JESTEM PRZECIW, A NAWET ZA?

POLEMIKA

Poniższy artykuł jest odpowiedzią na wystąpienie Adama Glapińskiego podczas spotkania dyskusyjnego z cyklu „Forum Polska 2000” z dnia 11 maja 2000 r. Treść samego wystąpienia zamieszczam na końcu.

Czytając wystąpienie Adama Glapińskiego odnosi się wrażenie, że autor będzie uzasadniał, dlaczego Polska nie powinna wchodzić do Unii Europejskiej. Lecz w miarę lektury okazuje się, że pan Glapiński pali "Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek" - niby jest przeciw, ale jednocześnie jest za. Swoją wypowiedzią pan Glapiński ośmiesza zarówno siebie, jak i samą koncepcję wejścia do UE.

Wielkie dzięki panu Adamowi Glapińskiemu za przedstawienie istotnych faktów i dowodów na niekorzyść naszego członkostwa w Unii! Ponieważ w ich świetle pro-unijne stanowisko nie wytrzymuje krytyki, staje się po prostu nie do obrony. Euroentuzjaści, którzy świetnie widzą wszystkie wady, zagrożenia oraz brak wymiernych korzyści z integracji - nie mając żadnych rzeczowych argumentów na obronę swego stanowiska - uciekają się do raczej śmiesznego wywodu, że są "przeciw, a nawet za" członkostwem Polski w strukturach unijnych.

Zgadzam się bez zastrzeżeń z większością stwierdzeń pana Adama Glapińskiego dotyczących zagrożeń dla Polski płynących z integracji z Unią Europejską: utrata suwerenności, upadek gospodarczy, brak wizji rozwoju Polski ze strony elit politycznych i intelektualnych, które niestety nie działają dla dobra kraju lecz dla własnej prywaty.

Jednakże jest jedna kwestia, z którą absolutnie nie mogę się zgodzić.

Jest nią głęboki pesymizm bijący z całości, a szczególnie z konkluzji wystąpienia pana Glapińskiego. Co gorsza, autor zdaje się na niego godzić, a nawet proponuje przyspieszyć moment, w którym cały naród mógłby się temu pesymizmowi oddać niemal bez reszty. W tej to materii szanowny pan Glapiński plecie jak ten przysłowiowy Piekarski na mękach.

Twierdzi on na temat dyskusji o integracji, że z jego punktu widzenia cała sytuacja wydaje się być trochę schizofreniczna . I owszem, ale moim zdaniem, jego punkt widzenia jest nie mniej schizofreniczny - przypomina mi cesarzową austriacką, Marię Teresę, która przypieczętowała rozbiór Polski lejąc przy tym rzęsiste łzy...

Pan Glapiński niby powtarza za Słowackim „smutno mi, Boże”, ale pcha się na całego w samo źródło swojego smutku, a nawet uważa, że im szybciej do tego źródła dotrzemy, tym lepiej! To już nie jest zwykły pesymizm, to już wręcz zakrawa na masochizm!

Obrzydliwamu jest mu wizja scentralizowanego państwa europejskiego, a w innym miejscu dodaje coś o przesiąknięciu myślą socjalistyczną - ale jest za! Pomimo że jednocześnie jest za silną, niepodległą Polską i głęboko obca mu jest wizja Europaństwa! Ile trzeba wewnętrznego zaprzaństwa, żeby te dwie rzeczy pogodzić?! Wszak jedna idea zupełnie wyklucza drugą.

Natomiast ubawił mnie jego argument przy okazji presji ze strony ugrupowań mafijnych, zwłaszcza po rozpadzie ZSRR, że niby dlatego: Póki czas trzeba więc wejść do Unii. Dalej twierdzi: Jest to straszne, socjalistyczna biurokracja nas zaleje, ale w Europie pewne standardy jednak obowiązują, więc jedyny pomysł to ucieczka do wspólnego, europejskiego domu, gdzie przynajmniej pewne standardy zostaną zachowane. Ja już nie wiem, czy on kpi, czy o drogę pyta?

Po pierwsze, o korupcji członków Komisji Europejskiej to pewnie nie słyszał... A o mafii sycylijskiej nie słyszał? Wszak Włochy są częścią UE już od wielu lat, a ta mafia jak istniała, tak istnieje. A o zorganizowanych gangach albańskich trudniących się przemytem broni, narkotyków i handlem żywym towarem w Europie Zachodniej, też nie słyszał? Jakoś te wszystkie przejawy zorganizowanej przestępczości w tym świetlanym domu europejskim istnieją pomimo tych pewnych standardów, które wzbudzają w panu Glapińskim taką ogromną wręcz nadzieję.

Po drugie, najpierw biadoli, jaka to Unia jest straszna, socjalistyczna i biurokratyczna, a potem w niej tylko widzi zbawienie, bo tam jednak pewne standardy obowiązują?! A my, Polacy, to niby same kpy, ciemniaki, co to same się nie obronią, nic nie wymyślą? Należy właśnie odrzucić te europejskie standardy prawne w dziedzinie prawa kryminalnego, pozbawić przestępców praw, które im przysługują w myśl tych europejskich standardów, zreformować system penitencjarny (kara ma być długa i uciążliwa) i wszyscy ci mafiozi będą omijać Polskę szerokim łukiem.

