Oni już zadecydowali

"W sprawach o szczególnym znaczeniu dla państwa może być przeprowadzone referendum ogólnokrajowe".

Tak stanowi art. 125 Konstytucji RP. Kwestia naszego być lub nie być w Unii Europejskiej to bez wątpienia jedna z najważniejszych spraw dotyczących najnowszej historii Rzeczypospolitej. Ze względu na doniosłość i brzemienność w skutki decyzji na "tak" lub "nie", żadna z liczących się sił politycznych nie odmawia już (a takie sygnały były) Narodowi pełniącemu rzekomo - zgodnie z demokratycznymi kanonami - władzę zwierzchnią w Ojczyźnie, prawa do bezpośredniego wypowiedzenia się w referendum.

Jeśli zaś referendum, to kiedy? Odpowiedź na to pytanie zdominowała niedawne obrady Sejmu, gdy Jan Łopuszański w imieniu Ligi Polskich Rodzin, Samoobrony, dwóch posłów PSL i jednego PiS domagał się

PILNEGO PRZEPROWADZENIA REFERENDUM,

w którym obywatele Polski odpowiedzieliby na pytanie: "Czy jesteś za przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej?". Wystąpienie lidera LPR było pierwszym poważnym, publicznym zaczątkiem ogólnopolskiej debaty na temat UE, w którym znaczący głos zabrali eurosceptycy.

Łopuszański postulował niezwłoczne powstrzymanie procesów przystosowawczych, argumentując, iż "trwają za plecami narodu kosztowne i szkodliwe dla Polski podporządkowania wobec UE". Że procesy te kosztują - i to ogromne pieniądze - nie ma wątpliwości. Że są one szkodliwe - przynajmniej na obecnym etapie rozwoju Polski - widać po stanie gospodarki ledwo dychającej od drastycznego dostosowywania jej do podatkowych kanonów eurosocjalizmu.

To, czego domagał się w imieniu wnioskodawców Łopuszański, a więc triumfu pogłębionej, bezpośredniej, doskonalszej formy demokracji, z jaką mamy do czynienia podczas referendum, nie znalazło jednak zrozumienia wśród zjednoczonego frontu prounijnego - i z lewa, i z prawa (SLD, UP, PSL, PO, PiS), frontu, który przecież z niezwykłą estymą składa hołdy demokracji. Po raz kolejny otrzymaliśmy dowód, że polskie elity polityczne mówią: "Demokracja? Owszem, ale jeśli to my mamy ją w garści".

Posłowie LPR i Samoobrony, dostosowując się do demokratycznej konwencji, zdawali się z konieczności mówić: zgoda na proces haniebnego podporządkowania się Brukseli w drodze negocjacji, ale pod warunkiem uzyskania wcześniejszej

ZGODY NARODU

(inna sprawa czy gdyby zgoda nastąpiła, haniebne podporządkowanie Brukseli byłoby bardziej strawne?). Pozostałym siłom w Parlamencie żadna zgoda narodu do niczego nie jest potrzebna. Przedstawiciele SLD, UP, PSL, PO, PiS czy pozaparlamentarnej UW i AW"S" tradycyjnie stosują socjologiczną i polityczną metodę faktów dokonanych. Obojętnie, kto z nich rządził, zachowywał się tak, jakbyśmy już byli członkami Unii Europejskiej; zachowywał się tak, jakby już pobierał pensję w Brukseli.

Proszę sobie po raz kolejny uprzytomnić parę podstawowych faktów: ekspresowe dostosowywanie polskiego prawa do unijnego, euroentuzjastyczny monolog w państwowych mediach, otwieranie wojewódzkich-regionalnych przedstawicielstw w Brukseli, przyjmowanie tzw. środków pomocowych, które zarówno na szczeblu państwa, jak i samorządu są swoistymi formami politycznej łapówki, i oswajania z nowymi mocodawcami, zmowa milczenia na temat rzeczywistych kosztów ponoszonych w procesie negocjacji, propaganda unijna w szkołach i na uniwersytetach, otwieranie w co większych polskich ośrodkach miejskich różnej maści centrów unijnych, ustanawianie - nawet na poziomie lokalnym - pełnomocników do spraw integracji z UE, przeznaczanie w budżetach samorządów kwot na propagandę unijną, zapowiedzi przyjęcia przez Polskę euro etc.

Czy sejmowy głos eurosceptyków domagających się przeprowadzenia referendum ("uprzedzającego"), by najpierw naród - co jest logicznie słuszne - zezwolił lub nie zezwolił rządzącym na wydawanie podatkowych pieniędzy na prowadzenie euronegocjacji, był rzeczywistym głosem nadziei, że wszystko jeszcze można zmienić? Gdyby naród - przy okazji zbliżających się wyborów samorządowych (termin referendum, który zaproponował Łopuszański) - powiedział "nie", zaistniałaby szansa na nowe otwarcie w polskiej polityce. Tyle, że z perspektywy obecnego parlamentu, który będzie głosował referendalny wniosek 43 posłów, jest to czysta political fiction.

