"Szlachetne (??? - WK) marzenie o rzÄ…dzie Å›wiatowym bÄ™dzie miaÅ‚o jakikolwiek zwiÄ…zek z rzeczywistoÅ›ciÄ… dopiero wówczas, gdy ZwiÄ…zek Radziecki utraci charakter totalitarny".
A. M. Schlesinger w 1949 r.

Fundamentalne pytania, jakie trzeba sobie postawić przed ewentualnym wejściem do UE, brzmią następująco: jaki jest właściwie cel istnienia tej organizacji i do czego wejście do niej może nas doprowadzić? W polskim dyskursie wokół Unii jak na razie brakuje nawet szczątkowych prób odpowiedzi na te zasadnicze pytania. Tymczasem niektóre unijne tendencje są bardzo niepokojące.

Dla człowieka, któremu drogie są wolność i rozwój, dość oczywistym jest fakt, że wolność jest gwarantowana istnieniem szeregu nisz w których można realizować swoje często dziwne pomysły, prowadzić eksperymenty naukowe, dyskutować, samemu uczyć swoje dzieci lub chociażby żyć jak eremita bez wzbudzania niepotrzebnej ciekawości, szczególnie pracowników tzw. pomocy społecznej. Wrogiem różnorodności i tym samym rozwoju jest centralizacja, standaryzacja i unifikacja prowadząca z czasem do chowu wsobnego, a zanim jeszcze do tego dojdzie - psująca to, co miała naprawić.

Centralizacja

W kontekście dyskursów o Unii Europejskiej nie jest niepokojący sam fakt przyjmowania określonych rozwiązań organizacyjno-prawnych określanych dostosowywaniem się do wymyślonych przez biurokratów norm, lecz dziwne wrażenie, że w tym wszystkim chodzi o coś więcej. To przeświadczenie wynika również z faktu, że wprowadzane stosunki społeczno-ekonomiczne nie rozwiążą żadnych trapiących Europę problemów, a wręcz przeciwnie, pogłębią je. Wielu ministrów, prezydentów czy innych orędowników integracji sprawia również wrażenie figurantów, których możliwości przewidywania skutków wprowadzanych rozwiązań sięgają co najwyżej kilku lat, a zdolności predykcyjne są tym słabsze, im lukratywniejsze posady i kontrakty.

Elity europejskie są zapewne nie mniej skorumpowane niż rodzime, dodatkowo bardziej zajmuje je walka między młodymi a starymi (z jednej strony aborcja, z drugiej eutanazja) niż myślenie o cywilizacji, nad wszystkim zaś unoszą się wciąż żywe tradycje jakobińskie. Jeden z najważniejszych dostojników europejskich, były prezydent Francji Walery Giscard d'Estaigne "pochodzi w prostej linii od płomiennych rewolucjonistów", niejakich Giscardów, którzy "po wyrżnięciu w pień szlacheckiej rodziny d'Estaigne przejęli nie tylko ich dobra, ale i nazwisko" (cytat za: J. Piechowski "W cieniu gilotyny", "Rzeczpospolita" z 16.01.1999 r.).

O rodowodzie i metodach współczesnych elit europejskich warto pamiętać, zwłaszcza że pewne sposoby osiągania zamierzonych efektów ciągle są stosowane. Każdy, kto chociażby pobieżnie czytal o ubeckich metodach pozyskiwania współpracowników, wie, że tzw. huśtawka nastrojów, gra w dobrego i złego policjanta oraz szantaż to elementarz wywierania wpływu. W tym kontekście należy inaczej spojrzeć na mamienie, że już jesteśmy w Unii, po czym następuje stanowcze odsuwanie terminu, następnie tłumaczenie, że my to nawet chcielibyśmy od razu, ale ci wredni Hiszpanie (zamiennie: Grecy, Portugalczycy, Anglicy), po czym nagła sugestia, że mimo to moglibyśmy coś załatwić - ale wiecie, w kwestii tej np. ziemi to moglibyście trochę ustąpić... i minister Cimoszewicz tak szybko parafuje protokół, że nawet zapomni o tym poinformować koalicjantów.