Ma natomiast pan Glapiński rację, że polska polityka zagraniczna nie istnieje. Ale czy naiwnie myśli, że będzie ona istniała w ramach UE? Przecież wtedy będzie polityka europejska, w której polskiej racji stanu nie będzie,nawet tyle, co brudu za paznokciem. Jeśli jego zdaniem polityka zagraniczna powinna być ukierunkowana na sojusz ze Stanami Zjednoczonymi i obecność Polski w NATO , więc tym samym rozmywanie amerykańskiej obecności w NATO i Europie jest dla nas szczególnie niebezpieczne - to parcie do Europy, która wypina się na USA, jest już nie tylko schizofrenią, ale rozdwojeniem jaźni! Glapiński sam przyznaje, że z punktu widzenia militarnego integracja z UE jest więc dla nas niekorzystna, szkodliwa, ale jakoś jest to w stanie przełknąć, zapomnieć o polskiej racji stanu, o budowaniu własnej polityki ukierunkowanej na sojusz ze Stanami Zjednoczonymi, którą sam podkreślał.

Również zastanawia się pan Glapiński, co my będziemy robić zanim nas przyjmą. I tu się na chwilę przebudził i zapytał: A jeśli w Unii Europejskiej nastąpi w tym czasie jakieś tąpnięcie? Oczywiście, może się tak szczęśliwie zdarzyć, że zanim staniemy przed problemem wejścia do Eurolandu, on sam się rozpadnie. Szkoda, że - będąc w zasadzie przeciwnym Unii - nie pomyślał o tym pod kątem budowania przez Polskę własnej polityki, kiedy to jego partia była u wladzy?. Zwłaszcza, że chwilę dalej mówi o szalonym planie budowania zunifikowanego Europaństwa, w którym na pewno nastąpią ruchy odśrodkowe. Fakt, historia nie zna sztucznych tworów ponadnarodowościowych, które by funkcjonowały przez dłuższy czas. Pan Glapiński jak widać też zdaje sobie z tego sprawę. A mimo to pcha się tam! Tęskno mu do drugiej Jugosławii? Do po-ZSRR-owskiego burdelu? Przecież takie sztuczne bizantyńsko-turańskie twory utrzymuje się tylko przemocą, biurokracją, tyranią władzy państwowej nad wolą Narodu, cenzurą i - w efekcie - totalitaryzmem w każdej dziedzinie życia. Glapiński "jakoby" zdaje sobie z tego sprawę, ale nie widzi innej drogi!

Doprawdy, pan Glapiński musi cierpieć bardziej niż młody Werter: Całe moje jestestwo i dusza jest przeciwna. Skoro widzi tyle wad integracji, a jednocześnie twierdzi, że paradoksalnie, im szybciej do UE przystąpimy tym lepiej - to po raz kolejny udowadnia, że działa na rzecz obowiązującej obecnie propagandy, jakoby nie było innej alternatywy. Używając słowa paradoksalnie, po prostu nieźle naciąga, bo brak mu prawdziwych argumentów za. Chciałby być przeciw, ale trzeba być za.

Jeżeli jest mu tak straszliwie "smutno" z powodu tej integracji, to niech po prostu działa przeciwko przystąpieniu Polski do Unii. Powoływanie się na to, że klamka już właściwie zapadła, gdyż jego zdaniem zmiany dostosowawcze w polskim prawodawstwie są już nie do odrobienia, zupełnie mi nie trafia do przekonania. Nawiązuję tu zwłaszcza do jego stwierdzenia:

Przecież de facto my już w tej Unii będziemy. Będziemy posiadali unijne prawodawstwo, którego wycofanie nie będzie możliwe. Jeżeli wtedy Unia będzie przedłużać proces akcesyjny, to będzie to rzeczywiście dramat. Natomiast my sami nie będziemy mieli nad czym głosować. Tylko szaleńcy będą głosować przeciw. Prawdziwe głosowanie odbywa się teraz.

Twierdzenie, że głosowanie [właściwie powinno się to nazywać polityką faktów dokonanych] odbywa się już teraz, jest tylko do pewnego stopnia prawdziwe. Nie jest to przecież głosowanie dobrze poinformowanego społeczeństwa, a jedynie głosowanie - a właściwie samowola ustawodawcza - obecnych elit politycznych wspieranych ogromną machiną propagandową, która ma za zadanie stłumić instynkt samozachowawczy Narodu. To prawda, że proces integracji przebiega wbrew nakazom zdrowego rozsądku, tzn. najpierw realizuje się proces przystosowawczy, którego skutki będą trudne do odrobienia, a dopiero potem przeprowadzi się ogólnonarodowe referendum w sprawie integracji, co przypomina jako żywo stawianie konia za wozem.

Będziemy posiadali unijne prawodawstwo, zgoda. Ale twierdzenie, że jego wycofanie nie będzie możliwe to zwykłe mydlenie ludziom oczu, w dodatku naiwne!

Trzeba tu zwrócić uwagę na fakt, że "trudne" wcale nie znaczy niemożliwe - co człowiek zbudował, to i człowiek może zdemolować. Jeżeli budowla stoi na słabych fundamentach, a w dodatku zawiera błędy konstrukcyjne, to taki budynek należy przeznaczyć do rozbiórki zanim się komuś zawali na głowę, a architekta wraz z budowniczymi zwolnić i postawić przed sądem. Owszem, wiąże się to z dodatkowymi kosztami, ale jest to chyba bardziej logiczne niż ponoszenie ryzyka i czekanie na tragedię, aż dom zawali się komuś na głowę.

