicepremier i minister rolnictwa Jarosław Kalinowski zaakceptował to ustępstwo.

Na tym jednak nie skończyła się eurowolta wicepremiera. A pamiętajmy, że oficjalnie PSL jest za wstąpieniem do Unii, tyle że na dogodnych warunkach. To stanowisko kontestuje narodowy odłam ludowców, ale bezskutecznie.

Trzeba patrzeć łącznie na wszystkie elementy zawarte w propozycji Komisji Europejskiej. Zdajemy sobie sprawę, że 100 proc. w pierwszym dniu członkostwa nie będzie. Do 2006 roku musimy szukać jakichś możliwości, które tak czy inaczej zagwarantują konkurencyjność naszym rolnikom - tłumaczył Kalinowski, nie wyjaśniając przy tym, jakich to możliwości gwarantujących konkurencyjność należy szukać. Aby się nieco uwiarygodnić, postawił w związku z tym pod znakiem zapytania unijne ograniczenia naszej produkcji rolnej. Tymczasem rzecznik unijnego komisarza ds. rolnictwa ujawnił, że strona polska zgodziła się znieść wprowadzone zaledwie 18.01.br opłaty za dodatkowe zezwolenia na import produktów rolnych. Wynika z tego, że wicepremier i na to wyraził zgodę, a jego opowiadania o nieprzyjmowaniu unijnych limitów można włożyć między bajki.

Wicepremier w jednym z wywiadów dla "Gazety Wyborczej" oskarżył (i słusznie) Unię Europejską o podwójną moralność, komentując propozycje w sprawie dopłat. A jak określiłby swoją moralność jako polityka "ludowego"? Czyżby spółka Miller-Kalinowski do sprzedaży polskiej ziemi miała lepszy certyfikat moralności?

Podcinanie eksportu żywności

Jest jeszcze jeden aspekt tej sprawy - likwidowanie polskiego eksportu rolnego. Unia łaskawie zgadza się, aby polski rząd dokładał rolnikom do obiecanych 25 proc. Nie pozwala jednak dołożyć więcej niż 75 proc. Pomijając fakt, że polski rolnik nie otrzyma takich dotacji z budżetu, warto zauważyć, że w tym przypadku UE znowu chroni własny eksport, a dobija polski. Zupełnie szczerze pisał o tym amerykański "Newsweek" już w 1999 r.: Europa nie wydaje się usatysfakcjonowana tym, iż jej nadwyżki w handlu żywnością z Polską są aż tak duże. W ubiegłym roku, po załamaniu się gospodarki Rosji, Unia przejęła część polskiego eksportu żywności do tego kraju. Polacy nie przegrali konkurencji wolnorynkowej, lecz padli ofiarą subsydiów eksportowych UE. Widocznie Europa nie jest nadal usatysfakcjonowana.

Podobnie pisał angielski "Financial Limes" (czerwiec 2000 r.): Subsydia wypłacane farmerom zachodnioeuropejskim (...) pozwalają im podcinać niższymi cenami konkurentów zarówno na rynku krajowym, jak i na rynkach zagranicznych, wskutek czego Polska odnotowuje deficyt w handlu towarami rolnymi w wysokości pół miliarda dolarów. Ta sama gazeta pisała też, że Bruksela (...) dąży do odłożenia dostępu Polski do pełnych subsydiów WPR [Wspólnej Polityki Rolnej - red.] na okres aż 11 lat po przyjściu tego kraju do Unii. [Cytaty w tym podrozdziale za: J. R. Nowak Polska a Unia Europejska. 21 pytań, "Nasz Dziennik", 20.03.2002 r.]

A w dwa lata później politycy establishmentu demonstrowali zaskoczenie propozycjami Brukseli. Trudno uwierzyć, że nie wiedzieli. Nie wiedzieli - czy oszukiwali Polaków?!

Rynek zdegenerowanej żywności

Celem rolnictwa nie jest tylko produkowanie maksymalnej ilości żywności po najniższych kosztach bezpośrednich, przy zatrudnieniu jak najmniejszej liczby ludzi. Prawdziwym jego celem powinno być produkowanie żywności o szerokim asortymencie, o jakości uwzględniającej ludzkie zdrowie, w sposób, który nie szkodzi środowisku i zmierza do utrzymania zatrudnienia na poziomie zapewniającym społeczną stabilność w środowiskach wiejskich - twierdził James Goldsmith w swojej słynnej książce "Pułapka".

