Sypie się na naszych oczach mit o "strumieniu" unijnych funduszy dla Polski, tak bezpodstawnie i nieudolnie konstruowany przez obecny i poprzedni rząd oraz wszelkiego autoramentu rodzimych euroentuzjastów. Zaniżone w stosunku do unijnych dopłaty oraz niskie limity produkcyjne narzucone przez UE grożą Polsce brakiem samowystarczalności żywieniowej i koniecznością importowania żywności z Unii. Fundusze na rozwój regionów wiejskich to raczej kiepskie pocieszenie, skoro polskie rolnictwo za parę lat może rozpłynąć się w niebycie... Ale przynajmniej drogi na wsi będą ładne i wygodne, żeby sobie osadnik niemiecki czy holenderski za bardzo nie zniszczył samochodu objeżdżając swoje włości.

Ale o tej "ciemnogrodzkiej" stronie medalu pisała niepoprawnie polityczna prasa taka jak Nasz Dziennik, Nasza Polska, Głos, Najwyższy Czas! czy Niedziela, więc nie będę tu powielać ich rzeczowych komentarzy. Rzecz w tym, że skoro sypie się mit euro-szmalu, gdyż przyszedł czas na konkrety - to czeka nas w najbliższym czasie

WZMOŻONA FALA EUROAGITACJI.

Jednym słowem, naszym euroidom sprawa się rypła, i teraz trzeba jakimś cudem lud przekonać, żeby w referendum opowiedział się za Eurorajem.

Pierwsze kroki już podjęto. Na konferencji zorganizowanej przez Akademię Telewizyjną TVP, szefowie mediów porozumieli się co do silnego, jednoznacznego poparcia dla integracji europejskiej, gdyż jej zwolennicy przegrywają z eurosceptykami na argumenty, a na dodatek nie mają do własnego stanowiska tyle przekonania i wiary co antyunijne "oszołomy" [Jak najlepiej kadzić Unii]. Na podstawie ustaleń z tej konferencji możemy się spodziewać arcywybitnych programów zarówno informujących, jak i oddziałujących na emocje.

Nie próżnuje też sejmowa Komisja Europejska, która z szefami mediów naradzała się nad "najlepszymi" sposobami informowania nas o eurointegracji [Głód propagandy sukcesu]. Stosowne porozumienie z publiczną Telewizją Polską S.A. zawarł też już Urząd Komitetu Integracji Europejskiej, który będzie współfinansował telewizyjną propagandę [Tuba dla Unii]... czyli z naszych podatków i abonamentu RTV będziemy sobie sami opłacać Wielkie Europranie polskich mózgów.

Starań dołoży zapewne najnowszy pełnomocnik rządu ds. integracji europejskiej, Sławomir Wiatr (syn swojego ojca, Józefa). Jego szlachetna koncepcja, zapewne odziedziczona po tatusiu: "Należy poznać argumenty przeciwników Unii i zacząć je umiejętnie zbijać. Zastosować socjotechniki i nauczyć się mówić o Unii językiem prostych ludzi". Na razie pan Wiatr wieje ogólnikami i sprawia wrażenie raczej mało zorientowanego w materii, co do której przyszło mu nas przekonywać [Debiut trefnisia], ale socjotechniki na pewno ma w małym paluszku, może nawet u lewej nogi.

Gotowe rozwiązanie euroagitacyjne dla wszystkich strapionych euroidów, medialnych i rządowych, ma pan Karol Jakubowicz. Tym, którzy już zapomnieli kto zacz, przypomnę krótko, że był pan Jakubowicz chyba już wszystkim, kim można być w wierchuszce TVP i krajowych organów ds. mediów (KRRiT oraz KRN). Trudno nadążyć, jaką funkcję pełni obecnie.

Otóż w "magazynie europejskim" Unia & Polska (dlaczego & a nie i...?) z 31.01.2002 r. popełnił pan Jakubowicz niebywale naiwny artykuł zatytułowany "Uprywatnić" Europę. Wyłożył w nim swoją propozycję europrania polskich mózgów, która wręcz idealnie (choć niekoniecznie w sposób zamierzony) spełnia założenia koncepcyjne i socjotechniczne rządowego pełnomocnika, pana Wiatra. Żeby nie wyjść na gołosłownego, pan Jakubowicz podbudowuje się kilkoma wywodami innych autorów, po czym w iście naciągany sposób manipuluje teorią Stanisława Ossowskiego o Ojczyźnie. Ale idźmy po kolei, bo materiał jest przebogaty, a dla zrozumienia jakości wywodów propagandowych Jakubowicza, dobrze jest przyjrzeć się jakości podbudowy, na której opiera on swą propagandę.

Pan Jakubowicz na wszelki wypadek wyjaśnia na wstępie, że nie chodzi o sprywatyzowanie Europy, tylko o:

Promowanie - ładne słowo jak na zwyczajną, płaską i stronniczą agitację w publicznej telewizji, która ze swego założenia powinna być obiektywna. Ale jakiż to kontekst pozwala Jakubowiczowi sądzić, że

ZNALAZŁ "WŁAŚCIWĄ DROGĘ"?