Tak samo w sprawie integracji Polski z Unią. Elity, które tę integrację tak nieudolnie przeprowadzają należy wywalić na zbity pysk i pociągnąć do odpowiedzialności, a dostosowane już do wymogów unijnych prawo polskie - po prostu zmienić na mocy nowych ustaw Sejmu RP, czyli "odstosować" tak, żeby było zgodne z polską racją stanu. Może będzie bałagan przy odstosowywaniu prawa, ale pewnie nie większy niż jest teraz przy jego przystosowywaniu! Póki co, Sejm wciąż jeszcze jest suwerenny, jeszcze nie poddano nas władzy Parlamentu Europejskiego.

Z całego wystąpienia pana Glapińskiego można wysnuć wniosek, że pro-unijna propaganda niektórych euroentuzjastów przeszła zasadniczą metamorfozę. Zaprzestali oni zachwalania dobrodziejstw polityczno-ekonomicznych, które rzekomo miały spłynąć na Polskę za przyczyną integracji z UE, ponieważ w miarę ujawniania nowych faktów okazuje się, że żadne dobrodziejstwa nie spłyną, a Polska i jej racja stanu poniesie straty na wielu płaszczyznach. Nic dziwnego więc, że zwolennicy UE zaprzestają wymachiwania przysłowiową marchewką wyimaginowanych błogosławieństw, a sięgają po kij typu "nie chcem, ale muszem, bo nie ma innej alternatywy dla Polski", tak jakby jakaś siła nieczysta a potężna popychała nas w kierunku członkostwa w Unii.

Coraz częściej politycy i media wbijają nam do głowy "brak alternatywy" licząc, że to Polaków przekona, i że dadzą temu wyraz w referendum akcesyjnym. Rację ma pan Glapiński, kiedy mówi: Prawie wszystkie polskie elity nie wiedziałyby co robić, jaką politykę prowadzić, gdyby nie to, że integrujemy się z UE. Brak jest wizji jak miałaby wyglądać Polska! Wygodniej jest elitom nie trudzić się szukaniem alternatyw lecz przyjąć gotowe, choć wcale dla Polski nie zbawienne rozwiązania.

Otóż panowie euroentuzjaści: "I nie chcem, I NIE muszem", ponieważ alternatywa istnieje.

Na polskiej scenie politycznej pojawiła sięw końcu partia, która rokuje nadzieje na odbudowę polskich elit rządzących. Jest nią Liga Polskich Rodzin. Partia ta prezentuje gruntownie sensowny i zgodny z polską racją stanu program polityczno-gospodarczy. Nie strzegły polskiej racji stanu dotychczas rządzące ugrupowania, być może więc warto przyznać kredyt zaufania LPR?

Jedynie my jako wyborcy możemy dokonać zmiany elit rządzących, czyli zwolnić architekta i budowniczych, którzy partaczą robotę. Ale trzeba to zrobić jak najprędzej. Czas ucieka, a będący obecnie u władzy SLD będzie robił wszystko, aby Polskę wprowadzić do Unii jeszcze w tej kadencji, nawet za cenę ustępstw sprzecznych z polską racją stanu. Wejście do Unii Europejskiej to ulica o ruchu jednokierunkowym - wiadomo, jak ma wyglądać proces integracji, ale nikt nie wie, jak miałby przebiegać proces występowania z Unii. Taka możliwość po prostu nie jest w prawodawstwie unijnym przewidywana! Więc działać należy już teraz, zanim przysłowiowa klamka rzeczywiście zapadnie. Potem będzie za późno.

Krzysztof Janiewicz

(przy współpracy G.K.)

A oto treść wystąpienia Adama Glapińskiego w jego wypowiedzi podczas spotkania dyskusyjnego z cyklu Forum Polska 2000 z dnia 11 maja 2000 r.

A. Glapiński - Zastanawiam się cały czas w jaki ton uderzyć w swoim wystąpieniu. Nie pora się spierać o wizję ogólną, bo wielu spośród tu obecnych nie raz przedstawiało swoje poglądy i są one zbliżone do moich. Ważne jest określenie pewnych kwestii zasadniczych - charakter dyskusji nad Unią Europejską w Polsce, sposób prezentacji stanowisk, polityczna płaszczyzna tej dyskusji, to, co dzieje się w Sejmie i to, co robi Rząd.

Z mojego punktu widzenia cała sytuacja wydaje się być trochę schizofreniczna. Zaryzykowałbym twierdzenie, że dyskusji nt. integracji z Unią Europejską w Polsce nie ma. Ta dyskusja, która się toczy dotyczy najczęściej rzeczy, jakie nie leżą w możliwościach decyzyjnych dyskutantów - ani parlamentu, ani rządu. Swoje stanowisko sprecyzowałbym następująco: jestem za silną, niepodległą Polską i głęboko obca oraz obrzydliwa jest mi wizja scentralizowanego państwa europejskiego. Z pierwszą tezą prawie wszyscy się zgadzają. Druga na forum publicznym poruszana jest rzadko.

