Trudno zrozumieć dzisiejszy świat, a nawet naszą polską historię i współczesność, powtarzając hasła o katolickich korzeniach Europy. Do wielkich tradycji europejskich należy bowiem także zaprzeczające chrześcijaństwu niewolnictwo i kolonializm imperialny.

Niewolnictwo i kolonializm imperialny

Nowożytna historia europejskiego niewolnictwa i kolonializmu rozpoczęła się równocześnie z epoką wielkich odkryć geograficznych. Inspirowała je ciekawość świata i przygód, a także gorliwość apostolska szerzenia wiary świętej. Wkrótce jednak przeważyła chciwość rabunku, gorączka złota i żądza władzy. Słabła wiara religijna i rosła agresywność państw protestanckich, za którymi poszły także katolickie. Odkryciom geograficznym XV i XVI w. towarzyszyły zbrojne ekspedycje, które stosunkowo łatwo opanowywały rozległe i słabo zaludnione terytoria Azji i Ameryki.
Polska nigdy nie uczestniczyła w tym obłędzie imperializmu i dlatego ten nurt europejski wydaje się nam odległy, mniej ważny i jest mało znany. Ale przecież my także byliśmy parokrotnie w niewoli agresywnych sąsiednich imperializmów kolonialnych. Nie tylko jednak my, a ponad pół świata! Trzeba o tym pamiętać i przypominać.
Zachodnim kolonizatorom bardziej odpowiadał klimat i warunki w Ameryce i Azji Południowej i dlatego w pierwszej kolejności tam zakładano kolonie i rozpoczynano eksploatację. Natomiast Afryka Zwrotnikowa i Równikowa, bardziej dzika, nieprzystępna i trudniejsza do opanowania, była przedmiotem wypraw handlowo-łupieskich po niewolników, skóry i kość słoniową. Zakładane plantacje kolonialne wymagały wielkiej liczby niewolników, których przez ponad 300 lat sprowadzano jak bydło z Afryki; ogółem kilkanaście milionów Murzynów, a może nawet więcej.
Początkowo Portugalczycy przodowali w dostarczaniu niewolników do Ameryki, pomimo protestów Kościoła katolickiego. Kościoły protestanckie natomiast życzliwie patrzyły na szansę nawrócenia murzyńskich niewolników. Wkrótce powstał wielki międzynarodowy handel niewolnikami, w którym konkurowali Holendrzy, Francuzi, Duńczycy, Niemcy i Szwedzi, a przodowali Anglicy. Pod koniec XVIII w. niewolnicza flota angielska przewoziła jednorazowo 50 tys. Murzynów, francuska do 30 tys., a portugalska - 10 tys. Miliony czarnych niewolników, schwytanych w Afryce jak dzikie zwierzęta, pędzonych do portów, sprzedawanych i kupowanych, przewożonych w okropnych warunkach, pracowało w koloniach na plantacjach, a później także w kopalniach*).
Z biegiem lat również Afryka została w całości opanowana przez kolonizatorów. Państwa zachodnioeuropejskie bez skrupułÃ³w rabowały i eksploatowały przez kilkaset lat terytoria zamorskie kilka i kilkadziesiąt razy większe. Niektóre jednolite historycznie i kulturowo obszary zostały rozdarte i zawłaszczone przez kilka państw, np. Somali (francuskie, brytyjskie i włoskie) czy Gujana (holenderska, francuska i brytyjska), podobnie jak Polska w okresie rozbiorów. O bogate obszary toczyły się wielkie wojny kolonialne między państwami. Cała prawie Europa Zachodnia rozwijała się i bogaciła przez wieki kosztem wyzysku kolonialnego.
Carska imperialna Rosja parła nie tylko na Polskę, Finlandię, Turcję i Bałkany. W XVIII i XIX wieku opanowała i kolonizowała stopniowo niezmierzone obszary Azji Północnej i Środkowej. W końcu XIX w. umacniała się już w Mandżurii, a na przełomie XIX i XX w. penetrowała Chiny i wraz z Anglikami splądrowała Pekin. Kibitki wiozły na Sybir niewolników z Polski i innych podbitych krajów. Rosyjski system kolonialny umacniał się wzdłuż wielkich szlaków komunikacyjnych oraz ośrodków administracyjnych i gospodarczych.
W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że władza kolonialna przypominała nieco władze okupacyjne. Opierała się na odpowiednio rozmieszczonych jednostkach wojskowych kolonizatora (z metropolii oraz najętych i kolonialnych) i na takiej samej policji, wspieranej niekiedy pewną organizacją samoobrony terytorialnej, tworzoną przez ludność kolonizatorów. Kolonie dostarczały do krajów europejskich bogactwa swojej ziemi: głÃ³wnie cenne kruszce, diamenty, wiele surowców mineralnych oraz produkty plantacji bawełny, herbaty, cukru, kauczuku i innych, a także cenne skóry dzikich zwierząt, kość słoniową itp. Za swoje produkty otrzymywały wyroby krajów rozwiniętych: broń, alkohol, wiele prostych narzędzi i urządzeń, często drugorzędnej jakości, świecidełka i inne.
Idee wolnościowe ostatniej wojny światowej i zaangażowanie kolonii w wojnie po stronie państw kolonialnych postawiły na porządku dziennym przed pięćdziesięciu laty program dekolonizacji. Realizację programu przyspieszyły ruchy narodowo-wyzwoleńcze w koloniach, wspierane przez propagandę i pomoc komunistyczną. W ciągu trzydziestu powojennych lat prawie wszystkie terytoria kolonialne, a także dominia brytyjskie, wyzwoliły się z dawnej zależności kolonialnej, niekiedy wśród bratobójczych walk plemiennych. Na Zachodzie podjęto nawet różne formy międzynarodowej pomocy, aby tym nowym krajom Trzeciego Świata ułatwić rozwój własnego szkolnictwa i gospodarki. Jedynie Związek Sowiecki pozostawał supermocarstwem kolonialnym na rozległych obszarach Azji, a częściowo i Europy.
Kolonializm był światowym systemem zniewolenia i wyzysku, degradacji rodzimych kultur, powstrzymania naturalnego rozwoju całych kontynentów. Dostarczał nowych środków technicznych i organizacyjnych trudnych do zasymilowania, powodujących destrukcję społeczną. Utrzymywał setki milionów ludzi w stagnacji i nędzy, czemu towarzyszył analfabetyzm i głÃ³d. Ta spuścizna pozostała i trwać będzie przez pokolenia.
O pokój i sprawiedliwość w skali międzynarodowej występowali kolejni Papieże w znanych encyklikach: Jan XXIII: "Mater et magistra", 1961 i "Pacem in terris", 1963, Paweł VI: "Populorum progressio", 1967 oraz Jan Paweł II: "Sollicitudo rei socialis", 1987, "Centesimus annus", 1991 i inne. Idee te podejmowała również Organizacja Narodów Zjednoczonych. Trzeba tu przypomnieć podstawową Deklarację ONZ o społecznym postępie i rozwoju z 1969 r., bardzo obiecującą Deklarację ONZ o ustanowieniu Nowego Międzynarodowego Ładu Ekonomicznego z 1974 r. oraz liczne, piękne deklaracje z następnych lat, aż po Deklarację i program działań Światowego Szczytu Rozwoju Społecznego z Kopenhagi z 1995 r.

