Dekrety Eduarda Benesza, na podstawie których Niemcy sudeccy zostali przesiedleni do Niemiec tuż po zakończeniu II wojny światowej, zdaniem Niemca Guentera Verheugena, komisarza Unii Europejskiej ds. poszerzenia, "nie mają mocy prawnej". Nieuznanie tych dekretów po wejściu Czech do UE wywołałoby falę roszczeń ze strony Niemców i Węgrów.

Wypowiedzi unijnego komisarza dotyczyły podsycanego przez Austrię i Węgry sporu o dekrety wydane w 1945 r. przez ówczesnego prezydenta Czechosłowacji Eduarda Benesza. Dekrety wydano na podstawie ustaleń przywódców państw alianckich na konferencji w Poczdamie. Na ich mocy wysiedlono trzy miliony Niemców sudeckich i kilkadziesiąt tysięcy Węgrów uznanych za zdrajców. - Uzgodniliśmy, że wszyscy, którzy wszczynają debatę, powinni pamiętać, iż sensem integracji europejskiej jest przezwyciężenie przeszłości i budowa nowej Europy, w której wszystkie narody mają wspólne cele i wartości. Nie zapominajmy o przeszłości, ale pozostawmy ją przeszłości. Dekrety Benesza należą do przeszłości - powiedział Verheugen.

Nawiązał tym samym do obaw Czechów, że odwołanie dekretów, którego domagają się potomkowie wysiedlonych, podważyłoby wiele późniejszych aktów prawnych i system własności w tym kraju lub co najmniej nałożyłoby na Czechy obowiązek wypłaty ogromnych odszkodowań.
Po rozmowie z szefem czeskiej dyplomacji Janem Kavanem Verheugen stwierdził, że wszystko wygląda na to, iż dekrety Benesza są "przestarzałe" i jako takie nie mogą posłużyć po wejściu Czech do Unii jako podstawa prawna dyskryminacyjnych praktyk - jak to określił - wobec obywateli innych państw UE. - Jedyną rzeczą, o której możemy rozmawiać z Czechami i innymi krajami kandydującymi, jest kwestia, czy nie mają jakiegoś prawa, które pozwalałoby na dyskryminacyjne praktyki wobec obywateli innych krajów Unii - podkreślił komisarz. - Do tej pory nie znaleźliśmy nic takiego w Czechach. Ale jeśli ludzie będą się skarżyć na takie praktyki, zbadamy to - dodał. Przyznał, że dekrety Benesza są niezgodne z obecnymi standardami praw człowieka, ale przypomniał, że zostały wydane zaraz po wojnie. Komisarz potwierdza obawy, iż po wejściu nowych państw do UE nastąpi fala roszczeń głÃ³wnie Niemców do majątków pozostawionych w Polsce i Czechach po wojnie.
KWM, PAP

Komisarz UE Guenter Verheugen kwestionuje II wojnę światową

Język Trzeciej Rzeszy

Wypowiedziom Guentera Verheugena należy przypatrzeć się z punktu widzenia logiki językowej. Jego powiedzenie, że dekrety Benesza "należą do przeszłości" jest zwrotem pozbawionym jakiejkolwiek treści. Zaś uwaga, że dekrety "nie mają już mocy prawnej" jest całkowitą dowolnością, ponieważ nie ma dnia, miesiąca i roku, który oznaczałby wygaśnięcie ich mocy prawnej?
Co to znaczy "przezwyciężenie przeszłości"? Można się domyślać, że chodzi tu o anulowanie II wojny światowej jako faktu historycznego, co przecież jest niemożliwe? Ze słÃ³w wysokiego komisarza wynika, że w Europie nie było żadnej wojny, a jeśli nawet była, to nie wiadomo, kto ją wywołał. Sformułowanie pana komisarza: "Nie zapominajmy o przeszłości, ale pozostawmy ją przeszłości", zawiera sprzeczność wewnętrzną, która pozbawia je jakiegokolwiek sensu i znaczy tyle mniej więcej, co: "Pamiętajmy o przeszłości, ale zapomnijmy o niej".
Verheugen oddziela coś, czego oddzielić się nie da. Podkreślił on, że "wysiedlenie Niemców z Czechosłowacji nie jest konsekwencją dekretów Benesza, lecz decyzji podjętych na konferencji w Poczdamie". W kontekście jego wypowiedzi jest to oczywisty nonsens, ponieważ jeśli według Verheugena "winnym" staje się konferencja w Poczdamie, to powinien powiedzieć, że anuluje konferencję w Poczdamie.
Obawy Czechów - że "odwołanie dekretów", czyli podpisanie się pod twierdzeniem, iż nie było dekretów Benesza - są całkowicie uzasadnione. Podważyłoby to wiele aktów prawnych, stwarzając oczekiwany przez Niemców precedens. Jeśli zakwestionują oni moc prawną jednego traktatu, związanego z zakończeniem II wojny światowej, to podważą po kolei wszystkie pozostałe. Dojdzie do paradoksalnej sytuacji, w której zostanie zanegowane suwerenne prawo państw narodowych do zawierania umów międzypaństwowych.

Wbrew temu, co mówi Verheugen, dla Czechów dekrety Benesza nie są "przestarzałe", bo nie chcą oni ryzykować utraty Sudetów. Unijni specjaliści szukają w Czechach czegoś, co można by nazwać "praktyką dyskryminacyjną wobec obywateli innych krajów Unii". Zamiast naruszać w tak jaskrawy sposób suwerenność Czech, unijni fachowcy od dyskryminacji powinni się zainteresować, np. losem Serbołużyczan w Niemczech. Dlaczego w Niemczech depcze się prawa człowieka, nie przyznając serbołużyckiej "Domowinie" prawa do zgłaszania własnej listy wyborczej?