Mówi się o integracji z Unią i często kwestia ta polega na tłumaczeniu oraz rozważaniu korzyści uczestniczenia we wspólnym rynku kapitałowym, ludzkim, itd. Natomiast nie porusza się problemu wspólnego europejskiego państwa. Odsuwa się go. Mówi, że nie jest to jeszcze zdecydowane, iż jego powstanie jest jeszcze przed nami. Polska stanie się więc najpierw częścią Unii Europejskiej, a potem będzie współdecydować jaka ma ona być.

Wystarczy jednak zdrowy rozsądek i brak uprzedzeń, aby stwierdzić, że tak nie będzie. To, co dzieje się z Unią, z Europą jest w sposób oczywisty realizacją planu utworzenia europejskiego państwa. Państwa posiadającego jedną walutę, jeden rząd, jeden parlament, jedno wspólne ustawodawstwo i jedną wspólną siłę militarną. Wszystkie atrybuty państwa i suwerenności jakie historycznie się ukształtowały.

Mają być zachowane parlamenty i rządy poszczególnych państw, ale nie będą one mogły decydować o niczym istotnym. Także np. procedura wyjścia z takiego państwa, do którego UE zmierza, wydaje się niejasna.

Bulwersujący przykład potwierdzający tą tezę to przypadek Austrii. Abstrahując od sympatii, czy antypatii dla takiej czy innej partii, sytuacja jest taka, że obywatele austriaccy w wolnych i absolutnie demokratycznych wyborach dokonali pewnego politycznego wyboru. Spotkali się jednak z ostracyzmem różnych europejskich instytucji i Unii jako całości. Z bardzo ostrą reakcją, a także z różnego rodzaju represjami. Co by się stało, gdyby wygrała tam partia, powiedzmy, bardziej krytyczna wobec Unii Europejskiej i brukselskiej biurokracji, pozostająca jednak nadal partią demokratyczną, w rozumieniu austriackiej konstytucji? Jak daleko posunęła by się Unia Europejska w represjach?

Wyraźnie możemy zaobserwować sytuację, którą można określić tak, że w Brukseli rządzą pewnego rodzaju utopiści głęboko przesiąknięci myślą socjalistyczną. Marzący o takim europejskim ładzie, w którym zróżnicowanie majątkowe części Europy są niewielkie albo żadne, jest jeden rząd i jeden system prawny.

Ci utopiści doskonale wiedzą, że w demokratyczny sposób do takiego tworu w Europie dojść się nie da. Oczywiście większość obywateli Europy takiego tworu by nie chciała. Istnieją więc biurokratyczne ciała nie poddane, mówiąc uczciwie, żadnej demokratycznej kontroli, które mimo wszystko wizję tą forsują.

Parlament europejski, choć jest tendencja, aby otrzymał więcej uprawnień nie jest ciałem, które w demokratyczny sposób reprezentuje państwa europejskie i kontroluje ciała wykonawcze Unii. Ta unijna biurokracja jest prawie nieusuwalna, poza skrajnymi przypadkami nadużyć i zwykłego złodziejstwa, z jakimi mieliśmy do czynienia ostatnio. Nieusuwalna, nie posiadająca demokratycznego mandatu biurokracja owładnięta jakąś szaloną ideą scentralizowanego, europejskiego państwa ciągnie wszystko w określonym kierunku.

Jeśli w jakimś kraju, jak w Danii, dojdzie do tego, że obywatele odrzucą wspólną ideę, to takie wybory się powtarza. Jasne jest, że w Anglii wybory takie wypadłyby źle, więc nie przeprowadzono ich w ogóle.

Każde słowo krytyki jest brutalnie łamane, tłumione. Jak wygląda to w Polsce?

Zwrócę państwa uwagę na jeden dokument - raport UOP, który przez tydzień dostępny był w internecie.

Wszyscy zwrócili uwagę na fragment mówiący o relacjach Polski z Rosją. Jest tam jednak o wiele bardziej bulwersujący fragment. Na stronie drugiej zaczyna się podrozdział - zagrożenia dla procesu integracji Polski z UE - jest tam taki fragment: wraz z postępem procesu negocjacji z Unią Europejską również w naszym kraju pojawiają się opinie kwestionujące potrzebę integracji. Słowa te pojawiają się tam wśród innych zagrożeń takich jak mafia, terroryzm, przemyt narkotyków, itp.: Integracja Polski z Unią Europejską postrzegana jest jako zagrożenie głównie przez przedstawicieli skrajnych ugrupowań politycznych. Zaraz potem zaczyna się rozdział - zagrożenia ze strony przestępczości zorganizowanej.

UOP traktuje więc stanowiska wyrażające niechęć do integracji europejskiej tak, jak zagrożenia działalnością mafii i innych zorganizowanych grup przestępczych.

Jeśli UOP tak traktuje takie stanowiska, to oznacza też, że podejmuje działania. Najlżejsze, jeśli można tak powiedzieć działania takie jak, umieszczanie w tych środowiskach agentury, mnożenie im przeszkód i kłopotów, izolowanie, tworzenie nieprzychylnej atmosfery w mediach, odcinanie od dostępu do nich.

To znaleźć można w oficjalnym dokumencie, nie został on przecież zdezawuowany.

W różnych krajach dyskusja nt. przystąpienia do UE przebiegała w różny sposób. W krajach cywilizowanych były także takie sytuacje, że rząd przyznawał takie same sumy pieniędzy dla organizacji, które były zwolennikami i przeciwnikami integracji europejskiej. Po to, żeby wybór merytoryczny miał sens i żeby opinia publiczna mogła sobie wyrobić stanowisko. Bo ten wybór jest właśnie merytoryczny - czy przystąpienie jest korzystne dla kraju, czy nie?