Ano bredzi coś o marzeniach Polaków o otwartych granicach, i o tym, że "świadomość społeczna płata dziwne figle", bo teraz to niby Polacy chcą, żeby otwarte granice były "ulicą jednokierunkową", gdyż inaczej przyjadą stamtąd do nas obcy "np. po to, by uprawiać ziemię". Dziwnym trafem Jakubowicz nie wpada na to, że paszport w szufladzie i swoboda podróżowania to było marzenie każdego Polaka w PRL-u, i że Polacy nigdy nie mieli nic przeciwko przyjazdom zagranicznych turystów do Polski. Łatwiej było panu Jakubowiczowi tę "jednokierunkowość" naciągnąć do sprzeciwu wobec sprzedaży polskiej ziemi, bo tylko ta interpretacja pozwala mu wysnuć iście genialny wniosek:

To ci "dopiero"! Ciekawe jakie "niektóre grupy społeczne" ma na myśli... pewnie jakieś straszliwie odstające od reszty normalnego społeczeństwa - np. patriotów, którzy nie dają się omamić rządowym dyrdymałom o konieczności dziejowej i braku alternatywy, i dla których dobro Polski jest nieporównywalnie wyższą wartością. Ale cóż takiego Pan Jakubowicz łaskawie wmawia tym "grupom" i na jakież to "rzeczywiste bariery" wskazuje?

Za Teresą Bogucką podaje, że dzisiejsi Polacy to ludzie "wykorzenieni ze znajomego świata", gdyż przyszło im "uczestniczyć w przyspieszonej zmianie społecznej", której przebiegu ani konsekwencji nie da się przewidzieć. Autor wnioskuje - albo naciąga wnioski Boguckiej? - że:

Osobiście nie wiem, jak on to zmierzył, że to właśnie eurointegracja jest winna w stopniu maksymalnym, ale jakiś pana Jakubowiczowy sprytny sposób widać istnieje, skoro on sam idzie w zaparte i używa tak dużego słowa jak "maksymalny", zamiast pozostawić jakiś cień wątpliwości. Czy "opór przeciwko zmianie" jest tylko rezultatem niepewności i obaw? Tak, jeśli chce się udowodnić z góry założoną tezę, całkiem jak Gross-hucpiarz w Sąsiadach. Pan Jakubowicz najwyraźniej zapomniał, że Polacy jeszcze myślą i kojarzą fakty, a ich opór to efekt odrzucenia tego, co uznają za niedobre i niewłaściwe dla siebie, Narodu i Ojczyzny. To jego niedocenianie zdolności adaptacyjnych Polaków też coś grubymi nićmi szyte: gdyby Polacy bali się zmian, to byśmy nie mieli emigracji polskiej rozsianej po całym świecie, tylko od wieków byśmy siedzieli w kupie na starych, dobrze znajomych śmieciach, zamiast - tu sparafrazuję Bogucką - wkorzeniać się w nieznany świat. Pan Jakubowicz chyba zapomniał starą polską rymowankę: "Przeżyliśmy potop szwedzki, przeżyjemy i radziecki". Czy dośpiewać panu dalej?

Jakubowicz nawet globalizację wskazuje jako barierę Polaków przed eurointegracją, ale pewnie nie słyszał, że protesty antyglobalizacyjne odbywają się w wielu miejscach na kuli ziemskiej, tylko w Polsce jakoś jeszcze nie protestujemy otwarcie (ale przyjdzie i na to czas). Zapewne słusznie powołuje się na Ralfa Dahrenhofa, kiedy twierdzi, że:

I do jakiego wniosku dochodzi tu pan Jakubowicz? Zamiast wysnuć logicznie, że w takim razie i w Unii muszą prędzej czy później nastąpić podobne tendencje odśrodkowe i zwrot ku mniejszym przestrzeniom - to wskazuje on na zacietrzewienie Polaków stwierdzając:

Nie wiadomo, czy śmiać się, czy płakać. Czyżby nie wiedział, o co szła gra? Przecież w miastach powiatowych i wojewódzkich zlokalizowane są ważniejsze urzędy z natury nieprzyjazne dla przeciętnego obywatela. Tam się po prostu wygodniej mieszka, bo dodatkowo może i drogi gdzieniegdzie lepsze, i prestiż jakby wyższy. Cosik pan naciągnął z tą swoją interpretacją zwrotu ku mniejszym przestrzeniom! Trzeba było spojrzeć na konsekwencje takiego potencjalnego zwrotu dla trwałości Unii Europejskiej.

Dalej Jakubowicz powtarza za Elżbietą Skotnicką-Illasiewicz "kompleksy" Polaków narosłe na tle historii Polski. To przez nasze dzieje sądzimy rzekomo, że jesteśmy peryferiami Europy albo petentem nieustannie pukającym do jej wrót; nie wierzymy natomiast, że Europa jest "Ojczyzną Ojczyzn", a według Jakubowicza:

Te kompleksy to może pan ma wbite do głowy, skoro tak łatwo pan nimi szasta, kiedy panu wygodnie. Bo ja mam w głowie również obraz Piastów, którzy odpierali zakusy pierwszej Rzeszy Niemieckiej; mam obraz Rzeczpospolitej Obojga Narodów za Jagiellonów, jednego z największych krajów w ówczesnej Europie i jednej z najbardziej liczących się wówczas dynastii; mam obraz Pawła Włodkowica, który swoją rozprawą na soborze w Konstancji upokorzył Krzyżaków, a papiestwo zmusił do przemyślenia ówcześnie panującego stosunku do tzw. ziemi niczyjej i pogan; mam obraz zwycięskiej Odsieczy Wiednia, która ocaliła chrześcijańską Europę. Mam, panie Jakubowicz, wiele innych obrazów, które nijak nie przyprawiają mnie o kompleksy na tle mojej narodowości czy mojej Ojczyzny! Jeśli dla pana historia Polski zamyka się tylko w rozbiorach, obu wojnach światowych i jałtańskiej hucpie, to polecam książki – choćby najprostsze Dzieje Polski Feliksa Konecznego, bo Polskie Logos i Etos może być już dość wymagającą lekturą, sądząc z jakości pana wywodów.

