Rzeczpospolita Polska

Ma prosty wybór: 

Jest początek roku 2015. Jan Kowalski, pucybut z Wrocławia, wraca właśnie do swojego domu - ciasnej czynszówki w blokowisku na obrzeżach miasta. Jeszcze 10 lat temu miał niewielki warsztat obuwniczy w centrum. Ale wszystko splajtowało po akcesie. Kredyty dają tylko konsumpcyjne, a i tych nie ma z czego spłacać. Na własny interes Niemiec czy Francuz Polakowi nie dadzą. Więc czyści buty, bo do tego nie potrzeba specjalnych inwestycji. Żona, biolog z wykształcenia, chciała pracować w jakimś instytucie. Ale polskie za Balcerowicza popadały, a do zagranicznych "polskich dziadów" nie biorą.
Przed akcesem zbierali z żoną na działkę i dom pod Wrocławiem - marzenie ich życia. Wraz z wejściem do Unii oczekiwał, bo tak obiecywano, ożywienia gospodarczego, które przyspieszy jego drogę do marzeń. Niestety, nie udało się. Dotacje, zresztą niewielkie, z wspólnotowego budżetu konsumuje (w sobie tylko znany sposób) miejscowa oligarchia urzędnicza. Większość środków otrzymują firmy i gospodarstwa rolne obywateli innych państw członkowskich, którzy powykupywali atrakcyjne nieruchomości i grunty. Ceny ziemi poszły tak w górę, że z marzeń trzeba było zrezygnować.
Żona pracuje w pobliskim "kołchozie" - jak to nazywają miejscowi - czyli na plantacjach francuskiego koncernu żywnościowego. Ale idzie jakoś żyć, tylko trzeba dzieci uczyć niemieckiego i szukać właściwych przodków. Na razie Kowalski rozmarzył się nad pyszną pieczenią z piersi kurczaka.
- Dobry ten kurak, Haniu,
- Głupiś Janek, to wołowina.
Cholercia! - pomyślał Janek - teraz po smaku to schab trudno od kiełbasy (a nawet chleba) odróżnić. Wszystko smakuje jak zagęszczana mortadela...

Przesiadka z poloneza do nowego tramwaju

Mit pierwszy:
Droga do nowoczesności wiedzie wyłącznie przez Europejską Wspólnotę
Polska w Unii lub poza nią z równym powodzeniem może być krajem silnym i dostatnim lub słabym i zaniedbanym. Wszystko zależy od jakości rządzenia, dbałości, z jaką polskie elity podejdą do spraw państwowych. Twierdzenie, że bez członkostwa rozwój gospodarczy Polski będzie o blisko 1/3 wolniejszy niż w sytuacji, gdy znajdziemy się we Wspólnocie jest doskonałym przykładem na "wróżenie z fusów", którego zwolennicy integracji są prawdziwymi mistrzami. Aby udowodnić nieuchronność poszerzenia posługują się oni chętnie mitem mówiącym, że to nie Unia potrzebuje Polski, ale my potrzebujemy Unii, aby dokonać "cywilizacyjnego postępu". 
W rzeczywistości relacje te nie są wcale tak jednostronne, jak dowodzą eurofanatycy. Polska, jest dla krajów "15" jednym z najważniejszych rynków zbytu, a eksport z Unii do Polski wciąż przerasta np. eksport do Rosji (a przecież trudno liczbowo porównywać ze sobą oba rynki). Zachodnia prasa znacznie chętniej niż krajowi publicyści dostrzega fakt, że dzięki umowom stowarzyszeniowym polski konsument już obecnie tworzy miliony miejsc pracy w Niemczech, Francji czy Hiszpanii (miejsc pracy, których sukcesywnie ubywa w Polsce). 
Bez dogadania się z Polską na papierze pozostaną rosyjsko-unijne umowy o strategicznym partnerstwie surowcowym. W Brukseli mówi się otwarcie, że ze wszystkich państw członkowskich tylko Polska ma znaczenie strategiczne. Ogromny potencjał, jaki mamy w rękach, nasi eurofanatycy są gotowi oddać Brukseli w zamian za mgliste obietnice ziemskiego raju, zapominając, że bez należnej dbałości o dobro Ojczyzny mityczna kraina zasobności nigdy nie nadejdzie. 
 