Niech państwo spojrzą na polską sytuację. Jakie pieniądze wpłynęły do jakiegokolwiek stowarzyszenia, organizacji, które są przeciwko integracji? Interesuje się nimi UOP i to jest jedyne, co wiemy.

Obecni UE przeznacza 150 ml dolarów na propagowanie integracji, jakaś ich część przypadnie Polsce. A o jakiej dyskusji możemy mówić?!

Ja nie wyrokuję czy to jest dobre, czy złe. Nie wypowiedziałem też swojej opinii o integracji Polski z Unią. W trybie w jakim odbywa się to obecnie jest mi ona głęboko obca.

Są procesy, którym przeciwstawić się nie da. W moim przekonaniu integracja Polski z Unią Europejską jest absolutnie nieuchronna i dojdzie ona do skutku. Dlatego wszelkie działania jej przeciwdziałające są stratą energii i odciąganiem uwagi opinii publicznej od innych problemów.

Dlaczego integracja jest nieuchronna?

Chce jej bowiem Zachód i chcą tego polskie elity. Słabo zorganizowane i, w zasadzie, nie mające pomysłu na Polskę. Prawie wszystkie polskie elity nie wiedziałyby co robić, jaką politykę prowadzić, gdyby nie to, że integrujemy się z UE. Brak jest wizji jak miałaby wyglądać Polska!

Te elity, ich plan sprowadza się do tego, żeby w Polsce wprowadzać ustawodawstwo Unii Europejskiej i potem znaleźć się w unijnych strukturach. Widać w tym także element prywatny. Prawie każdy przedstawiciel polskich elit może liczyć, że jakieś gniazdko sobie w Brukseli uwije, bo te polskie elity są nieliczne. Albo ich przedstawiciel, albo jego żona, albo jakiś inny pociotek. Każdemu coś kapnie.

Wszyscy o tym mówią otwarcie i szykują się do tego. Są też całe ugrupowania polityczne i poważne partie, które z integracji z Unią uczyniły, w zasadzie, swój jedyny program. Jest takie współrządzące obecnie w Polsce ugrupowanie, którego linia programowa jest taka - integracja z Unią Europejską. Oficjalnie jest to uzasadniane merytorycznie, gospodarczo, militarnie. Korytarzowo uzasadnia się to w bardzo prosty sposób. W Polsce cały czas grozi nam to, że "ciemnogród" zacznie brać udział w głosowaniach, w wyborach i "czarna masa narodowo-katolicka" nas zaleje, dorwie się do władzy i nie wiadomo dokąd nas zaprowadzi. "Ksenofobi" dorwą się do władzy i nastanie dla Polski straszny czas. Tak rozumują ci politycy.

Cały czas wątek ten, choć słabszy niż w 1990 roku, kiedy formułowano go wprost, jest widoczny. Jedyną ochroną dla tych ludzi jest dołączenie do Unii Europejskiej, bo tam im już nic nie grozi.

Proszę państwa na pewno nam nic nie grozi. Przypadek Austrii pokazuje nam, że w Polsce na pewno będą rządzić partie socjaldemokratyczne i centrowe. Takie będzie zróżnicowanie - chrześcijańska demokracja, tak naprawdę też socjalistyczna, i na lewo od niej socjaldemokracja. To jest wybór jaki będą mieli Polacy. Wybór między nazwiskami, bo programowo żadnego wyboru nie będzie.

Nawet teraz w oficjalnych dokumentach unijnych, dostaję je przecież jako członek wspólnego polsko - unijnego ciała parlamentarnego, pisze się wprost o AWS, że jest to ugrupowanie trochę niebezpieczne, nieodpowiedzialne. Całe szczęście, że pozostaje w koalicji z Unią Wolności, bo to gwarancja, że wydarzenia nie potoczą się w żadnym niebezpiecznym kierunku. Natomiast jako prawica postrzegana jest Unia Wolności - członek międzynarodówki chadeckiej.

Mówi się tam, iż na prawo od UW zaczyna się obszar sceny politycznej nieprzewidywalny i niebezpieczny. Podobnie postrzegany jest Marian Krzaklewski - wybitny mąż stanu, jako reprezentant tej opcji. Znajduję to w dokumentach oficjalnych. Część z nich jest tłumaczona na polski, część nie, ale tak jest. Aspekty te jednak umykają uwadze polskich dziennikarzy.

Tak więc ta elita ma określone stanowisko. Stara się także być bardzo prounijna, bo tak też chce być postrzegana i mieć z tego tytułu określone profity.

Natomiast jeśli chodzi o prawicę, z uwzględnieniem tzw. prawicy niepodległościowo - antykomunistycznej, to miażdżąca jej część jest także za integracją europejską. Merytorycznie, z powodów ekonomicznych, gospodarczych, militarnych itp. Korytarzowo dlatego, iż panuje przekonanie, że w Polsce nie jesteśmy w stanie zbudować demokratycznego państwa. Doświadczenie ostatnich 10 lat pokazuje, że po okresie okupacji niemieckiej i sowieckiej, a przedtem po krótkim okresie niepodległości, okazuje się, że mamy za słabe elity, za mało wykształconych ludzi, brak jest instytucji życia publicznego. Nie wytworzył się system partyjny, przecież poza SLD nie mamy żadnej dobrze zorganizowanej partii. Doświadczenia z UOP wskazują, że nie można liczyć na nie wtrącanie się służb specjalnych w życie polityczne. Parlament jest słaby. My sobie z tym wszystkim nie poradzimy.