I proszę nie szastać definiowaniem Europy jako Ojczyzny Ojczyzn. Podoba się wam, euroidom, ten argument, bo przecież nawet Ojciec Święty wypowiada się za taką właśnie wizją zjednoczonej Europy. Oczywiście, że tylko taka wizja sprzyja integracji, ale... pan Jakubowicz się grubo myli co do jej stosowności do dzisiejszego i przyszłego kształtu UE. Tu już nie chodzi o to, że na Zjeździe Gnieźnieńskim 12 marca 2000 roku niemiecki prezydent Johannes Rau "zdezakualizował" chrześcijaństwo jako czynnik jednoczący Europę i stwierdził, że dziś potrzeba Europie nowej dyskusji o wartościach (ciekawe... jakich?). Chodzi tu, drogi panie, o ustalenia niedawnego szczytu UE w Laeken i wypowiedzi niektórych unijnych oficjeli przy różnych innych okazjach: jeden europejski rząd, jeden europejski parlament, jedna europejska konstytucja i zaczątek wspólnej europejskiej armii. Cóż to jest, panie Jakubowicz, jeśli nie atrybuty państwowości? Jak do tej wizji Europejskiego Superpaństwa przystaje teraz wizja Ojczyzny Ojczyzn, którą się tak chętnie w swojej propagandzie podpieracie, a która nijak nie przekłada się na unijną rzeczywistość? (do tej wizji jeszcze powrócę, gdyż to właśnie sposób jej promowania jest naczelnym wątkiem w artykule pana Jakubowicza.)

Pan Jakubowicz idzie dalej odkrywając nasze rzekome polskie bolączki. Powołuje się na sondaż OBOP-u z listopada 2001 roku, by udowodnić nam, że ilekroć myślimy o Polsce w relacji do Europy, to mamy przed oczyma "obraz petenta". I ponoć dlatego obawiamy się, że będziemy mieli coraz mniej do powiedzenia we własnym kraju, i że będziemy traktowani jak obywatele drugiej kategorii. No, po ostatnich hecach z unijnymi dopłatami dla rolników, to rzeczywiście na pierwszą, równorzędną kategorię nie mamy szans, a o wolnym rynku w rolnictwie też nie mamy co marzyć, bo UE wyznacza nam limity produkcyjne. Zastanawiające, że panu Jakubowiczowi nie przyszedł na myśl polski instynkt, który najkrócej wyraża się w haśle Wczoraj Moskwa, dziś Bruksela. Ale może panu Jakubowiczowi za Moskwy było całkiem dobrze, więc dlaczego miałoby mu być źle za Brukseli? Dlaczego miałby pomyśleć o świętej dla Polaków kwestii suwerenności i bycia gospodarzami we własnej Ojczyźnie? Skoro, jego zdaniem, uważamy się za petentów Europy, to powinien był też logicznie zauważyć, że może Polakom znudziła się ta rola i dlatego sprzeciwiają się dyktatowi Brukseli. Ale nie, zamiast tego Jakubowicz powtarza za Bogucką, że te nasze obawy to nic innego jak:

Ta "nieoczywistość" musi pewnie oznaczać, że z dziada pradziada uważaliśmy się za przynależnych do Azji, albo co najmniej do turańsko ucywilizowanej części świata... No cóż, każdy wierzy w co chce, albo w co mu wygodniej wierzyć. Panu Jakubowiczowi najwyraźniej tak jest wygodniej, bo czym prędzej oświeca nas:

Dość elegancki to wniosek zważywszy, że większość eurofanów kwituje to krótko mianem oszołomstwa i ciemnogrodu, a co niektórzy bardziej zaznajomieni z encyklopediami dorzucają jeszcze ksenofobię. I to właśnie "oszołomstwo" trzeba będzie teraz pana Wiatrowymi "socjotechnikami" i "językiem prostych ludzi" przekonać, że Unia to nie diabeł wcielony, a unijni komisarze chcą dla nas jak najlepiej. Nam samo słowo "komisarz" już się źle kojarzy, ale widać nasze media myślą innymi kategoriami niż przeciętny Polak.

Edukować nas na Europejczyków media też będą po swojemu i to aż na trzy sposoby, które Jakubowicz skwapliwie przytacza za Kazimierzem Żórawskim. Pierwszy to "czysta informacja" (sic!) o UE - czyli innymi słowy: dostarczanie materiału kabaretom satyrycznym oraz "niepoprawnym" komentatorom znanym z błyskotliwości i ciętego języka. Drugi sposób ma polegać na zapewnianiu nam "uczestnictwa w szeroko rozumianej kulturze" rozmaitych zakątków Europy - czyli będziemy się odchamiać, ażeby nie wchodzić do Europy ze słomą w butach i klapkami na oczach. Trzeci sposób to:

Nie bez powodu wyróżniam tu kluczowe słowo określanie. Według Jakubowicza, ten poziom edukowania jest najważniejszy "z punktu widzenia głębokich, kulturowych i psychospołecznych barier na drodze do integracji":