Przez lata całe przygotowywano wymianę walut narodowych na euro, fakt ten uczyniono większym medialnym wydarzeniem niż jakiekolwiek inne, natomiast tak naprawdę wprowadzenie nowej waluty oprócz opisywanych wielokrotnie trudności i kosztów, nic niemal nie zmieni - bo i nie może - w realnych wielkościach ekonomicznych. To, że zastąpimy jeden przelicznik innym, nie przysporzy sprzedanych samochodów, żywności, mebli ani w inny cudowny sposób nie pomnoży bogactwa, sprowadza jednak łatwe do wyobrażenia zagrożenia. Pomijając wcale nie najmniejszy aspekt wyeliminowania konkurencji między różnymi walutami oraz koncentrację polityki pieniężnej w EBC, na który przemożny wpływ wywierać będą Niemcy (wszak niemiecki rząd nawet nie pytał swoich obywateli o zgodę na wprowadzenie euro ), pozostaje jeszcze kwestia łatwiejszej niż kiedykolwiek dotychczas kontroli prawie 300 mln ludzi w zjednoczonej Europie (zresztą może nie tylko Europy, gdyż noblista Robert Mundell, uznawany za twórcę euro, zaproponował już połączenie dolara, euro i jena; wymyślił nawet dla światowej waluty nazwę: intor). Właściwie zgiełk przy wprowadzaniu i zabezpieczaniu nowych banknotów i monet wobec faktu, że ten rodzaj pieniądza stanowi w krajach rozwiniętych już zaledwie kilka procent całkowitej ilości pieniądza, może budzić nawet pewne zdziwienie. Prawdopodobnie zdziwienie to ustąpi już za jakiś czas wobec propagandy o konieczności zastąpienia tychże banknotów i bilonu - który przecież łatwo zgubić, sfałszować, "wyprać" np. na automatach do gier lub w kasynie, itp., - pieniądzem całkowicie zdematerializowanym, zapisanym np. na wprowadzanych kartach chipowych. Już dzisiaj banki posiadają znacznie więcej informacji o swoich klientach (oprócz danych personalnych posiadają również wiedzę o stanie majątkowym i źródłach zarobkowania) niż ktokolwiek inny. Później przyjdzie czas na "miniaturowy układ elektroniczny, który może być wszczepiany ludziom. Urządzenie nosi nazwę VeriChip i jest kostką o bokach 12 mm i grubości 2,1 mm. Przedstawiciele Applied Digital Solutions mówią, że bez problemu można go wszczepić pod skórę - zapisane na nim informacje odczytywane będą za pomocą specjalnego skanera. Informacje takie można po odczytaniu przesłać dalej za pomocą np. telefonu komórkowego" (wiadomość z 21 grudnia 2001 r. podana za "Computerworld").

Później przyjdzie czas na "ludzką" odmianę GPS i stąd już tylko krok do sytuacji, gdy: "wszyscy: mali i wielcy, bogaci i biedni, wolni i niewolnicy otrzymują znamię na prawą rękę lub na czoło i że nikt nie może kupić ni sprzedać, kto nie ma znamienia..:' (Ap. 13,16-17)

Propaganda

Niezależnie od tego, czy te profetyczne popisy pozostaną tylko czczymi domysłami, faktem jest, że współczesne społeczeństwa są obszarem dziwnych eksperymentów socjologicznych połączonych z manipulacją na skalę dotychczas niespotykaną. Jest to "zasługą" rozwoju techniki i mediów, które każdą informację potrafią na swój sposób obrobić i przekazać w ciągu kilku minut praktycznie do dowolnego zakątka na świecie.

Oczywiście idące już w dziesiątki tzw. reality show ze słynnym "Wielkim Bratem" na czele są z pewnością okazją do zarobienia grubej forsy, jednakże mało kto zwraca uwagę, że jest to równocześnie zakrojony na ogromną skalę eksperyment, w którym bada się ludzkie reakcje na ograniczenie wolności, racjonowanie żywienia, izolację, namiastkę spowiedzi wobec Wielkiego Brata, którego w dodatku nikt nie widzi oraz eliminowanie współtowarzyszy w dodatku tych najlepszych, bo gorszy nie stanowi takiej konkurencji.