Zaczyna też narastać presja ze strony ugrupowań mafijnych, zwłaszcza po rozpadzie ZSRR. Póki czas trzeba więc wejść do Unii. Jest to straszne, socjalistyczna biurokracja nas zaleje, ale w Europie pewne standardy jednak obowiązują. Nie jest tam do pomyślenia, aby mafia w tak dużym stopniu weszła w życie polityczne, itp. Takie jest rozumowanie elit prawicowych. Przez lata 90 próbowaliśmy zbudować demokrację, ale okazała się ona słaba. Grozi nam, że będzie coraz słabsza i jedyny pomysł to ucieczka do wspólnego, europejskiego domu, gdzie przynajmniej pewne standardy zostaną zachowane. Życie polityczne będzie zdominowane przez lewicę, będzie to taka europejska urawniłowka. Tempo wzrostu gospodarczego radykalnie spadnie, ale będzie przynajmniej spokój.

Tak to wygląda. Nie ma w polskich elitach wiary, że można by sobie jakoś poradzić bez Unii. Abstrahując zupełnie od sytuacji, bo jak mówiłem integracja jest faktem przesądzonym.
Ja też, jak państwo widzą nie walczę z integracją europejską. Jestem za.

Ale jak mogłoby być inaczej?

Polska jest członkiem NATO. Czy z militarnego punktu widzenia nasza obecność w UE jest niezbędna? Przeciwnie - osłabienie amerykańskiej obecności w Europie na rzecz budowanej właśnie europejskiej tożsamości obronnej jest dla Polski szalenie niebezpieczne. Z całą pewnością te siły europejskie nie będą nas bronić przed ewentualnym zagrożeniem ze Wschodu, o wiele słabiej niż NATO z silną obecnością amerykańską. Najlepszym z punktu widzenia Polski wyjściem byłoby być w NATO i mieć oprócz tego specjalny status sojuszniczy ze USA na wzór Izraela, czy Korei Południowej. Z obecnością wojsk amerykańskich w Polsce, a najlepiej chociażby symboliczną obecnością sił jądrowych.

Abstrahując czy jest to realne, czy nie. Do tego jednak powinna dążyć polska dyplomacja. Mogłoby się jej to oczywiście nie udać, ale nie zauważamy nawet śladu takiego działania.

Pozwolę sobie na złośliwą uwagę, bo dotychczas starałem się złośliwym nie być.

Polska polityka zagraniczna nie istnieje. Bo polityka zagraniczna istnieje wtedy, kiedy dany kraj w jakiejś sprawie ma inne stanowisko niż pozostałe. Ja nie znam w ciągu ostatnich 10 lat żadnego wypadku, kiedy polska dyplomacja miała inne stanowisko niż nasi zachodni sojusznicy. Nie widać żadnej nici przewodniej polskiej polityki, chociaż jesteśmy w szczególnej sytuacji, mamy specyficzne interesy i zagrożenia.

W moim przekonaniu polityka zagraniczna powinna być ukierunkowana na sojusz ze Stanami Zjednoczonymi i obecność Polski w NATO. Rozmywanie amerykańskiej obecności w NATO i Europie jest dla nas szczególnie niebezpieczne.

Przepraszam. Akurat w tej kwestii się pomyliłem, bo rzeczywiście Polska w tej sprawie zabrała głos. Nawet min. Geremek i kilka innych osób wypowiedziało się kiedy z Europy poszedł szczególnie silne sygnał, że Amerykanie nie są w niej potrzebni.

Z punktu widzenia militarnego integracja z UE jest więc dla nas niekorzystna, szkodliwa.

Co do kwestii gospodarczych, to według informacji, której udzielił wczoraj min. gospodarki Steinhoff mamy w tej chwili 11 mld. dolarów deficytu w obrotach z Unią Europejską. Tworzymy w państwach, które do niej należą 440 tys. miejsc pracy, a tendencja do powiększania się tego deficytu nadal istnieje. Nie wiadomo jak można by ją przerwać. Wierzymy, że kiedyś polska gospodarka stanie się bardziej konkurencyjna i ten trend się odwróci, ale na razie nic takiego się nie dzieje. Te wszystkie inwestycje zachodnie w Polsce tej konkurencyjności jakoś nie powiększają. Dokonują się głównie w sektorach - i tu SLD ma rację - gdzie chodzi o polski rynek wewnętrzny, o sprzedawanie produktów polskim odbiorcom. Natomiast nie w tych sektorach, które produkują na eksport.

W ogóle ten napływ, który jest imponujący, w liczbach uśrednionych już się tak nie przedstawia. Import na głowę mieszkańca jest w Polsce znikomy. Podobnie jest z eksportem i inwestycjami. Mimo takiego wysiłku po przeliczeniu te liczby są bardzo małe.

Jeśli chodzi o towary przemysłowe to nasz rynek jest już całkowicie otwarty. Nie możemy już nic więcej zrobić, oddaliśmy wszystko co było do oddania. Czy tak należy postępować?