Innymi słowy, pan Jakubowicz postuluje, aby nam

ŚWIADOMOŚĆ NARODOWĄ OKREŚLIĆ NA NOWO

- tak, abyśmy czuli się Europejczykami co najmniej w takim samym stopniu, w jakim czujemy się Polakami. Na pierwszy rzut oka widać, że to zawracanie Wisły kijem, bo czy Polaka łączy z Niemcem, Holendrem, Anglikiem, Austriakiem czy nawet Francuzem, tyle samo co z innym Polakiem? Pan Jakubowicz najwyraźniej sądzi, iż ma odpowiednio do tego zadania przysposobione kije, albowiem proponuje kilka sposobów medialnego oddziaływania na "świadomość, kulturę, osobiste uczucia i postawy", i aby swoje propozycje jakoś podeprzeć i umocować teoretycznie, ucieka się do naiwnego manipulowania teorią Ojczyzny polskiego socjologa Stanisława Ossowskiego. Bo jakże inaczej nazwać wybiórcze potraktowanie teorii i naciąganie bez mrugnięcia okiem tego, co pasuje, do z góry założonej tezy?

Ale do rzeczy. Jakubowicz krótko streszcza analizę Ossowskiego i podaje zaledwie tyle, że:

"Prywatną ojczyzną", do której mamy najsilniejszy osobisty stosunek, będą według Ossowskiego zazwyczaj strony rodzinne, gdyż to one - poprzez okres dzieciństwa (czego Jakubowicz nie dopowiedział) – wyzwalają w nas najtrwalsze więzi emocjonalne. Każdy Polak może mieć zupełnie inną "prywatną ojczyznę": dla jednego to będzie Kraków, dla drugiego jakaś podkrakowska wieś, a dla jeszcze innego cała Ziemia Krakowska - zależnie od rozmiarów środowiska, z którym łączą nas prywatne losy i silna więź emocjonalna. Niekoniecznie trzeba się z tym zgadzać, bo przy takim rozumowaniu pojęcie Ojczyzny rozmienia się na drobne i stwarza pole do popisu dla eurokratów i globalistów [Małe ojczyzny].

Natomiast to drugie pojęcie "ojczyzny ideologicznej" (dość niefortunny termin z racji użytego przymiotnika!) jest po prostu Ojczyzną pisaną przez duże "O" - wspólną wszystkim Polakom bez względu na różnorodność ich emocjonalnych "prywatnych ojczyzn". Ale to właśnie definicję tej Ojczyzny Jakubowicz ocenzurował i pozostawił z niej tylko to, co było mu potrzebne do dalszych dywagacji: uczestnictwo w "pewnej zbiorowości". Chyba każdy Polak przynajmniej intuicyjnie wyczuwa, że owa "pewna zbiorowość" (choćby li tylko językowa) to jednak za mało, żeby scharakteryzować, czym jest Ojczyzna.

Cóż więc tak bardzo nie pasowało panu Jakubowiczowi, że pokusił się o manipulowanie tym pojęciem? Ossowski podaje, że chodzi o "zbiorowość terytorialną związaną z tym właśnie obszarem" i wyjaśnia:

Moja ojczyzna w tym ideologicznym znaczeniu - to ziemia mego narodu. Istotą m e g o związku z tą ziemią, związku, ze względu na który używam w stosunku do niej zaimka dzierżawczego "moja", jest uczestnictwo we wspólnocie narodowej. [...]to ziemia ojców, ziemia, z którą ojcowie byli związani urodzeniem i długim łańcuchem przeżyć; związek ten przekazali we krwi swoim dzieciom. [...] jest [ona] całemu narodowi przyporządkowana w całości.

Nieładnie, panie Jakubowicz, powoływać się na tę teorię Ojczyzny, ale wyrzucić z niej najważniejszy element: Naród, który jest czymś więcej niż tylko "pewną zbiorowością", tak jak pan by sobie tego życzył. Nie odpowiada panu pojęcie wspólnoty narodowej, bo obejmuje ono cały rozmiar i głębię dziejów, bo ma własną pamięć, świadomość i dumę, bo posiada własną duszę i... tożsamość, którą pan chciałby na nowo "określić", aby była mniej polska i patriotyczna, a bardziej europejska i kosmopolityczna.

To "drobne przeoczenie" Jakubowicza to tylko wstępna manipulacja, aby znaleźć uzasadnienie dla naiwnego, aczkolwiek bezczelnego, nagięcia pojęcia Ojczyzny (nazwanej przez Ossowskiego "ideologiczną"). Oto pan Jakubowicz proponuje "rozszerzyć nieco" to pojęcie:

Jak na mój gust, jest to, delikatnie mówiąc,

ROZSZERZENIE DO ABSURDU.

Zignorujmy ten wesoły fakt, iż zwykłą euroagitkę Jakubowicz nazywa "promocją integracji europejskiej". Pomińmy też wspomnianą już kwestię, iż definicję Ojczyzny ("ideologicznej") sprowadził zaledwie do "uczestnictwa w pewnej zbiorowości", bo tylko "pewną zbiorowość" łatwiej było mu nagiąć dla potrzeb wypromowania innej "pewnej zbiorowości", czyli zbiorowości europejskiej. Absurd w takim "rozszerzeniu" pojęcia jest co najmniej dwojaki.