Tymczasem model rolnictwa unijnego stanowi dokładne przeciwieństwo postulatów nieżyjącego już brytyjskiego miliardera-polityka.

Przyjrzyjmy się, jak Goldsmith charakteryzuje zachodnie rolnictwo. Przede wszystkim krytykuje on przyjętą na Zachodzie koncepcję tzw. intensywnej gospodarki rolnej, ponieważ powoduje ona ubytek ludności rolniczej, która nie mogąc znaleźć pracy w miastach, tworzy tam dzielnice nędzy złożone z wyalienowanej podklasy ludzi. To argument społeczny. Goldsmith operuje także argumentem ekonomicznym: Jedynym miernikiem, na podstawie którego można ocenić, że duże gospodarstwa są bardziej produktywne, jest wykorzystanie siły roboczej. Jeżeli mierzy się produktywność w przeliczeniu na produkcję z jednego hektara lub też na jednostkę energii czy proporcjonalny wkład kapitałowy, właśnie małe gospodarstwa okazują się najlepsze.

Ten model rolnictwa powoduje zniszczenie środowiska naturalnego, redukcję genetycznej różnorodności, skażenie artykułów spożywczych oraz szkodzi zdrowiu ludzkiemu. Dlatego Goldsmith poddaje druzgoczącej, a jednocześnie kompetentnej krytyce metody intensywnej hodowli drobiu i bydła. Przy takiej hodowli pasza zawiera bardzo mało składników roślinnych, natomiast w znacznej części składa się z rybiego mięsa oraz tego, co eufemicznie określa się jako "mączkę kostną". W rzeczywistości są to odpady pozostałe z wcześniejszych ubojów zwierząt tego samego lub innego gatunku. Bardzo często dodaje się do karmy sztuczne stymulatory wzrostu, takie jak antybiotyki (...). W rezultacie u zwierząt hodowanych metodą intensywną procent tłuszczu jest o wiele wyższy niż białka. Kaloryczność tłuszczu zwierząt hodowlanych jest 9-krotnie wyższa niż u żyjących na wolności czy hodowanych tradycyjnie odpowiedników. U zwierząt intensywnie hodowanych występuje przewaga tłuszczów nasyconych (świnia tak hodowana ma 5-krotnie więcej tłuszczów nasyconych!), co w znacznym stopniu przyczynia się do chorób serca, a także prawdopodobnie raka piersi i okrężnicy. Stłoczenie zwierząt hodowlanych na małej przestrzeni powoduje ich podatność na infekcje, czemu zapobiega się, podając im antybiotyki, szczepionki i inne leki. Goldsmith utrzymuje, powołując się na naukowców, że głośna dziś choroba bydła BSE jest spowodowana karmieniem bydła koncentratami zawierającymi szczątki krów pochodzącymi z uboju. Innymi słowy, zmuszamy krowy do kanibalizmu - puentuje Goldsmith. BSE z kolei powoduje u ludzi chorobę Creutzfeld-Jacoba. Co ciekawe, podobną chorobę - kuru - stwierdzono w pierwszej połowie XX wieku u plemienia Fore, praktykującego kanibalizm. Przytoczmy za Goldsmithem, że werdykt komisji naukowców brytyjskich opublikowany w 1989 r. po ujawnieniu choroby BSE stwierdzał, że jest mało prawdopodobne, aby choroba BSE stanowiła jakieś zagrożenie dla zdrowia ludzi. W świetle późniejszych doświadczeń komentarz jest zbędny. Dodajmy jednak, że komisja była sponsorowana przez rząd brytyjski, który obawiał się skutków ekonomicznych dla swoich hodowców bydła po ujawnieniu całej afery.