Unijny Komisarz posługuje się językiem do złudzenia przypominającym osławioną Lingua Tertii Imperii (Język Trzeciej Rzeszy)! Bełkot wysokiego komisarza unijnego kryje w sobie ogromne niebezpieczeństwo dla wszystkich państw Europy nierozważnie aspirujących do członkostwa w Unii Europejskiej.
Oznacza to, że Unia chce wymusić na Czechach ponowne zasiedlenie Sudetów przez Niemców. Przyjmując, że UE będzie konsekwentna w swoim postępowaniu, trzeba się spodziewać, iż wkrótce zaneguje ona nienaruszalność granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej i zażąda od Polski pozwolenia na osiedlenie się w kraju kilku milionów Niemców. Sygnały zapowiadające Niemców w Polsce pojawiają się już od kilku lat.
Kulminacją tych dążeń jest próba narzucenia nam wielokulturowości forsowana przez posła Jacka Kuronia. Sejm debatuje nad projektem "Ustawy o mniejszościach narodowych i etnicznych". Jeśli projekt zostanie uchwalony, nic nie będzie już stało na przeszkodzie, by faworyzować mniejszości w Polsce. Wtedy dopiero rozpocznie się pierwszy akt polskiej Golgoty: masowe przejmowanie przez obcych majątku narodowego.
dr Teresa Bloch

Komisarz UE ds. poszerzenia Guenter Verheugen jest wyrazicielem interesów niemieckich.

Jego słowa unaoczniają nam wyraźnie, że Niemcy dlatego popierają wejście takich krajów jak Czechy i Polska do Unii Europejskiej, gdyż liczą na restytucję majątków i ziem, które utraciły na rzecz tych państw na skutek klęski poniesionej w II wojnie światowej.

Ustalenia dotyczące zmiany granic, jak i dekrety, na mocy których dokonano wysiedlenia Niemców, były decyzją państw alianckich [USA, Rosja, Wielka Brytania, Francja - przyp. red.]. To one ustaliły, że z terenów dawnej Rzeszy Niemieckiej, położonych na wschód od Nysy Łużyckiej i Odry, oraz z terenów ziem czeskich obywatele dawnej Rzeszy Niemieckiej narodowości niemieckiej będą wysiedleni ze względu m.in. na chęć likwidacji zarzewia konfliktów, jaką była kwestia Niemców sudeckich. To ta sprawa była jedną z podstaw aneksji, jakiej dokonały Niemcy w 1938 r.

Trzeba przypomnieć, że działalność obywateli państwa czechosłowackiego, którzy w 1938 roku opowiedzieli się za przyłączeniem do Niemiec, stała się powodem rozbioru Czechosłowacji. W związku z tym ten rozbiór był w sposób oczywisty bezprawny, sprzeczny ze wszystkimi standardami międzynarodowymi. Celem podjętej przez państwa alianckie, przy udziale Polski i czechosłowackiego rządu Benesza, decyzji była chęć uniknięcia dalszych konfliktów. Przypomnijmy, że większość obywateli niemieckich wycofała się razem z armią niemiecką, bo taka była decyzja Hitlera. Duża część została wysiedlona przez administrację jeszcze niemiecką. Na ziemiach przyznanych Polsce i na ziemiach czechosłowackich została niewielka grupa Niemców. Ich wysiedlenie było przeprowadzone zgodnie z decyzją państw alianckich. Dekrety Benesza były konsekwencją decyzji, podjętych przez państwa zwycięskie. W gronie państw decydujących o tych sprawach Polska i Czechosłowacja nie znalazły się.

Próba obalenia dekretów Benesza jest próbą unieważnienia wyniku II wojny światowej. Jest to zakwestionowaniem rozstrzygnięć, które zostały dokonane przez aliantów. Jeżeli podważy się jedno rozstrzygnięcie, to natychmiast powstaje pytanie - dlaczego w takim razie wysiedlenie Niemców było sprzeczne, zdaniem Verheugena, z prawem międzynarodowym?
W kontekście tego, że w konstytucji niemieckiej nadal widnieje zapis, iż Rzesza Niemiecka istnieje w granicach z 1937 r., ta wypowiedź oznacza de facto zakwestionowanie polskich granic na Odrze i Nysie Łużyckiej. Podważa moc decyzyjną państw alianckich nad Niemcami. W konsekwencji prowadzi do tego, że Verheugen mówi nam, iż po wejściu do Unii Europejskiej oni natychmiast zanegują wszystkie ustalenia państw alianckich, czyli de facto neguje granicę polsko-niemiecką. Wypowiedź unijnego komisarza, o ile została dobrze przetłumaczona, godzi w suwerenność Rzeczypospolitej Polskiej, a w związku z tym w ogóle nie powinien być on stroną w rozmowach z przedstawicielami polskich władz. Osoba, która neguje istnienie jednej trzeciej państwa polskiego, w ogóle nie powinna być brana pod uwagę jako osoba, z którą się rozmawia. Wcześniej Verheugen użył w stosunku do polskich polityków określenia "przestępcy", a teraz neguje rozstrzygnięcia II wojny światowej. [W mojej opinii użycie przez Verheugena określenia "przestępcy" w stosunku do polityków obozu zdrady narodowej było jak najbardziej uzasadnione, ponieważ działają oni przeciwko polskiej racji stanu, co czyni ich zdrajcami, a więc przestępcami. Dopisek K.J.]
Roman Giertych, poseł Ligi Polskich Rodzin

Dr Teresa Bloch / poseł L.P.R. Roman Giertych, Nasz Dziennik, 2002-03-04

powrot