Z tego co pamiętam, to Hiszpania postępowała inaczej - coś za coś.

Jedyne, co mieliśmy do przehandlowania to dostęp do naszego dużego rynku. Oddaliśmy go jednak bezwarunkowo. Dziwimy się potem, że odwleka się nasze wejście do Unii. Szczerze mówiąc, za jakiś czas Unia w ogóle nie będzie miała żadnego interesu, żeby nas przyjmować. Poza ideologicznym zapędem brukselskich utopistów, którzy chcą tworzyć państwo europejskie.

Unia nie będzie miała żadnego interesu. Polska będzie miała otwarty rynek, ten sam będzie system prawny, takie same regulacje, więc po co brać sobie na głowę taki kłopot i np. rozciągać politykę socjalną na polskich obywateli.

Im bardziej otwieramy się na Unię - tym data naszego przyjęcia jest coraz bardziej mglista.

W moim przekonaniu, gdyby polskie elity były silniejsze, była szansa żeby przyśpieszyć proces przyjęcia. Mogliśmy zażądać daty przyjęcia i konkretnych warunków jakie Polska miałaby spełnić. Niechby to było 5 czy 10 lat, ale konkretnie określona data.

Nie udało się nam tego uzyskać. Naprawdę myślimy o dacie 2006, jako o realnej, bo w 2005 roku kończy się obecny budżet UE. A co my będziemy robić przez te 6 lat? Jaki pomysł mają polskie elity? Jak gospodarka ma przez ten okres funkcjonować? A jeśli w Unii Europejskiej nastąpi w tym czasie jakieś tąpnięcie?

Moje przewidywanie jest następujące. Plan tworzenia państwa europejskiego jest tak naiwny i tak utopijny, że skończy się tak jak wszystkie poprzednie. Ściskanie narodów europejskich w jednym tyglu już dzisiaj daje takie efekty jak w Austrii czy we Francji tj. powoduje narastanie ruchów, które się temu przeciwstawiają. Ten plan się nie uda. Nastąpi odejście od wspólnej waluty i innych rozwiązań.

Oczywiście ci utopiści powiedzą, że nie jest to wina ich sprzecznych i szkodliwych z naturą ludzką mrzonek, ale wina ksenofobów, nacjonalistów itp. Tylko, że ten szowinizm, rodzi się w wyniku presji i dążenia do zrównania statusu prawnego, ekonomicznego i kulturalnego narodów.

Przecież to jest zupełnie niemożliwe. Ten plan jest od samego początku szalony.

Przy czym społeczeństwa europejskie są w niego wprowadzane stopniowo i bardzo przemyślnie. Zaczęło się od wolnego rynku. Wolnego obszaru gospodarczego. Co może być bardziej wolnego i dobrego dla ludzi? Podobnie jest teraz w Brukseli, kiedy jeździmy tam z delegacją parlamentarną. Na sali obrad rozmawiamy o cłach, zbożach, dopłatach. Potem jest obiad, czy lunch i brukselscy urzędnicy mówią już innym językiem. Kiedy mówimy o korzyściach jakie odniesie Polska przystępując do Unii, podkreślają znaczenia pokoju europejskiego. Raz na zawsze będzie pokój, a jego gwarancją jest UE.

Tak przejawia się ta ideologia. Założenie, iż pokój towarzyszy tworzeniu jednego państwa i unifikacji. Doświadczenia europejskie pokazują, że jest wręcz przeciwnie. Próba tworzenia takich zunifikowanych, zarządzanych centralnie organizmów prowadzi do wojny. Do wybuchów nacjonalizmu. Natura ludzka nie zmieniła się w okresie ostatnich 10 tysięcy lat i nie zmieni się w ciągu kilku pod wpływem Brukseli. Zawsze powstanie ruch odśrodkowy. Tego się nie stłamsi. Będzie się na tych ludzi wysyłać wojsko? Policję? Blokować sukcesy ich ruchów politycznych?

Wyrazi się on wtedy przez inne działanie. Ta energia wybuchnie w inny sposób - kulturowo, politycznie.

W Polsce nie mieliśmy też debaty nad wprowadzeniem wspólnej waluty. Polscy politycy przeszli nad faktem wprowadzenia euro do porządku dziennego. Zwykło się tylko pytać, kiedy nasz kraj wejdzie do strefy euro. Jest to jednak bardzo ważna decyzja polityczne. Decyzja dotycząca prowadzenia samodzielnej polityki, suwerenności. Tymczasem traktuje się to, jako problem czysto techniczny. Oczywiście, może się tak szczęśliwie zdarzyć, że zanim staniemy przed problemem wejścia do eurolandu - on sam się rozpadnie. Fakt braku dyskusji pokazuje jednak jak podejmowane są w Polsce istotne decyzje. Istnieje za to jakiś mityczny plan referendum, które ma się odbyć po zakończeniu procesu negocjacji.

Proszę państwa, czego to referendum będzie dotyczyło? Przecież de facto my już w tej Unii będziemy. Będziemy posiadali unijne prawodawstwo, którego wycofanie nie będzie możliwe. Jeżeli wtedy Unia będzie przedłużać proces akcesyjny, to będzie to rzeczywiście dramat.

Natomiast my sami nie będziemy mieli nad czym głosować. Tylko szaleńcy będą głosować przeciw. Prawdziwe głosowanie odbywa się teraz.