Mit drugi:
Najważniejsze dla Polski jest szybkie członkostwo.
Od chwili złożenia w kwietniu 1994 roku wniosku o członkostwo w UE przekonywano Polaków do korzyści, jakie nieść będzie ze sobą integracja. Dopiero w ostatnich dwu latach czołowi euroentuzjaści przekonują, że nie warunki, ale samo członkostwo jest kluczowym celem dla Polski. 
To nowe myślenie zmaterializowało się w doktrynie negocjacyjnej, jaką przedstawił przed niespełna miesiącem rząd Leszka Millera - negocjować przede wszystkim szybko. Jaki sens ma członkostwo dla samego członkostwa? Stawką w tej grze jest stabilność polityczna i bezpieczeństwo naszego kraju, wyższy poziom cywilizacyjny i kulturowy - tłumaczy dziennikarzom tygodnika "Wprost" minister Danuta Hubner. A zatem konkrety zastąpiono nic nie znaczącą propagandą.
Polscy euroentuzjaści powtarzają błędy poczynione przez ich kolegów z Austrii. Tam również propaganda zastąpiła stanowczość i konsekwencję przy stole negocjacyjnym. Skutek był taki, że Austria przystąpiła do Unii na warunkach narzuconych przez Brukselę, a zawód, jaki przyniosła integracja obywatelom, doprowadził do wzrostu antyunijnych a nawet ksenofobicznych nastrojów. 
Integracja jest narzędziem, a nie celem samym w sobie. Dlatego samo członkostwo niczego jeszcze Polsce i Polakom nie gwarantuje, filozofia byle jak, byle dalej jest nie do zaakceptowania.
 

Mit trzeci:
Rezygnacja z okresów ochronnych przyspieszy modernizację kraju.
W ten sposób zwolennicy integracji przekonują polskie społeczeństwo do szybkiego otwarcia dla firm i obywateli z państw Unii naszego rynku nieruchomości, polskich łowisk, sektora usług itd. Skutki takiej "przyspieszającej modernizację" otwartości obserwujemy już dzisiaj. Z jednej strony wysokie podatki, z drugiej dotowana konkurencja z Unii - skutek: pozbawiona możliwości rozwoju i skazana na unicestwienie krajowa wytwórczość. 
Równocześnie tam, gdzie jest to wygodne dla przedsiębiorców z UE, zamyka się równoprawny dostęp polskich producentów i usługodawców do rynków państw członkowskich. Dobrym przykładem jest propozycja zamknięcia na kilka lat przed polskimi przewoźnikami rynku przewozów wewnętrznych w państwach obecnej "15". 
Dlaczego rządy Niemiec czy Austrii nie chcą poddać modernizującemu przyspieszeniu swojego rynku, ograniczając na okres 7 lat prawo Polaków do swobodnego podejmowania pracy w obu tych krajach? Dlaczego firmy przewozowe z Francji czy Holandii nie chcą modernizującego przyspieszenia, jakie zapewni ich firmom zdrowa konkurencja z Polski? 
W Unii każdy członek broni swoich partykularnych interesów. Niemcy, Francuzi lub Hiszpanie chronią własne firmy nie z głupoty, ale na podstawie chłodnej kalkulacji. Bez odpowiedniego wsparcia dla polskich firm natychmiastowe otwarcie się na konkurencję przypominać będzie pojedynek karła z Mike’m Tysonem (w latach jego świetności). Nowoczesna gospodarka tak czy inaczej wymusza stałe udoskonalenia produktów i metod zarządzania. Polakom nie brak na to pomysłów, ale przede wszystkim brak jest im środków.
 

Mit czwarty:
Nie musimy się obawiać masowego wykupu ziemi przez cudzoziemców, a już na pewno nie będą to Niemcy.
Skoro Niemcy nie są zainteresowani naszą ziemią, to czemu od początku lat 90 mamy do czynienia z niezgodnym z prawem procederem (nie wiedzieć czemu zupełnie w Polsce nie ściganym) nabywania nieruchomości przez podstawionych obywateli RP? Czemu Niemcy wraz z Austrią najostrzej sprzeciwiali się zaproponowanym przez rząd Jerzego Buzka okresom przejściowym?
Rozumowanie euroentuzjastów nie trzyma się kupy. Szczególnie, że często sami w swoich publikacjach cytują holenderskich, irlandzkich lub niemieckich inwestorów otwarcie mówiących o zamiarze nabywania ziemi w Polsce.
Ceny gruntów i nieruchomości w naszym kraju są kilka a nawet kilkanaście razy niższe niż w krajach "15". Sam Gunter Verheugen przyznał, że przepaść miedzy cenami w Polsce i krajach Unii jest ogromna. Niektórzy mogą liczyć, że teraz kupią w Polsce tanio ziemię, a sprzedadzą ją później za znacznie wyższą cenę... Nawet w krajach, gdzie dysproporcje te nie były tak duże, w kilka lat po akcesie cena gruntów i nieruchomości (szczególnie tych atrakcyjnych) rosła. 
W Polsce mamy do czynienia z zadawnionym głodem mieszkań w miastach i głodem ziemi na wsi. Nie można go nasycić ze względu na ubóstwo społeczeństwa, a z niezrozumiałych względów kolejne rządy nie uczyniły niczego, by Polakom zadośćuczynić za komunistyczne wywłaszczenie. 
Firmy developerskie, pośrednicy nieruchomości czy indywidualni właściciele, z radością przyjmą zamówienia ze strony zamożnych inwestorów z UE. W obliczu marazmu na polskim rynku dołożą wszelkich starań, aby zadowolić zagranicznego nabywcę, wyszukując dla niego najkorzystniejsze i najlepsze oferty. 
Zagraniczni doradcy finansowi już dzisiaj dostrzegają ogromne korzyści, jakie przynieść może inwestowanie w tanie nieruchomości w Polsce. Za kilka lat, jeżeli społeczeństwo polskie się wzbogaci, będzie zmuszone odkupywać polską własność po dużo wyższej cenie. 
Co przemawia za tym, abyśmy (wywłaszczeni kiedyś przez lewicowy reżim) dali teraz zarobić zagranicznym inwestorom na historycznej krzywdzie i ekonomicznym upośledzeniu, jakie zafundowali nam protoplaści dzisiejszej socjaldemokracji? Czy ubogich Polaków stać na prezenty dla zamożnych sąsiadów? Być może euroentuzjaści to głównie ludzie, którzy swój głód mieszkań już zaspokoili (jak posłowie lewicy mający nie tylko własne dwa, ale często także mieszkania na wynajem). Ale odpowiedzialny rząd musi myśleć także o tych, którzy jeszcze czekają na swoją szansę. 
 