Bogactwo i nędza narodów

Niestety, działania te nie przywróciły sprawiedliwości i nie powstrzymały światowego wyzysku w epoce postkolonialnej. W roku 1960, gdy podejmowano wielkie programy pomocy międzynarodowej na rzecz tzw. Krajów Trzeciego Świata i zmniejszenia dysproporcji rozwojowych i dochodowych między krajami bogatymi i biednymi, 20 proc. najbogatszej ludności świata żyła z dochodu 30 razy większego niż 20 proc. najbiedniejszej ludności świata. W 2000 roku te 20 proc. najbogatszej ludności świata, tj. ponad 1 mld mieszkańców, osiągało już dochody 81 razy wyższe niż 20 proc. najbiedniejszej ludności globu, tj. ponad 1 mld nędzarzy. Przewidywania i zamierzenia globalistów wskazują, że w 2030 roku 20 proc. najbogatszych świata będzie żyło z dochodu 120 razy większego niż 20 proc. najbiedniejszej ludności. W poszczególnych krajach i środowiskach narastają dysproporcje i niesprawiedliwości.
Wskazane różnice dochodowe obliczone zostały przy uwzględnieniu kursów walutowych, natomiast gdyby uwzględnić siłę nabywczą poszczególnych walut, relacje te zmniejszą się prawie trzykrotnie. Pomimo to występujące różnice są szokujące, co więcej, nadal narastają. Zadłużenie zagraniczne Krajów Trzeciego Świata wzrosło w latach 1970-94 dziewiętnastokrotnie, ze 100 miliardów do prawie 2 bilionów dolarów, a obsługa tego długu przewyższa parokrotnie dopływ środków finansowych do tych krajów. (Albinowski S.: "Dylematy XXI wieku - bogactwo i nędza narodów", Polska 2000 Plus, nr 2, 2000). Wojny i głÃ³d co roku powiększają liczbę uciekinierów; szacuje się, że w 2001 r. było od 15 do 20 milionów bezdomnych uciekinierów i wygnańców.
Mówi się już głośno, że 80 proc. ludności świata nie jest potrzebnych do produkcji i rozwoju, toteż trzeba zapobiec dalszemu wzrostowi demograficznemu. Różne organizacje międzynarodowe zaangażowały się więc w ostatnich latach bardziej w realizacje zbrodniczych programów zmniejszenia przyrostu naturalnego ludności niż w rzeczywistą pomoc. Temu celowi służą wielkie międzynarodowe konferencje ludnościowe. Udzielanie pomocy uzależnia się od realizacji aktywnej polityki antyludnościowej. Fundusze na pomoc międzynarodową dla krajów rozwijających się, początkowo deklarowane w wysokości 1 proc. lub 0,7 proc. Produktu Krajowego Brutto, osiągają ledwie 0,2 proc., podczas gdy kilka procent PKB wydaje się na cele militarne. Na ograniczenie produkcji żywności wydaje się więcej pieniędzy niż na pomoc żywnościową dla głodujących. I takie praktyki nazywa się dziś w niektórych środowiskach obłudnie "rozwojem zharmonizowanym".