Po pierwsze, konia z rzędem temu, kto Europę uczyni "ojczyzną ideologiczną" Polaków, czyli Ojczyzną, w której odczuwać będziemy tę samą wspólnotę dziejową z pozostałymi narodami europejskimi co z własnym Narodem, np. z naszymi byłymi zaborcami, Niemcami i Austrią; z Hiszpanami podbitymi przez Maurów; z Francuzami wprowadzającymi "wolność, równość, braterstwo" za pomocą terroru i gilotyny; czy z Anglikami, nad których imperium nigdy nie zachodziło słońce. Jaki "łańcuch przeżyć" łączy nas z innymi Europejczykami? Jaki związek "przekazali nam we krwi" nasi rodzice, a jakie związki przekazano Holendrom czy Szwedom? Co tkwi w naszej narodowej pamięci i świadomości? Czego mielibyśmy się z niej pozbyć, a co do niej sztucznie wprowadzić, abyśmy mieli tę samą tożsamość co inne narody europejskie? Podobnych pytań można zadawać więcej na rożnych obszarach dziedzictwa narodowego, począwszy od mentalności narodowej wytworzonej przez wieki doświadczeń naszego Narodu, a kończąc na literaturze i sztuce.

Absurdalna coś ta urawniłowka w "wytwarzaniu gotowości uznania Europy - nie tylko na poziomie deklaracji, ale także na poziomie związków uczuciowych za naszą Ojczyznę". Cokolwiek by tu eurofani nie wymyślili, będzie to grubymi nićmi szyte, i w dodatku krzywo. Analogie z generowaniem miłości do Kraju Rad w niedawnym PRL-u nasuwają się same. Czyżby czekały nas nowe podręczniki historii i nowe zestawy lektur, aby wbić nam do głowy tę "europejską zbiorowość" i nauczyć nas kochać ją tak samo jak Polskę?

Przeoczył pan Jakubowicz jedyną prawdziwą europejską zbiorowość - kulturowe dziedzictwo świata antycznego oraz chrześcijaństwo z jego rolą cywilizacyjną w Europie. Tylko na tej płaszczyźnie niczego nie trzeba "określać" od nowa, tylko ta tożsamość jest dla Europy naturalna i niewymuszona. Ale z taką spuścizną jest Unii Europejskiej i jej prawodawstwu najwyraźniej nie po drodze.

Po drugie, wmawianie nam, że Polska to tylko nasza "ojczyzna prywatna", to nic innego jak pęd do wynarodowienia Polaków i odebrania im wszystkiego, co dla nich święte. Powinien był pan Jakubowicz pamiętać, że nie udało się to zaborcom przez półtora wieku, ani Bratniemu Krajowi przez blisko pół wieku. Wręcz odwrotnie: te niepomyślne wiatry historii jedynie wzmocniły polską tożsamość narodową. Niby historia nauczycielką życia, a on znowu wierzy, że Wisłę kijem zawróci.

Ale pewnie nie ma co się aż tak dziwować, skoro jego wizja Polski jako tylko "prywatnej ojczyzny" jest jak najbardziej po linii euroideologii. Bo do jakiejże innej roli mają być sprowadzone państwa z ich narodami, jeśli nie do euroregionów? Skoro mamy być tylko regionem gospodarczym Europy, chyżo wcielającym w życie jej dyrektywy, to po cóż miałaby nam być potrzebna świadomość narodowa albo w ogóle samo pojęcie Narodu? Przecież nie po myśli to europejskich komisarzy i globalistów, nie taką mają wizję "guberni polskiej". Wmawia nam się, że suwerenność, patriotyzm i poczucie narodowe straciły dziś na znaczeniu, że to pojęcia przestarzałe. Teraz mamy do Polski żywić co najwyżej sentyment jak do rodzinnych okolic, a naszą właściwą tożsamością ma być europejskość. Czyżby w szkole mieli teraz uczyć dzieci unijnej Ody do młodości, zanim w ogóle ktoś wspomni im o Mazurku Dąbrowskiego? Czyżby mieli zakazać wierszyka Kto ty jesteś? - Polak mały, który jest katechizmem wiary narodowej i uczy dzieci miłości do Ojczyzny?

Pan Jakubowicz może sobie marzyć o tym "mocnym fundamencie pod integrację", ale - proponując Polakom wynarodowienie i uznanie Europy za Ojczyznę - nie zauważa, że zaleca raczej piasek na budowę tegoż fundamentu. I to jest może już trzeci poziom absurdalności jego rozwiązania dla rodzimych euroagitatorów. Ale pana Jakubowiczowa karawana propagandy jedzie dalej: bo skoro piasek zebrany, to teraz trzeba pokazać, jak z niego usypać fundament:

Innymi słowy ta nowomowa oznacza, że pan Jakubowicz proponuje zupełnie poważnie, a nawet opisuje w szczegółach,

JAK WCIELAĆ ABSURD W ŻYCIE.

Na ironię zakrawa fakt, że wszystkie pana Jakubowiczowe metody "uprywatniania" sobie Europy, Ossowski proponował dla umacniania więzi Polaków z ich Jedyną Ojczyzną - Polską. Natomiast jeśli zastosować je do "zeuropeizowania" tożsamości Polaków, to brzmią one najzwyczajniej w świecie jak niskich lotów propaganda, znajoma nam od czasów "braterstwa" spod Lenino.

