Małe ojczyzny

Naród ! Ojczyzna !....jakże mi zbrukali,
Święte Wartości codziennym paplaniem !,
Nie ma już świątyń.....wszystko podeptali,
Za srebrników kiesę i stołka władanie, (...)
Tadeusz M. Kilarski

W polskiej publicystyce coraz częściej daje się zauważyć lansowane przez polskie media zbitki słownej "mała ojczyzna", "prywatna ojczyzna" itp. Nie są to określenia polskiej myśli narodowej. Spotkałem się z nimi stosunkowo niedawno, jako określenie używane ze szczególnym zamiłowaniem przez euroentuzjastów, a także przez różnej maści globalistów. Są te "małe ojczyzny" tłumaczeniem na polski myśli, określenia pojęciowego, wziętego z języka i filozofii niemieckiej, które wyraża się słowem Heimat. Ponieważ właśnie Niemcy, z przyczyn historycznych i językowych mają te dwa pojęcia: Heimat i Vaterland. Polskie słowo Ojczyzna ma zupełnie inne znaczenie i ciężar gatunkowy niż Heimat, bliższe znaczeniu Vaterland.

W języku polskim słowo Ojczyzna ma raczej ściśle określone znaczenie. Używam tu słów raczej ścisle, bo jakże tu z jakąkolwiek dokładnością opisać pojęcie tak skomplikowane (a proste jednocześnie - bo sercem myślane) jak Ojczyzna? Pojęcie Ojczyzny oznacza coś spójnego między Narodem a państwem. Nieodłączną częścią Ojczyzny jest kultura i całe dziedzictwo wytworzone przez tą spójność. Jest czymś naturalnym, będąc zarazem jednością wyższego rzędu. Ojczyzna wzbogaca pojęcie Narodu o wymiar historyczny i przestrzenny, a Naród wybija pojęcie Ojczyzny z czystej geografii na wyższy poziom wspólnoty językowej, pokoleniowej, kulturowej i uczuciowej. Nie da się odseparować polskiego pojęcia Ojczyzna od pojęcia Naród, albowiem zarówno ten wymiar przestrzenny (obszar geograficzny), wymiar czasowy (historia), jak i wymiar narodowy (dziedzictwo kulturowe i językowe) - tworzą wspólnie pojęcie Ojczyzny. Czasem w pojęciu Ojczyzny może brakować składnika państwowości (Zabory), jednakże nie może ono istnieć bez Narodu. I chociaż Polski nie było wówczas na mapach Europy, to istniała ona w świadomości Narodu, tyle że zniewolona, i tylko dzięki Narodowi i jego dążeniom możliwe było odzyskanie atrybutów własnej państwowości (Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie).

Tak o Ojczyźnie pisał Norwid:

„Bo Ojczyzna, ziomkowie, jest to moralne zjednoczenie, bez którego partyi nawet nie ma, bez którego partye są jak bandy lub koczowiska polemiczne, których ogniem niezgoda, a rzeczywistością dym wyrazów”.

Natomiast odpowiednikiem pojęcia niemieckiego słowa Heimat w języku polskim jest rodzinne miasto, rodzinna wioska lub okolice rodzinne, ponieważ te właśnie określenia odpowiadają polskiemu znaczeniu tego słowa. To jest moje miejsce w Ojczyźnie gdzie się urodziłem, do którego jestem szczególnie przywiązany z powodów emocjonalnych. Nie jest to żadna moja - tak jak chcą euroentuzjaści - jakaś tam "mała ojczyzna".

Urodziłem się i wychowałem w Krakowie, Kraków jest moim miastem rodzinnym, jednakże nie jest moją Ojczyzną. Symbolem mojej Ojczyzny jest Biały Orzeł, a nie herb Krakowa. Na zadawane mi na obczyźnie pytanie, kim jestem, nie odpowiadam: Krakowianinem, tylko: Polakiem. Kiedy używam określenia Ojczyzna w jego znaczeniu terytorialnym, nie mam na myśli ziemi krakowskiej, a ziemię polską - całą Polskę, a nie tylko jej część, którą jest Kraków.

Mój Dziad był obywatelem miejskim miasta Krakowa i miasta Lwowa. Pewnie bardzo źle im się za tej prababki Austryi nie żyło. Jednakże kiedy pojawiła się okazja, aby walczyć o Polskę w 1919 roku, to poszedł wraz z innymi Polakami wypełnić swój obowiązek. Nie poszedł bić się za Galicję, za Kraków, tylko za Polskę. Ponieważ to była jego Ojczyzna, wprawdzie zniewolona, ale Ojczyzna. Ojczyzna zniewolona pozostaje nadal Ojczyzną.

Skoro więc mamy pojęcia, którymi można opisać zarówno Ojczyznę jak i ten niemiecki Heimat (strony, miasta, wsie rodzinne), to czemu jest tak usilnie wprowadzane pojęcie nowe, mała ojczyzna? Czyż nie należy powiedzieć "moim miastem rodzinnym jest Kraków", lub też po prostu "jestem z Krakowa", a nie "moją małą ojczyzną jest Kraków"?