Zjednoczony front unijny w parlamencie ustami swoich przedstawicieli (Czepułkowski - SLD, Grzyb - PSL Sztwiertnia - UP, Lewandowski - PO, Ujazdowski - PiS) opowiedział się tylko i wyłącznie za referendum akcesyjnym, gdy będą

ZNANE WYNIKI NEGOCJACJI.

Polscy politycy, którzy na kolanach idą do Brukseli, twierdzili obłudnie w Sejmie, że nie można zezwolić na "uprzedzające" referendum, gdyż w przypadku uzyskania zgody społeczeństwa na integrację, rząd nie mógłby prowadzić twardych negocjacji. Doprawdy: szczyt demagogii i hipokryzji. Po pierwsze - żaden rząd nie prowadził, jak do tej pory, twardych negocjacji z UE, bo nie miał nawet odwagi zaproponować jakiejkolwiek alternatywy dla Polski. Po drugie - po ewentualnym sukcesie zwolenników integracji w referendum "uprzedzającym" i tak miałoby nastąpić referendum akcesyjne, które wymagałoby od klęczących u bram Brukseli tej samej "twardości" w negocjacjach, co obecnie.

Podczas referendum akcesyjnego jednym z głównych argumentów na "tak" będzie zapewne apel, by nie marnować pieniędzy podatników wydanych na prowadzenie wieloletnich negocjacji z UE. Dziś kwestia ta jest skrzętnie pomijana i w ogóle nie brana pod uwagę. Ale jeśli nawet w referendum akcesyjnym zwyciężą przeciwnicy Unii Europejskiej, ich sukces będzie osłabiany i to niezależnie od sformułowania pytanie, na które odpowiadać będą Polacy. Interpretacja polityczno-medialna pójdzie w tym kierunku, że ludziom wcale nie chodzi o sprzeciw wobec UE, lecz sprzeciw wobec wynegocjowanych warunków. Stąd łatwiej po dokonaniu stosownych "korekt" w negocjacjach doprowadzić do przeprowadzenia - wzorem innych krajów - powtórnego referendum. I tak aż do skutku.

Pod tym względem Łopuszański myślał poprawnie. Jeśli walczyć o "nie" narodu dla Unii Europejskiej, to tylko teraz. Schodząc o poziom niżej i domagając się pogłębionej, demokratycznej legitymizacji ze strony społeczeństwa do prowadzenia przez rządzących negocjacji z UE. Później, po zakończeniu procesu akcesyjnego, wygranie referendum przez eurosceptyków będzie znacznie trudniejsze.

Jest jeszcze jeden wątek wystąpienia Jana Łopuszańskiego, który należy poruszyć. Przedstawiciel LPR

PRZYTOCZYŁ SŁOWA

Romana Prodiego, który w kwietniu 1999 r., omawiając program nowo powołanej Komisji Europejskiej, stwierdził: "Budowanie federalnej Europy ma być celem samym w sobie, a nie tylko przygotowaniem Unii do poszerzania". A także: "Po zawiązaniu unii walutowej w procesie integracji europejskiej rozpoczął się nowy rozdział, w którym dotychczasowy kształt państwa narodowego nie ma już racji bytu".

Słusznie zatem ciśnie się pytanie: dokąd właściwie zmierzamy, prowadząc negocjacje z Unią Europejską? Czy UE dalej będzie "rodziną państw", jak ją nazwał poseł Jerzy Czepułkowski (SLD), czy też docelowo będziemy mieli do czynienia z końcem naszej państwowości? Pomijanie przez polskie elity odpowiedzi na to pytanie i mówienie, że społeczeństwo ma pokornie czekać na koniec unijnych negocjacji, jest najlepszym dowodem, że ci, którzy je prowadzą i wspierają, nie są godni politycznego zaufania.

A może ceną za ogólnopolskie milczenie w sprawie przyszłości "Piętnastki" są, jak zwykle, pieniądze? Najnowszy "Stern" doniósł, że w związku z rozszerzeniem Unii Europejskiej zaistnieje konieczność zatrudnienia ok. 3 tys. nowych urzędników przy Komisji Europejskiej. Polskim politykom mogłoby nawet skapnąć do podziału ok. 700 stanowisk w najwyższej grupie zaszeregowania (grupa A: pensja od. 3,7 do 14 tys. euro plus dodatki). Czy za taką cenę nie warto bronić idei referendum akcesyjnego, podczas którego de facto chodzić będzie o to, czy Naród zrzeknie się, czy też nie własnej państwowości?

Najwyzszy Czas

Dariusz Hybla, Najwyższy Czas, 2002-01-16

powrot