W jednym tylko pan Jakubowicz wykazał rozsądek: gdy postanowił nie rozpisywać się o najlepszej metodzie wytwarzania pełniejszego osobistego stosunku do Ojczyzny, jakim są wędrówki turystyczne. Przy dzisiejszym odsetku Polaków żyjących poniżej poziomu godnej egzystencji takie zalecenie byłoby przykładem nie lada głupoty, a co najmniej braku taktu. Stara polska mądrość mówi Cudze chwalicie, swego nie znacie. Gdyby nie chudość naszych portfeli pan Jakubowicz chętnie zawołałby: Swoje chwalicie, cudzego nie znacie. Ot i tyle, jeśli chodzi o europejskie wędrówki przeciętnego Polaka i rozsądne posunięcia europromotora.

Okazuje się bowiem, że są "łatwiejsze metody" - oczywiście zawłaszczone z rozważań Ossowskiego nad kształtowaniem osobistego stosunku do Ojczyzny i nagięte dla potrzeb euroagitacji. Jakubowicz cytuje:

Bezsensem byłoby się sprzeciwiać nauczaniu geografii naszego kontynentu, ale ciekawa jestem, jakie proporcje pan Jakubowicz ma na myśli. Czyżby miano serwować naszym dzieciom najpierw geografię Europy - boć to ma być ich nowa Ojczyzna - a geografia Polski będzie druga w kolejności, bo Polska ma być już tylko prywatną sprawą, prywatną Ojczyzną? Czy już w klasach nauczania początkowego dzieci zobaczą, że ich Ojczyzna sięga od Uralu - przepraszam, na razie pewnie od Bugu - po Atlantyk, a ta mała Polska to tylko region ich "Europejskiej Ojczyzny"?

A nawet jeśli obie mapy będą wisiały obok siebie, to czy można naiwnie wierzyć, że wytworzy się silniejszy "osobisty stosunek" do Europy niż do Polski? Gdzież pana argument o "zwrocie ku mniejszym przestrzeniom"? Sądzi pan, że dzieci zaczną mówić o sobie Europejczycy zamiast Polacy? Toż musiałyby odejść na dalszy plan również pojęcia Francuz, Anglik, Niemiec, itd., ażeby i pojęcie Polak straciło co nieco na wadze.

Nikomu nie udało się na siłę wtłoczyć nam do głowy przyjaźni polsko-radzieckiej, choć TPPR-y zalewały chyba każdą szkołę podstawową i średnią... Po doświadczeniach z Sojuzem chce pan coś jeszcze próbować na siłę?

Czyli jak nie kijem go, to pałą. W szkołach już teraz okraja się wykazy lektur z literatury narodowej, a niektóre lektury omawiane są cząstkowo i nawet nie wymaga się przeczytania całości. Z narodową literaturą można się jednak łatwo utożsamić, gdyż są w niej swojsko brzmiące imiona i nazwy, pełna jest ona znanych z autopsji krajobrazów, postacie literackie – zwłaszcza oddające nasz charakter narodowy - weszły głęboko w naszą świadomość, a cytaty i "powiedzonka" na dobre zadomowiły się w potocznej polszczyźnie. I wreszcie dlatego, że poznawaniu literatury polskiej towarzyszy nauka historii naszej Ojczyzny i Narodu. Jakiejże cenzury by trzeba było, żeby to wszystko wykorzenić?

Ale z "uprywatnianiem" Europy poprzez dzieła literatury europejskiej będzie już chyba mały problem. Pomińmy ten nieistotny fakt, że młodzież czuje coś dziwnie większy pociąg do literatury iberoamerykańskiej niż do europejskiej, jakby ta druga była cokolwiek nudna albo niedostatecznie zaskakująca. Dlaczego będzie większy problem? Ano jakoś te dzieła europejskie trzeba będzie nazwać, a wtedy nieuniknione będą przymiotniki francuski, angielski, niemiecki, itd. Dzieła których krajów miałyby wyznaczać kształt tej "europejskiej" literatury? Czy fińskie sagi będą tak samo uprawnione jak dzieła Prousta, sióstr Brontë czy Kafki, a Dante tak samo hołubiony jak Joyce? Które dzieła z różnorodności literatury europejskiej miałyby teraz razem do kupy stworzyć zuniformizowany obraz "ojczystej literatury europejskiej"? Jakąż odgórnie wytyczoną więź można wytworzyć z bogatą różnorodnością literatury europejskiej i Narodów za nią stojących? Czy nie nazbyt karkołomny to zabieg dla znawców literatury, którzy mieliby teraz układać programy nauczania pod dyktando euroagitatorów?

W dzisiejszych czasach dochodzi jeszcze telewizja (ale o tym za chwilę). Wybitnych artystów u nas nie brakuje, zwłaszcza takich, którzy za odpowiednie pieniądze wychałturzą galant zdjęcia i filmiki, czy nawet słuchowiska radiowe, pod konkretne zamówienie. Ale "dystans" pomiędzy swojskością, jaką daje nam nasza Ojczyzna, a stosunkiem do Europy pozostanie dystansem. Może przeciętny Polak nie wychylający nosa z Polski ujrzy migawki Europy, ale pozostanie to tylko w sferze powierzchownego zapoznania i zaspokojenia ciekawości, ale dalekie będzie od poczucia choćby namiastki tej swojskości i głębi, jaką daje własna Ojczyzna i tożsamość narodowa.

A co do promocji kinematografii europejskich, to życzę powodzenia... Jak dotąd te próby jakoś się u nas nie powiodły, bo Polacy (i dystrybutorzy!) nie wiedzieć czemu wybierają amerykańskie superprodukcje, a ostatnio na szczęście również filmy polskie, choć nie zawsze najwyższych lotów.