Uczestników do podobnych programów dobiera się spośród Czarnych, Białych, Żółtych, katolików, protestantów, ateistów, mają być typowi, aby być reprezentatywni, z kolei tak typowe będzie przyszłe społeczeństwo, które podobni im wychowają. To, że ktoś sięgnie po możliwe narzędzia kontroli nad masami, mając w dodatku ogromną wiedzę na temat możliwych reakcji i metod wywierania, wpływu jest tylko kwestią czasu. Jak pisał Antoni de Saint-Exupery "człowiek traci wartość nie tylko wtedy, gdy jest niezdolny do poświęcenia, nie potrafi oprzeć się pokusie i zgodzić na śmierć - bo wtedy jest istotą bezkształtną - ale nawet wtedy, gdy wtopiony w ludzką masę i przez nią zdominowany, ulega jej prawom".

"Najlepsze" w tym wszystkim jest, że ludzie sami sobie opłacają te imprezy (iście diaboliczne sposoby: nie wystarczy, że człowieka złapiemy, ważne, by on sam tego chciał), ba! rząd za pieniądze podatników tworzy specjalne posady dla ludzi, których jedynym zajęciem jest przekonywanie podatników, by popierali integrację. Nasuwa się tutaj analogia z sytuacją opisywaną przez C. N. Parkinsona jak to w powojennej Anglii upaństwowione i utrzymwane przez podatników przedsiębiorstwa gazowe i węglowe wydawały ogromne sumy na reklamy mające zniechęcić konsumentów do zakupów dobra konkurencyjnego, jakim jest ropa naftowa.

Przy okazji, chcąc nie chcąc, wypada po raz kolejny powrócić do omawianej już raz kwestii manipulowania opinią publiczną poprzez sondaże przedstawiające poparcie dla jedynie słusznej integracji. W ciągu ostatnich kilku lat poparcie dla UE w społeczeństwie polskim było coraz mniejsze, co obrazuje tabelka zmieszczona poniżej.

Jak widać, poparcie spadło z 77 procent w 1994 r. do ok. 53 procent w lipcu 2001 r., po czym nagle w grudniu przypuszczono frontalny atak na respondentów, zakończony tytułami "rekordowo chcemy się integrować z UE" (to o 60-procentowym poparciu dla integracji, które na początku grudnia wybadał CBOS) oraz "Polacy chcą do Unii". Drugi sondaż opracowany przez PBS zamieściła "Rzepa", która zamierza takie sondaże publikować co dwa miesiące. Warto mu się bliżej przyjrzeć, gdyż opublikowane wyniki są co najmniej zastanawiające. Otóż według przeprowadzonego badania, w głosowaniu wzięłoby udział 66% uprawnionych, z których 75% poparłoby integrację, w tym za integracją jest 51% mężczyzn i 47% kobiet. Tu pierwsza konstatacja, mamy w polskim społeczeństwie ok. 2% ludzi o niezidentyfikowanej płci, ale nawet nie to jest najistotniejsze, gdyż według badaczy integrację popiera tylko 37% powyżej 59. roku życia i "aż" 55% w wieku od 18-24 lat. Ta ostatnia wielkość jest o tyle ciekawa, że według CBOS w lipcu 67% ludzi młodych popierało wejście Polski do Unii. Inną rzeczą jest także fakt, że gdyby przyjąć podane wielkości za dobrą monetę, to poparcie dla UE wśród ludzi od 24. do 59. roku życia (by osiągnąć łączne poparcie 75%) musiałoby wynieść ponad 91%, a to już podstawa, by odtworzyć font jedności narodu.

Oczywiście wskazuje to, że wyniki są zafałszowane i znowu rozpoczyna się cyrk z kreowaniem właściwej postawy, a że poparcie skokowo wzrosło aż o 20% - to wynik tego, że jak w słowach piosenki "czasu jest niewiele".

Nowi ludzie

Obserwując tzw. piramidy demograficzne różnych krajów, które zestawiają w postaci wykresu słupkowo-warstwowego liczbę ludności i ich wieku, można odnieść wrażenie, że w odniesieniu do krajów europejskich nie są to już piramidy, lecz grzyby atomowe, gdyż u podstawy (podstawę stanowią liczebności najmłodszych mieszkańców kraju i im wyżej, tym liczebności dotyczą starszych wiekiem) słupki są coraz cieńsze, natomiast rozszerzają się ku górze, reprezentując mieszkańców coraz starszych wiekiem. Odwrotnie kraje arabskie - mają bardzo dużo najmłodszych i liczby maleją wraz ze wzrostem wieku mieszkańców. Co ciekawe, z kolejnymi latami w krajach islamskich podstawa piramidy i szybko się rozszerza co oznacza ciągły i przyrost liczby mieszkańców.