W tym roku w parlamencie mamy do uchwalenia sto kilkadziesiąt ustaw, które dopasują nasze prawo. Taka jest rzeczywistość. Jak znaleźć się w niej politycznie?

Bardzo trudno. Całe moje jestestwo i dusza jest przeciwna, ale działanie przeciwko integracji Polski byłoby dla niej szkodliwe. Trzeba natomiast robić wszystko, żeby ten proces był jak najkrótszy. Paradoksalnie, im szybciej do UE przystąpimy tym lepiej. Dlatego wszystkie środowiska, które myślą podobnie z dużą radością przyjęły nominację pana ministra. Nie chcę go tu zbytnio komplementować, ale uchodzi on za najlepszego w Polsce fachowca, który mógłby je objąć. Bolesne było to, że trwało to tak długo. Proces wchodzenia do Unii z panem ministrem jest dużo bezpieczniejszy.

Na koniec chciałbym opowiedzieć państwu pewną ciekawostkę. Jako przedstawiciel Senatu przedstawiałem w Sejmie i prowadziłem w Senacie ustawę - "Prawo własności przemysłowej". Jak państwo wiedzą chodzi w niej także o kontrowersje dotyczące znaków towarowych - czy Polomosom cofa się znaki towarowe wszystkich wódek i czy zostają one przy dawnych centralach handlu zagranicznego? Bardzo kontrowersyjna ustawa.

Sejm uchwalił, że znaki towarowe zostają przy centralach handlu zagranicznego. Senat, iż przy polskich producentach. Przy powtórnym czytaniu projektu komisja sejmowa zobaczyła, że zwolennicy senackiego rozwiązania stanowią na sali większość i przełożyła debatę ad calendas grecas.

Mam tu dokument dotyczący tej sprawy od pana Jana Kułakowskiego, z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, do pana min. Saryusza-Wolskiego.

Takie sprawy są bardzo brutalne. Kiedy sam byłem ministrem, to nie było tygodnia, żeby ambasadorowie państw zachodnich nie interweniowali w sprawie jakiejś konkretnej firmy. W drobnych sprawach, ale występowali z pozycji mocarstwa.

W dokumencie tym możemy przeczytać, że przyjęta przez Senat poprawka może mieć negatywny wpływ na rozwój stosunków polsko - francuskich z uwagi na większościowy udział pewnej firmy francuskiej w polskiej spółce. Nie ma jednak mowy czy poprawka jest zgodna z obowiązującym prawodawstwem, czy nie, a jest to przecież jedyna kwestia, w jakiej powinien się wypowiadać pan min. Kułakowski: "Nie rozstrzygając o zgodności proponowanych zmian pragnę zwrócić uwagę pana ministra na potencjalne konsekwencje sporu między firmą polską - francuską ( tu pada nazwa), a Polmosami w świetle toczących się negocjacji o członkostwo oraz zbliżającej się prezydencji francuskiej."

Rozumieją państwo o co chodzi. Tak w detalu wyglądają te korzyści ekonomiczne Polski.

Tam, gdzie cokolwiek może być uregulowane na korzyść Unii, albo jakiegoś jej silnego członka, czy Polski, to zawsze będzie uregulowane na korzyść Unii. Ja nie znam przypadków kiedy stało się odwrotnie.

Cały czas powstaje problem. Kiedy my chcemy przeforsować jakiś swój wyrób, to przeszkadza się w takich działaniach. Mówi się, iż to opóźni nasze członkostwo.

A my stoimy grzecznie w kolejce i prosimy. Żadna siła polityczna w Polsce nie jest w stanie wyłamać się z tej logiki. Unia zaś ciągle przesuwa termin naszej integracji.

W polskiej prasie ciągle spotykamy wypowiedzi jakichś urzędników brukselskich, nawet podłego szczebla, którzy coś tam mówią - wejdziecie w 2006, a może wcześniej. Nie wiadomo w ogóle jaka jest waga tych wypowiedzi.

Kanclerz Niemiec zaproponował nam kiedyś datę i stał się wielkim przyjacielem Polaków. Wszyscy się cieszyli. Potem to samo zrobił prezydent Francji. Nie miało to jednak wielkiego sensu.

Prawdopodobnie z nas się w Unii po prostu śmieją. Polska, duży europejski kraj występuje w roli petenta. Nie ma własnego stanowiska, niczego się nie domaga. Teraz staramy się to rozpaczliwie robić. Upieramy się przy dacie 2003. Ale jest to głos piskliwy, słaby. Widać, iż nikt nie traktuje tego poważnie. Jakie mamy bowiem argumenty?

Trzeba postawić jakieś warunki - chcemy, aby integracja nie nastąpiła później niż w 2005 roku, a jeśli to nie będzie realizowane to zrobimy to, to i to. Chociażby w polityce celnej. Przecież jesteśmy wciąż niepodległym krajem i możemy, w niektórych dziedzinach działać przeciwko interesom krajów unijnych. Może w ten sposób coś osiągniemy, coś w tych negocjacjach ruszy do przodu. Inne postępowanie jest jak widać pozbawione sensu.

Reasumując. Jestem zwolennikiem integracji Polski z Unią Europejską. Popieram ten proces i będę głosował za. Ale jest smutno!

Całość na stronie http://www.pai.pl/CP/deb6.html

Krzysztof Janiewicz/G.K., Forum Polska 2000, 2000-05-11

powrot