Panie Jakubowicz, ta myśl Ossowskiego przeniesiona na płaszczyznę kultury europejskiej to już są zwykłe dyrdymały. Z kulturą narodową Naród się utożsamia, przegląda się w niej i siebie samego zaczyna lepiej rozumieć, bo ta kultura go współkształtuje. Różnorodność kultury europejskiej nas nie ukształtowała – owszem, tu i ówdzie cos zapożyczaliśmy, ale zawsze było to przekuwane na naszą własną swoistość i dostosowywane do naszej własnej kultury. Nie ma czegoś takiego jak kultura europejska w odniesieniu do Unii Europejskiej, bo Unia ta nie ma za sobą żadnej przeszłości, jest tworem sztucznym i nowym.

Mamy natomiast kultury narodowe poszczególnych krajów europejskich, i tylko one składają się na zwyczajowo używane pojęcie kultury europejskiej. I nie jest to, proszę pana, kultura Unii Europejskiej, tylko kultura wyrosła na gruncie dziedzictwa antycznego, które korzeniami Unii Europejskiej nie jest, z którejkolwiek strony by nie patrzeć. Bardzo chętnie zobaczyłabym w UE antyczne ideały kulturowe i cywilizacyjne - choćby tylko Piękno i Prawdę - gdyż jedynie dzięki nim Unia może zyskać ludzką twarz. Od nich już tylko krok do chrześcijańskiego ducha, który cywilizował Europę. Proszę więc nie mieszać konceptu UE z pojęciem Europy i jej dziedzictwa kulturowego, bo to są dwie różne rzeczywistości.

Jedno tylko Unia Europejska zapożyczyła z dziedzictwa europejskiego: kolonializm i niewolnictwo. Te niechlubne karty w historii naszego kontynentu zaistniały na skutek imperialistycznych zakusów niektórych państw, chciwości ich władców lub dążenia do ewangelizacji na siłę. Dzisiejsza Unia Europejska kolonizuje starą, tradycyjną Europę Ojczyzn i Narodów, i narzuca jej swe własne prawodawstwo i dyrektywy gospodarcze. [Czy kolonializm przeminął?]. Czy i mentalność kolonizatora mamy uznać za część naszej tożsamości, skoro Polska nigdy nie zhańbiła się imperializmem, ani też nie miała takich ambicji? Albo, co bardziej oczywiste, czy po doświadczeniach zaborów mamy temu nowemu kolonializmowi poddać się z radosnym uśmiechem na ustach?

Czy stanie się kolejny cud nad Wisłą? Polacy nabiorą takiej miłości do Europy, że polskość za nic będą mieli? Chciałby pan w to wierzyć tak samo, jak Polacy wierzą w wyryte w sercach słowa Roty: "Polski my Naród, polski Ród, królewski szczep Piastowy". Pomstował pan Jakubowicz, że nasza historia zepchnęła nas do roli petenta (jeśli nie pariasa) Europy, a jakoś uszło jego uwadze, że to właśnie nasza historia umocniła w nas poczucie narodowe i miłość Ojczyzny. Może pan Jakubowicz powinien wyjść ze swojego klimatyzowanego gabinetu i porozmawiać ze zwykłymi ludźmi. Gdyby im opowiedział, co tu proponuje, usłyszałby, co naprawdę o tym myślą.

Pana wizja, panie Jakubowicz, jest tak samo sztuczna, aprioryczna i nie ugruntowana w przeszłym doświadczeniu, jak koncept Unii Europejskiej. Pana wizja nie liczy się zupełnie z jakością gruntu, na który pada. Pan tego gruntu - Narodu polskiego z całym jego dziedzictwem - po prostu nie szanuje, nie docenia i ma pan go za motłoch, którym jakoś trzeba pokierować, by zrealizować cele wyimaginowane w głowach eurokratów, tych z Brukseli i tych z Warszawy. Pana postawa przypomina partyjną "górę", która nie ma zielonego pojęcia o tym, co się dzieje "na dole". Coś kiepsko pomyślana ta pana praca u podstaw...

I wreszcie upragnione przez pana urządzenie do Wielkiego Europrania mózgów:

O, zapewne! Publiczna Telewizja Polska, w większości utrzymywana z naszych podatków i daniny od posiadanego telewizora, już się zobowiązała wraz z innymi mediami do "promowania" integracji europejskiej, o czym świadczą wspomniane przeze mnie na początku artykuły. No bo

NIBY DLACZEGO TVP MIAŁABY BYĆ OBIEKTYWNA,

skoro wg pani minister Huebner, nawet rząd nie zamierza być obiektywny? [Rząd nie chce prawdy]. Jakubowicz sam pisze o spotkaniu w gabinetach TVP, na którym:

Czyli w naszej demokracji są równi i równiejsi, jak u Orwella. Toż to całkiem jak z Solidarnością za komuny - eurosceptykom wolno mieć poglądy, ale nie wolno ich upubliczniać, bo a nuż wygrają na argumenty! A może by tak pieniądze podatników podzielić po równo, bo skoro przeciwnicy UE też płacą podatki, to powinni z tego mieć jakiś pożytek. W Irlandii to się udało. W 1995 roku tamtejszy Sąd Najwyższy wydał orzeczenie nakazujące dzielić po połowie pieniądze pochodzące z kieszeni podatnika, przeznaczone na promocję kwestii poddanych pod referendum [Walka o euro-forsę już trwa]. Dziś, kiedy już oficjalnie wiadomo, że rząd nie zamierza być obiektywny, posłowie eurosceptycy mogliby się zająć tą sprawą w Polsce. Oczywiście nie po to tylko, ażeby panu Jakubowiczowi utrzeć nosa!