A namnożyło nam się tych różnorakich ojczyzn, oj namnożyło! Mamy, a jakże, ojczyznę konińską, ojczyznę świdnicką, ojczyznę wałbrzyską, Moją Ojczyznę Kołaczkowo, Moją Ojczyznę Miłosław, Moją Ojczyznę Pyzdry, Moją Ojczyznę Wrześnię... ho ho, jest tych ojczyzn. Do wyboru i do koloru. To wszystko jedynie po bardzo pobieżnym przeszukaniu zasobów internetowych pod hasłem "mała ojczyzna".

Nawet w edukacji szkolnej, mamy te małe ojczyzny: "ŁĄCZY NAS MAŁA OJCZYZNA" - szkice z dziejów miejscowości, w których mieszkają uczniowie SP w Wycisłowie - a ta Wielka, Jedna, Jedyna, to już nas nie łączy, co? Ponieważ te "małe" mają ją zastąpić?

Również na stronie Stowarzyszenia Nauczycieli Technologii Informacyjnej (http://www.snti.wroc.pl/edukacja.html /) figuruje taki oto projekt dla młodzieży:

KONTYNENTY - EUROPA - MAŁA OJCZYZNA - moduł Mała Ojczyzna (rok szkolny 2001/2002)

Więc co tu właśnie widzimy: KONTYNENTY - EUROPA - MAŁA OJCZYZNA. A gdzie się podziała Ojczyzna? Ta prawdziwa, bez przymiotnika mała? Zaginęła gdzieś w pędzie do państwa europejskiego? I ci ludzie mają kształcić przyszłe pokolenia Polaków?

Tak nie można. Nie ma ojczyzn takich, siakich czy owakich. Ojczyzna jest tylko jedna. Tak jak matka. Tylko australijscy Aborygeni mają po kilka matek.

Skąd bierze się to pomieszanie pojęć, określanie stron rodzinnych mianem "małych ojczyzn" lub "prywatnych ojczyzn"? Są to pojęcia oparte na koncepcjach rożnej maści filozofów -socjologów o przekonaniach kosmopolitycznych, inżynierów społecznych, którzy z kolei opierając się na filozoficznej myśli niemieckiej, dosłownie tłumacząc pojęcie Heimat, wymyślają te różnego rodzaju dziwolągi znaczeniowe. Z ich to prac czerpią pełnymi garściami ideolodzy państwa europejskiego i globalizmu.

Ponieważ - jeżeli przyjąć te koncepcje filozoficzne o istnieniu odrębnych pojęć dwóch ojczyzn: prywatnej, małej, (wprowadzenie pojęcia ojczyzny jako określenie rodzinnego miasta, wioski lub miasteczka) oraz intelektualnej (szerszej, jako państwa, kraju) - to następnym krokiem ideologów federalistycznego konceptu Europy i innych kosmopolitów będzie próba zawłaszczenia pojęcia "ojczyzny intelektualnej" i zdeformowanie go tak, aby odnosiło się do całej Europy lub świata (globalna wioska). Zamierzonym efektem będzie tu wprowadzenie takiego pomieszania pojęć, które w końcu doprowadzi do utożsamiania się ludzi z miastem, powiatem lub województwem, w którym żyją, a nie z szerszym organizmem, jakim jest państwo narodowe. Czyli słowo pozostaje to samo - "ojczyzna" - jedynie jego znaczenie zostanie zmienione w tej ideologicznej manipulacji.

Nie należy poddawać się tej manipulacji. Dlatego też musimy bardzo uważać, abyśmy w tym gąszczu małych ojczyzn nie zgubili tej najważniejszej, prawdziwej Ojczyzny - albowiem wszystkie te filozofie na temat "małych ojczyzn", "prywatnych ojczyzn" czy "małych heimatów", są niczym innym jak tylko zakodowanym, psychologicznym przygotowaniem ludności do akceptacji bez większych oporów psychologicznych następnego pojęcia - euroregionu.

Ta manipulacja jest przeprowadzana w jednym celu: mamy tę wielką Ojczyznę, Polskę, stracić z oczu. Poprzez wprowadzanie różnego rodzaju pomieszania pojęć, mamy utracić idee Ojczyzny, a w efekcie zatracić tożsamość narodową.

Mamy się przyzwyczaić do nowego rozbicia dzielnicowego. Nasz Naród ma się zacząć identyfikować z regionami (małymi ojczyznami), a nie z państwem narodowym. Mamy się poczuć Małopolanami, Wielkopolanami, Kujawiakami, Góralami, Mazurami - czymkolwiek chcemy, wszystkim, tylko nie Polakami. Ponieważ w ostatnim dziesięcioleciu walka przeniosła się na płaszczyznę likwidacji świadomości narodowej. Im więcej tych podziałów, tego lokalnego patriotyzmu, który ma za zadanie zastąpić patriotyzm narodowy, tym dla nich lepiej. Siły te zmierzają do rozkładu Polski od wewnątrz, dążąc do następnego rozbicia dzielnicowego, jedynie tym razem nie na księstwa lub plemiona, lecz na Euroregiony.

