UczestniczyÅ‚em niedawno w debacie poÅ›wiÄ™conej integracji z UniÄ… EuropejskÄ… i w swoim wystÄ…pieniu użyÅ‚em okreÅ›lenia "nasi okupanci". WzbudziÅ‚o ono protest ze strony pana posÅ‚a Smolenia z SLD, który przestrzegÅ‚ mnie przed używaniem takich okreÅ›leÅ„. Jestem pewien, że przestroga ta pÅ‚ynęła z życzliwoÅ›ci, by nie spotkaÅ‚o mnie coÅ› zÅ‚ego, wiÄ™c jestem wdziÄ™czny panu posÅ‚owi Smoleniowi za to życzliwe ostrzeżenie. "CzujÄ™ siÄ™ ostrzeżony", ale przecież co to komu szkodzi zastanowić siÄ™, czy użyte przeze mnie okreÅ›lenie jest trafne, czy tylko zÅ‚oÅ›liwe?

W okresie rządów koalicji SLD-PSL w latach 1993 - 1997 opozycja zarzucała jej "zawłaszczanie państwa". Zarzuty te w znacznej części były uzasadnione, co potwierdzały rozmaite afery, np. sprawa Polskiego Funduszu Gwarancyjnego. Kiedy z kolei, w roku 1997 władzę objęła koalicja AW"S"-UW, opozycja natychmiast zaczęła ją atakować za "zawłaszczanie państwa". Jak się okazało, znaczna część tych zarzutów również była uzasadniona. W roku 2001 władzę przejęła koalicja SLD-UP-PSL i partie opozycyjne znów oskarżają ją o "zawłaszczanie państwa". Charakterystyczne przy tym jest, że koalicja rządząca nawet specjalnie temu nie zaprzecza, a jedynie usprawiedliwia ten proces wysokim poparciem, jakiego udzielili jej wyborcy.

Odpowiednikiem polskiego słowa "zawłaszczanie" jest łacińskie słowo "ocupatio", które po spolszczeniu znane jest w naszym języku właśnie jako "okupacja". Zatem nazywanie polskich osób i grup politycznych zawłaszczających państwo polskie "naszymi okupantami", jest określeniem ścisłym. Skoro to one same zarzucają sobie nawzajem - i jak się okazuje słusznie - zawłaszczanie, czyli okupację państwa, to czyż zwykłemu obywatelowi wypada się z tym spierać? Absolutnie nie wypada i to co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, grupy kierujące państwem na ogół wiedzą lepiej od zwykłych obywateli, co tak naprawdę z tym państwem robią. Skoro zatem mówią, że je zawłaszczają, to pewnie zawłaszczają je rzeczywiście. Po drugie, sytuacja naszego państwa jest, a w każdym razie staje się bardzo podobna do sytuacji państwa okupowanego. Jak bowiem zachowuje się okupant w kraju okupowanym? Przede wszystkim bezlitośnie go eksploatuje, nie troszcząc się specjalnie o zapewnienie mu fundamentów trwałego rozwoju. Trudno się temu dziwić, bo okupant zwykle nie wie, jak długo potrwa okupacja, więc po prostu korzysta z nadarzającej się okazji, żeby z kraju okupowanego wycisnąć, co się tylko da. Skutki są takie, że gospodarka kraju okupowanego pogrąża się w kryzysie, a ludność - w biedzie i beznadziejności. Te zewnętrzne znamiona okupacji widoczne są gołym okiem i u nas, zatem można postawić tezę, że Polska co najmniej przypomina kraj okupowany, tyle że nie przez jakieś mocarstwa zewnętrzne, tylko przez swoją własną "szlachtę-gołotę", a może nawet takim krajem jest. Zauważają to również zwykli ludzie, a nawet przypuszczają, że zmiana okupanta własnego na zewnętrznego może okazać się korzystniejsza. Rozmawiałem niedawno z pewnym drobnym polskim przedsiębiorcą, człowiekiem uczciwym i, zdaje się, bardzo pobożnym. Był on zwolennikiem integracji z Unią Europejską i uzasadnił mi to tak: "niech wreszcie przyjdą Niemcy i zrobią porządek po swojemu; gorzej pewnie nie będzie". Zatem stawianie tezy, że Polska co najmniej przypomina kraj okupowany, może okazać się niebezpieczne dla jej głosiciela, ale gdyby nawet jakiś niezawisły sąd mnie za to ukarał, to czy taki wyrok zmieni sytuację? Zasadniczo nie zmieni, może tylko zapowiadać zaostrzenie warunków okupacji.