Na czym więc ma polegać telewizyjna promocja Euro-Paradisu? Głównie na programach publicystycznych i rozmaitych gatunkach dziennikarskich "reagujących na bieżące wydarzenia, umieszczających je w kontekście, dodających analizę, interpretację i komentarz". Już w tym eurofańskich dziennikarzy i pełnomocnika Wiatra głowa, aby było jak trzeba! Wystarczy przejrzeć tygodniowy program TVP w dowolnej gazecie (albo wejść na strony internetowe TVP i kliknąć na ikonkę Droga do Unii), aby się zorientować, że nie ma dnia bez przynajmniej jednego cyklu Wielkiej Europralki.

Ale to nie wszystko, co proponuje pan Jakubowicz, bo okazuje się, że:

No bo bez tych filmów to nam się wydaje, że tam mieszkają jakieś dziwolągi z jednym okiem na czole! Żarty żartami, ale czy nie przypomina nam to promowania przyjaźni z "radzieckimi towarzyszami" w polskich filmach wojennych, albo hurtem importowanych produkcji Mosfilmu? Ciekawe, skąd ten pana Jakubowiczowy pomysł?

W produkowanych przez siebie serialach TVP już zadbała o prounijne postawy. W Klanie jeden z bodajże drugoplanowych bohaterów pracuje w którejś z pro-unijnych instytucji, a w Złotopolskich przeciwstawiono sobie w dość płaski sposób "europejskość" i "zaściankowość" [Czas europropagandy]. Nie wiadomo, jakie jeszcze przykłady ujrzymy w rodzimych telenowelach, ale strach pomyśleć, że Polki spieszące z pracy do domu przed telewizor, mogłyby chcieć dorównać "nowoczesnością" swoim ulubionym bohaterom!

Nawet jeśli do wysiłków TVP dodać proponowane przez Jakubowicza koprodukcje filmowe i większą ilość produkcji europejskich, to i tak - jego zdaniem - będzie to przedsięwzięcie trudne i wymagające czasu, gdyż chodzi tu o "oddziaływanie na świadomość, kulturę, osobiste uczucia i postawy". Ja proponuję tu w takim razie dorzucić telewizyjne sesje terapeutyczne z osławionym na początku lat 90-tych rosyjskim szamanem, Kaszpirowskim. Po co wydawać furę pieniędzy na propagandę, jeśli parę telewizyjnych seansów z jakimś new-agerem wystarczy, aby "określić" nam nową tożsamość?

Chciałoby się dodać za starym, poczciwym matematykiem: "co było do udowodnienia"...

Panie Jakubowicz, po co pan napisał te Media and Democracy w 1998 roku? Pan chyba w międzyczasie na nowo "określił" sobie pojęcie demokracji i rolę w niej mediów, skoro teraz wypisuje pan takie betonowe banialuki. Podobny

CYRK PROPAGANDOWY

już przerabialiśmy; sztuczki pozostały te same, tylko kuglarze się zmienili. Gdyby pozamieniać w tekście odniesienia do Europy na odniesienia do Kraju Rad, to nawet treści nie trzeba by zmieniać. Wszystko już było, panie Jakubowicz, ale to se ne wrati.

Przecież gdyby to unijne łajno tak nie śmierdziało, to nie trzeba by go tak rzęsiście skrapiać perfumami propagandy! Reprezentuje pan postawę typowego euroentuzjasty - brak panu (tak samo zresztą jak obecnemu rządowi) rzeczowych argumentów na korzyść Unii, więc ucieka się pan do rozmaitych wygibusów ideologiczno-propagandowych wokół pojęcia Ojczyzny, aby zmienić nam i tożsamość narodową, i poczucie przynależności do Ojczyzny. Jakie ma pan moralne prawo manipulować pojęciem Jednej Ojczyzny i przekuwać je tępym młotem na Euroregion?

Obraża pan Naród polski brakiem szacunku dla niego i jego dziedzictwa. Chce pan to dziedzictwo pomniejszyć, by wepchnąć nas w sztucznie kreowaną europejską magmę bez wyrazistości, kształtu i ducha. Nam takiej tożsamości unijnej nie potrzeba - mamy już swoją tysiącletnią polską tożsamość narodową, której żaden pana pomysł ani brukselski prikaz nie zmieni.

Mamy też świadomość przynależności naszego Narodu do Europy i współtworzenia jej dziedzictwa. Jedna jest tylko wspólna dla całej Europy świadomość: ucywilizowanie przez chrześcijaństwo, które przejęło greckie i łacińskie ideały. To jest jedyny i naturalny fundament dla integracji, dla Europy Ojczyzn. Unia Europejska i Europa to nie są synonimy, proszę pana. Europa Ojczyzn ma głębokie korzenie, szanuje Narody i różnorodność kulturową. Unia Europejska korzeni nie posiada żadnych, niweczy tożsamości narodowe przekuwając ich Ojczyzny na euroregiony, a różnorodność kulturową degraduje do roli regionalnych folklorów.

I pan chce nam wynarodowienie zafundować za nasze własne pieniądze, a na dodatek w cośkolwiek siermiężny, komunistyczny sposób. Czy pan, panie Jakubowicz, sam wierzył w to, co pisał?

Wyróżnienia w cytatach pochodzą od autorki.

Małgorzata Kamyk, Nasza Witryna, 2002-02-24

powrot