Oligarchiczny globalizm

Prawie we wszystkich krajach zachodniej Europy i Rosji żyją jeszcze dawni wielcy kolonizatorzy. Ich dzieci i wnuki odrzuciły chrześcijańską ideę Europy ojczyzn, założycieli i "ojców" Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej - EWG, odrzuciły w ogóle wartości chrześcijańskie. EWG obejmowała państwa częściowo jeszcze kolonialne i dla tych terenów kolonialnych w Traktacie Rzymskim z 1957 r. przewidziano status "państwa stowarzyszonego". To ten właśnie status zaproponowano Polsce dla stowarzyszenia z EWG i uzgodniono pospiesznie, jeszcze w 1991 r., z odpowiednio zainteresowanymi przedstawicielami strony polskiej. W 1992 r. traktat z Maastricht przekształcił EWG w ponadpaństwową strukturę Unii Europejskiej. Młodzi potomkowie kolonizatorów dyktują dziś i narzucają krajom kandydującym do Unii Europejskiej swoje warunki. Jest nacisk interesów bogatych i nie ma mowy o wspólnocie.
Nie ma też europejskiego wolnego, konkurencyjnego rynku, który tak głośno reklamowano. Wprowadza się bowiem poszczególnym krajom limity ograniczające wielkość produkcji, dla naszego eksportu ustala się ceny minimalne i inne restrykcyjne ograniczenia, a w krajach zachodnich stosuje się nadal, zakazane nam, działania protekcyjne wspierające eksport. Nie ma też już mowy o wolnym przepływie ludzi po ewentualnym przyjęciu Polski do Unii Europejskiej. Liberalizm - tak, ale tylko dla bogatych.
Te działania "europejczyków" wpisują się w globalistyczną strategię światowej oligarchii. Ma ona swoje ponadnarodowe struktury, instytucje finansowe, kluby, agencje, agentury, a zapewne i mafie. Są one powiązane ze strukturami Organizacji Narodów Zjednoczonych, ale działają niezależnie pod hasłem "Nowy Porządek Świata" (New World Order), z zamiarem ustanowienia rządu światowego. Wszystko wskazuje na to, że byłby to rząd supertotalitarny, co stanowi ogromne niebezpieczeństwo dla ludzkości. Struktury te inicjują i pilotują stanowienie prawa międzynarodowego i zawieranie różnych traktatów zabezpieczających ich interesy.
Tak więc wszystko dzieje się niby zgodnie z prawem (oderwanym od sprawiedliwości), a oporni przywódcy państw mogą być oddani pod sąd międzynarodowy. Dla porządku zamierza się też utworzyć międzynarodowe siły "porządkowe" lub "siły szybkiego reagowania", gdyby jakiś kraj wyłamywał się z tego "porządku". Na razie takich sił jeszcze formalnie nie ma, ale udaje się je w razie potrzeby dorywczo zmontować. Pokazowa była interwencja zbrojna na Bałkanach, podjęta bez udziału ONZ. Za nią poszedł Afganistan.
Kolonializm i imperializm nie jest więc, niestety, zamierzchłą przeszłością. Żywe są wielowiekowe tradycje imperialna i kolonialna, zakorzenione głęboko w mentalności i kulturze wielu krajów. Żądza władzy i zysku, powstrzymana przejściowo na Zachodzie dramatami ostatniej wojny światowej, a następnie siłą koalicji młodych państw postkolonialnych i groźbą światowego komunizmu, odżyła z nową siłą. Udało się bowiem w międzyczasie rozbić koalicję państw "Trzeciego Świata" i opanować część światowych zasobów ropy naftowej. Co najważniejsze jednak - upadek światowego systemu komunistycznego pozostawił otworem ogromne obszary w świecie do wolnej penetracji nowych kolonizatorów. Obudziły się dawne demony.

*) Marsh Z., Kingsnorth G.W.: An Introduction to the History of East Africa; Cambridge 1961, Fage J.D.: An Introduction to the History of West Africa; Cambridge 1962.

Prof. Włodzimierz Bojarski, Nasz Dziennik, 2002-02-20

powrot