Ostatnio nabrała rozpędu akcja promocyjna, by przekonać Polaków do Unii Europejskiej. Cel jest jeden: mamy w referendum bez żadnych zastrzeżeń oddać swój głos za wejściem do Unii, bez stawiania jakichkolwiek warunków z naszej strony, z wdzięcznością, że Unia raczy nas przyjąć. Promocja ta przypomina hasło PZPR: "Naród z Partią". Daremnie oczekiwałem, że może ukaże się kiedyś: "Partia z Narodem".
Osobiście uważam, że dzisiejsi władcy Polski winni promować Polskę w Unii Europejskiej, a Polakom dać rzetelne informacje dotyczące Unii, jej funkcjonowania, praw i obowiązków państw członkowskich, warunków naszego do niej przystąpienia, i zgodnego z prawdą wyliczenia strat i zysków dla Polski i Polaków.

Tymczasem nasi negocjatorzy i władze Polski robią wszystko, by udowodnić, że bronią nie tyle interesów Polski i Polaków, co Unii Europejskiej. Niech więc nie mają pretensji, że jest tyle oporu w Narodzie wobec ich akcji propagandowej. Polacy mają jeszcze poczucie własnej godności. Wszelkie wmawianie im, że powinni przyjąć postawę petenta, na kolanach, bez stawiania jakichkolwiek warunków; może rodzić tylko odmowę wejścia do UE. Dlatego nie do przyjęcia jest przekonywanie, że Polska nie ma wyboru, że bezwarunkowe wejście do Unii to dziejowa konieczność Polski.

Wszyscy myślący Polacy wiedzą, że jednoczenie się Europy jest procesem pożądanym, ale też zdają sobie sprawę, że różne mogą być modele zjednoczonej Europy. Nie musimy przyjmować rozwiązań, które okazałyby się szkodliwe dla Polski i Polaków pod względem politycznym, ekonomicznym, społecznym, kulturalnym i religijnym, czy godzących w naszą tożsamość. Jeżeli dziś nie zapewnimy sobie gwarancji na taki model Unii, który będzie dla nas sprawiedliwy, to nie łudźmy się, że osiągniemy to po naszym wejściu do UE na kolanach.

Polscy politycy winni się czuć odpowiedzialni za wynegocjowanie takiego modelu, w którym Polska i Polacy będą potraktowani po partnersku we wspólnocie innych narodów i państw Unii. Natomiast księża biskupi polscy, razem z Episkopatami Europy, winni domagać się, by w Konstytucji Unii Europejskiej zapisane były gwarancje dla wolności istnienia i działania Kościoła Chrystusowego w UE. Nie wystarczy stwierdzenie, że Europa ma chrześcijańskie korzenie, gdyż może to oznaczać, że chrześcijaństwo jest już zjawiskiem skansenowym.

Nie jest przecież prawdą, że Unia Europejska obdarowuje nowych członków dobrodziejstwami. Unia już została obdarowana przez Polskę. Wyliczają to specjaliści z różnych dziedzin. Polscy negocjatorzy i nasze władze mają obowiązek przypomnieć Europie, co zawdzięcza ona Polsce i Polakom. To nie tylko wieki "przedmurza chrześcijańskiego", to także polskie groby w różnych krajach Europy i świata tych, którzy dali życie "za wolność waszą i naszą", to także obrona Europy Zachodniej w 1920 roku przed inwazją bolszewizmu, to bohaterski opór Polskiego Narodu katolickiego przeciwko komunistycznej tyranii, to zyski Europy i świata z upadku komunizmu i komunistycznego imperium sowieckiego! Europa może o tym zapominać, ale to jej hańba. Wielka Brytania może zafałszować prawdę o Enigmie, ale to nie nasz, lecz jej wstyd. Unia Europejska może istnieć bez Polski przyjętej na godnych warunkach, ale nie może być sprawiedliwą Unią Europejską, jeśli nie potraktuje sprawiedliwie Polski. Jeśli więc pada stwierdzenie, że obecność Polski w Unii Europejskiej jest dziejową koniecznością, to trzeba też jasno powiedzieć, że godne potraktowanie Polski jest też dziejową koniecznością Europy.

Słusznie przyjęliśmy więc z oburzeniem propozycje dopłat rolniczych ze strony Unii Europejskiej, które wręcz zakrawają na szyderstwo z Polski i Polaków. Jeśli Unia Europejska boi się wzbogacenia "białostockich rolników" i nie dopuszcza ich "zrównania z rolnikami z Bawarii", to czyż nie oznacza to dyskryminacji polskiej wsi i skazywania ich, by byli nie partnerami rolników w UE, lecz jej pariasami? Unia Europejska, jeśli ma jakiś tytuł do zróżnicowania w dopłatach, to tylko taki, który prowadziłby do zrównania obywateli Polski z obywatelami bogatych państw UE. To byłaby Europa sprawiedliwa. Takiej Unii Europejskiej nie trzeba propagować. Promowanie i tendencyjne propagowanie Unii Europejskiej szybko ulega przecenie. Groteską jest występowanie w roli mentora młodzieńca, który jeszcze nie używa maszynki do golenia, a już z pogardą wyraża się o ludziach, którzy dostrzegają i zgłaszają problemy związane z naszym wchodzeniem do Unii.

O Unii Europejskiej trzeba mówić prawdę, trzeba wpłynąć na przyjęcie takiego modelu Unii Europejskiej, który będzie promował kulturowe dziedzictwo poszczególnych narodów, który pod każdym względem będzie modelem sprawiedliwym dla nich. Osobiście wyrażałem i wyrażam przeświadczenie, że jednoczenie się Europy jest dziejową koniecznością, że wejście do Europy zjednoczonej jest dziejową koniecznością dla Polski i Polaków, ale też daję wyraz przeświadczeniu, że nie istnieje tylko jeden model jednoczenia się Europy; a ponadto, że przyjęcie Polski na godnych i sprawiedliwych warunkach, gwarantowanych w wypracowywanej Konstytucji Europejskiej, jest też dziejową koniecznością Unii Europejskiej - sprawiedliwej Unii Europejskiej, która już nie będzie rodzić obaw, ale będzie upragnieniem wszystkich narodów Europy.

Ks. Walerian SÅ‚omka, Tygodnik Katolicki Niedziela, 2002-03-27

powrot