Jaką receptę przedstawia na to Europa: aborcja, eutanazja, małżeństwa homoseksualne i temu podobne metody budowy nowego, wspaniałego świata. Podobno średnia wieku ludności Genewy przekroczyła już obecnie 60 lat.

Nie wiadomo, czy nie ma już szans na demograficzne odrodzenie w Europie, jednakże fakty nie pozostawiają żadnych złudzeń. "Za czasów Augusta Rzymianka nie chce już rodzić dzieci - i nie będzie ich rodzić aż do czasu, gdy zostanie chrześcijanką" (cytat za: S. Bratkowski "W drodze").

A współcześnie: "Niemcy mają do wyboru. Albo wziąć się solidnie do pracy, zrezygnować nie tylko z wcześniejszych emerytur, ale nawet przedłużyć okres swej aktywności zawodowej do 73. roku życia lub w okresie najbliższych 50 lat zaprosić do swego kraju 188 mln młodych imigrantów. Jest też inne rozwiązanie w postaci znacznego zwiększenia przyrostu naturalnego, gdyż przy obecnym jego tempie w 2035 roku Niemcy maja szansę stać się pod względem wieku najstarszym społeczeństwem na świecie" (cytat za: Piotr Jendroszczyk w "Rzeczpospolitej").

"Po 2020 r. liczba ludności będzie malała i wbrew poprzednim prognozom Polska nie osiągnie 40 mln osób w 2020 r. W dalszej perspektywie można oczekiwać kontynuacji spadku ogólnej liczby ludności, znacznych wahań w przyroście liczby ludności w wieku produkcyjnym oraz dalszego starzenia się społeczeństwa" (cytat pochodzi z opracowania GUS na koniec 2000 r.).

W 1960 r. na jedną kobietę przypadało w Polsce troje dzieci (to dzisiejsi czterdziestolatkowie), w latach 80. tzw. współczynnik dzietności wynosił ok. 2,3, w 1990 r. spadł do 2,03, zaś w roku 2001 do 1,33. W ciągu dziesięciu lat tzw. III RP liczba ludności Polski zwiększyła się zaledwie o 1,2%, tj. o 460 tys. osób. W tym samym czasie liczba dzieci w wieku do pięciu lat spadła z 2 884 tys. do 1 977 tys., tj. o ponad 32%. Pytanie, kto będzie utrzymywał obecne pokolenia i płacił na nie emerytury, jeśli obecnie na 10 emerytów i rencistów przypada już tylko 16 pracujących?

Tu nawet nie chodzi o Polskę czy tym bardziej Europę, podobnie dzieje się na całym świecie, Afrykę trzebią wojny i epidemie, zaś Chiny już podobno wychowały sobie ok. 100 mln jedynaków. Czy można wyobrazić sobie kraj ponad dwukrotnie większy od Polski, w którym nadchodzi pokolenie samych jedynaków, nie wiedzących, co oznacza mieć siostrę, brata, co oznacza dzielić się, współpracować w rodzinie, dbać o rodzinę itp. ? To będą już całkiem inne charaktery, inne wzorce zachowań, po prostu inne społeczeństwa. Zresztą tego nie trzeba sobie wyobrażać, przytoczony wyżej wskaźnik dzietności oznacza, że do takiego stanu dochodzimy u siebie bardzo szybko bez przyjmowania jakichkolwiek restrykcyjnych ustaw.

Ale pewnie właśnie o to chodzi tym wszystkim bożnikom, jak ich nazywa XVllI-wieczny pisarz J. E. Minesowicz, za którym można na początku nowego roku zapytać:

Matacze bezrozumni, ziemscy buntownicy;
Zhukanego rozumu hardzi niewolnicy (...)
Czym się wyłamujecie z tak zacnej daniny ?
Jakaż wasza maksyma jest, jaki cel macie?

Najwyzszy Czas!

Krzysztof Mazur, Najwyzszy Czas!, 2002-02-02

powrot