W pogoni za zwiększeniem produkcji stosuje się bydlęcy hormon wzrostu BST, który powoduje także zwiększenie mleczności krów. Przemysł chemiczny początkowo utrzymywał, że stosowanie BST nie daje wzrostu stężenia hormonów w mleku, a produkowane w ten sposób mleko nie zagraża zdrowiu ludzkiemu. Jednak badania przeprowadzone przez uczonych amerykańskich zaprzeczyły oświadczeniom przemysłu chemicznego. Mleko tak produkowane zawiera bowiem somatropinę (hormon będący składnikiem BST), która nie powinna znajdować się w mleku. Początkowo, w 1993 r., Komisja Europejska i Parlament Europejski wprowadziły 7-letni zakaz stosowania BST oraz importu mleka i produktów mlecznych pochodzących od krów, którym podawano BST. Równolegle jednak Rada Ministrów zignorowała te postanowienia, skracając moratorium do jednego roku! Goldsmith tak skomentował ten symptomatyczny przypadek: Oto jeszcze jeden przykład doktryny wolnego handlu, która bierze górę nad najbardziej fundamentalną potrzebą społeczeństwa - zdrowiem publicznym. Jest to także przykład współpracy, jaka zawiązała się między politykami a kołami gospodarczymi.

Angielski potentat zwraca też uwagę na stosowanie inżynierii genetycznej w rolnictwie w hodowli roślin, zwierząt, bakterii i wirusów, co rodzi znane już negatywne skutki biologiczne oraz może spowodować skutki, których jeszcze nie znamy. Sprzeciwia się on genetycznej obróbce nasion, wymieniając wiele argumentów. Taka obróbka, przynosząc wprawdzie wyższe plony, przyczynia się do rozwoju monokultur, co skutkuje zwiększeniem mechanizacji, wzrostem stosowanych środków chemicznych i energii. Stosowanie nasion dobrze znoszących środki chwastobójcze może spowodować uodpornienie się samych chwastów. Zarówno owady, jak i chwasty uodparniają się na środki owado- i chwastobójcze. Rozwój genetycznie opracowanych monokultur powoduje zanik genetycznej różnorodności stanowiącej bogactwo Ziemi. Z punktu widzenia ekonomicznego natomiast dowiedziono, że monokultura może przynieść wyższe plony w danym roku, polikultura zaś daje większą produkcję w dłuższym okresie.

Powrót do mniej intensywnej produkcji rolniczej przyniósłby wiele korzyści - utrzymuje Goldsmith: zdrowszą żywność, ograniczenie skażenia środowiska, redukcję pomocy socjalnej dla ludzi, zmuszonych do opuszczenia swoich gospodarstw, zwolnienie środków finansowych przeznaczonych na inwestowanie w infrastrukturę miejską w związku z migracją wieś-miasto. Kto straciłby? Przemysł chemiczny i biotechniczny, opłacani przez nich eksperci oraz lobby polityczne związane z tymi przemysłami.

Ostatnia reduta

Bitwa o polską ziemię, polskie rolnictwo, jest walką o prawie ostatnią redutę, która nam pozostała. Wobec rosnącego masowo bezrobocia napływ do miast ludności wiejskiej w liczbie 3 - 4 mln, która nie wytrzymałaby europejskich standardów rolnictwa, spowodowałby skutki wręcz apokaliptyczne. Ceny ziemi spadłyby drastycznie, w związku z czym mielibyśmy do czynienia z masowym wykupem ziemi przez cudzoziemców, głównie Niemców. Nastąpiłby zatem zabór ekonomiczny Ziem Odzyskanych.

W ten sposób upadłaby najsilniejsza ostoja polskości - tradycyjna polska wieś. Ale nie tylko. Polskie rolnictwo to także redutę w miarę zdrowej (w porównaniu do osławionych "standardów europejskich") żywności. Konkurencji tej żywności panicznie obawiają się wielkie koncerny spożywcze i wielcy farmerzy Unii Europejskiej produkujący zdegenerowaną i zatrutą chemikaliami żywność. Dlatego UE i służalcy rządzący Polską wydali wyrok na polskie rolnictwo. Wykonanie tego wyroku zależy jednak od samych Polaków.

Z kolei ochrona tej reduty leży nie tylko w polskim interesie. Czy jednak znowu mamy bronić Europy przed nią samą i wbrew niej? Najpierw obrońmy się sami.

Zbigniew Lipiński, Nasza Polska, 2002-06-08

powrot