Ostatnio w gronie naszych okupantów pojawiły się pewne rozdźwięki, które w dodatku mogą zapowiadać odwrócenie dotychczasowych sojuszy. Sygnałem takiej zmiany są rządowe propozycje nowelizacji kodeksu pracy. Idą one w dwóch kierunkach: likwidacji układów zbiorowych i zamiany umów cywilnoprawnych na umowy o pracę. Likwidacja układów zbiorowych zmierza do złamania siły związków zawodowych. Uważam ten pomysł za słuszny i pożyteczny, ale nie chodzi o to, co ja na ten temat myślę, tylko o polityczne konsekwencje. SLD chce w ten sposób ostatecznie dobić "Solidarność", którą uważa za swego politycznego przeciwnika. Ponieważ nie może uderzyć tylko w nią, więc musi uderzać w "związki zawodowe" i jego cios dosięgnie również zaprzyjaźnione politycznie OPZZ. Pan przewodniczący Manicki, kierując się instynktem samozachowawczym, oczywiście przeciwko temu protestuje. Ale na wojnie, jak to na wojnie - ofiary muszą być, więc SLD postanowił poświęcić OPZZ. Nie czyni tego jednak bezinteresownie, bo spodziewa się, że złamanie potęgi związków zawodowych zapewni mu przychylność w sferach przedsiębiorców. Mając do wyboru sojusz z OPZZ i z przedsiębiorcami, SLD wybrał przedsiębiorców, wychodząc z założenia, że pan Manicki i tak nie będzie miał gdzie pójść, więc po krótkich hałasach pójdzie do Canossy. Wreszcie trzeba na to spojrzeć w kontekście zamierzonego przyłączenia Polski do UE. Rząd ma nadzieję, że będzie to sprzyjać zagranicznym inwestycjom, więc już zawczasu oczyszcza im teren ze związków zawodowych, by te zachęty były jeszcze bardziej zachęcające. Oczywiście tego wszystkiego otwarcie nie mówi, gdzieżby tam, tylko próbuje uzasadniać te zmiany w kodeksie pracy potrzebą walki z bezrobociem. Jednak to uzasadnienie nie wytrzymuje krytyki, bo nie ma żadnego bezpośredniego przełożenia między kodeksem pracy a poziomem bezrobocia. Przyczyny bezrobocia tkwią w fiskalizmie, a w szczególności - w pozapłacowych kosztach pracy i ogólnie - kosztach funkcjonowania państwa, na które składają się również świadczenia socjalne, m.in. zasiłki dla bezrobotnych. Wyobraźmy sobie tylko, jak wzrósłby poziom bezrobocia, gdyby zasiłek wynosił 1300 zł miesięcznie! Wreszcie kolejny zamiar rządu wprost zaprzecza deklarowanej intencji zwalczania bezrobocia.

Chodzi o projektowaną automatyczną zmianę umów cywilnoprawnych na umowy o pracę. Dotychczas i pracownicy, i pracodawcy omijali pułapkę wysokich kosztów pozapłacowych albo poprzez umowy o dzieło, albo poprzez tzw. samozatrudnienie. Np. tokarz Jan Kowalski rejestrował działalność gospodarczą firmy "Jan Kowalski - tokarstwo" i zatrudniająca go dotychczas fabryka od tego momentu już go nie "zatrudniała", tylko zawierała z jego firmą umowę o usługi tokarskie, unikając w ten sposób kosztów pozapłacowych. Automatyczna zmiana tych umów na umowy o pracę oznacza, że pułapka wysokich kosztów pozapłacowych znów zatrzaskuje się nad pracodawcami i pracownikami. O ile pracodawcom opłacało się korzystać z umów o dzieło i usług jednoosobowych firm, o tyle likwidacja tych możliwości oznacza dalszy spadek opłacalności zatrudnienia i sprzyja zwiększeniu bezrobocia. Zatem na nowelizacji kodeksu pracy rząd chce upiec dwie pieczenie: złamać siłę związków zawodowych i wycisnąć z gospodarki dodatkowe pieniądze na ratowanie ZUS. Ze zwalczaniem bezrobocia nie ma to nic wspólnego; chodzi raczej o zabezpieczenie warunków zaostrzenia okupacji.

Ostatnio z naszymi okupantami porozumiał się nawet Episkopat. Zamiast w imię moralności chrześcijańskiej zaprotestować przeciwko coraz bardziej bezlitosnemu wyzyskowi ze strony naszych okupantów, wolał uzyskać od nich przywilej ulg podatkowych i celnych dla parafii oraz wolontariuszy prowadzących działalność charytatywną. Gdyby ów bezlitosny wyzysk się zmniejszył, to działalność charytatywna, przynajmniej w takich rozmiarach, nie byłaby potrzebna, a i ofiarność by się zwiększyła, bo ludzie ujrzeliby w Episkopacie orędownika i obrońcę ich słusznych praw. Widać, że elity ciągnie jednak do elit, więc zamiast walczyć z okupacją, wolą podłączyć się do spółdzielni.

Stanisław Michalkiewicz, Najwyższy Czas!, 2002-03-30

powrot