Nie po to Mieszko i Chrobry jednoczyli plemiona, abyśmy mieli do nich powrócić.

W okresie zaborów wielu Polaków się wynarodowiło. Uważali się za Austriaków, Niemców, Rosjan, za wiernych poddanych Najjaśniejszego Cesarza, Cara lub Keisera. Jednakże to nie oni budowali Polskę. Polskę budowali ludzie tacy jak mój dziadek, który nie bawił się w czcze rozważania filozoficzne, tylko wiedział bez tego przysłowiowego dzielenia włosa na czworo, że jest po prostu Polakiem. Z jego opowiadań wiem, jakiej ogromnej pracy wymagało właśnie to, żeby Polacy znów poczuli się jednością, Polakami, a nie Kongresowiakami lub Galicjanami. Widoczne to było choćby na płaszczyźnie językowej, kiedy to z języka polskiego należało pozbyć się rusycyzmów lub germanizmów. Wszystkie te podziały z ogromnym trudem pokonywali ludzie oddani Polsce i polskiej idei narodowej. Wymagało to wiele trudu, a i krwi. Wszak w wojskach zaborców często Polak strzelał do Polaka. I to była tragedia narodowa. Wiele czasu i wysiłku zajęła ta zamiana patriotyzmów lokalnych na patriotyzm polski.

Te sztucznie wytworzone podziały regionalne, wprowadzone przez zaborców, zostały w dwudziestoleciu międzywojennym z takim trudem i poświęceniem zniesione, zasypane, nie po to, aby ktokolwiek je od nowa tworzył wypisując bzdury na temat prywatnych ojczyzn, ideologicznych ojczyzn, małych ojczyzn, heimatów i innych wymysłów. Wszak ten plan działania nie jest niczym nowym. Starożytni Rzymianie ukuli powiedzenie "dziel i rządź". Podkreślanie różnic regionalnych zawsze było bronią zaborcy.

Łatwiej jest rządzić 10 regionami, których mieszkańcy nie posiadają świadomości narodowej, niż jednym, spójnym państwem narodowym. Celowo jest wprowadzane to pomieszania pojęć. Jest to działanie obliczone nie na teraz, lecz na pokolenia. Drobne różnice regionalne, które spotyka się w każdym państwie narodowym, zwroty gwarowe, różnice folklorystyczne, mają być rozdmuchane do ogromnych proporcji jako przepaście nie do zasypania. Z czasem, może już w drugim, a może w trzecim pokoleniu, będąc bez ustanku wystawiani na taką propagandę, Krakowianie przestaną się uważać za Polaków, a jedynie za Małopolan, a Kraków za stolicę. Bo ta w Warszawie stanie się z czasem odległa, a ta w Krakowie bliska. Z czasem też, na przykład ziemia krakowska czy mazurska ma się stać Ojczyzną. I wtedy będzie koniec Polski.

Dlatego też należy bez ustanku pielęgnować to poczucie jedności, narodowego patriotyzmu, aby potem znowu nie zaszła potrzeba scalania Polski w jeden organizm, może nawet za cenę krwi bratniej. Dlatego też trzeba bronić polskiego pojęcia ideowego Ojczyzny i Narodu jako jednej i niepodzielnej całości.

Zdzisław Najder, w swoim artykule "Polska droga do Unii Europejskiej: bez wizji, ale z kompleksami" napisał:

""Ojczyzna" nie jest bynajmniej pojęciem jednoznacznym. Dość zauważyć, że język angielski nie ma na nie w ogóle osobnego wyrazu, a niemiecki posiada dwa, Heimat i Vaterland."

Mnie nie interesuje jakie jest pojęcie angielskiego słowa country, homeland czy też nation, lub niemieckiego Heimat czy Vaterland. Nie interesuje mnie co rozumieją pod pojęciem Ojczyzny Włosi, Francuzi czy Chińczycy. Ponieważ ja mam pojęcia polskie, "Ojczyzna", "Naród" i "miasto rodzinne".

W rozumieniu polskim pojęcie Ojczyzna jest oczywiste dla każdego Polaka - właśnie poprzez to, ze rozumie ją sercem. Miłość, przywiązanie do tradycji, szacunek do przelanej dla Niej krwi ojców i dziadków naszych - to są podstawy rozumienia tego pojęcia przez Polaków. Pojęcia, którego nie pozwolimy sobie wydrzeć ośrodkom antynarodowej propagandy, ani też rozszerzyć przez włączenie do niego "ojczyzny europejskiej".

Krzysztof Janiewicz, Nasza Witryna, 2002-02-23

powrot