Mit piÄ…ty
Otwarcie rynków pracy na Zachodzie otworzy nowe szanse przed Polakami
Praktycznie już przesądzono, że przez siedem lat rynek pracy na Zachodzie będzie dla Polaków zamknięty. Szczególnie w krajach nam najbliższych i finansowo najatrakcyjniejszych jak Niemcy i Austria. Dla wielu rodaków to poważny zawód.
Bardziej niepokojąca jest jednak inna perspektywa, w której to państwa członkowskie będą selektywnie otwierać się na specjalistów z Polski. Jak chcemy modernizować gospodarkę, skoro nie będzie miał kto tego robić, bo najlepiej wykształcone i najbardziej mobilne jednostki wyjadą do pracy za granicę? 
Dzisiaj tak się nie dzieje, gdyż oferowane Polakom warunki pracy nie rekompensują utraty przyjaciół i duchowego wygnania, jakie zawsze towarzyszy emigracji zarobkowej. Jednak po przystąpieniu do Unii firmy niemieckie (którym brak wykształconych pracowników) będą musiały oferować Polakom warunki pracy zbliżone do warunków oferowanych rodzimym specjalistom (dzisiaj naszych rodaków traktuje się tak jak mieszkańców Indii). Warto przy tym pamiętać, że w krajach "15" od szeregu lat narasta kryzys demograficzny, który łagodzą dzisiaj emigranci z Afryki i Azji znacznie trudniej asymilowalni niż mieszkańcy Europy środkowo-wschodniej. 
Po przystąpieniu do UE u nowych członków zawsze wzrasta bezrobocie. W Polsce już dzisiaj jest ono katastrofalnie wysokie. Po przystąpieniu zapewne jeszcze wzrośnie pogarszając i tak złą sytuację na rynku pracy. To wszystko razem będzie sprzyjać drenażowi mózgów. Wówczas polskie społeczeństwo więcej straci na takim otwarciu rynku zatrudnienia, niż zyska.
 

Mit szósty:
Fundusze z Unii przyspieszą i ułatwią modernizację kraju
Powracamy do początku, więc powtórzymy: Polska w Unii lub poza nią z równym powodzeniem może być krajem silnym i dostatnim lub słabym i zaniedbanym. Oczywiście fundusze strukturalne oraz pieniądze należne polskiemu rolnictwu w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą ułatwić Polsce rozwój gospodarczy. Muszą jednak być spełnione dwa warunki: pomoc musi być przyznana, a krajowa administracja musi ją z pożytkiem wykorzystać.
I tu zaczynają się schody. Dotychczas Bruksela głównie obiecuje, a niewiele daje. Co do przyszłości, to Unia nie zamierza zwiększyć swojego budżetu, a jednocześnie zaręcza dzisiejszym beneficjantom funduszy strukturalnych (jak Hiszpania, Portugalia, Irlandia i Grecja), że nie stracą oni na poszerzeniu. Jeśli tak, to chociaż nikt o tym głośno nie mówi, ale Polska obiecanej pomocy w należnej jej wysokości nie otrzyma. 
Także rolnicy polscy nie mogą w najbliższych kilku latach liczyć na równe traktowanie. Ostatnie informacje mówią o tym, że pomoc dla rolników wyniesie 0,5-1 mld euro - czyli około1/4 tego co Polska powinna otrzymać. W tym samym czasie wyroby rolne i przemysłowe ze wspólnoty będą miały drzwi do polskiego konsumenta szeroko otwarte. Jeśli zatem pod pojęciem modernizacji euroentuzjaści ukrywają likwidację polskich gospodarstw rolnych i przedsiębiorstw - to mają rację, członkostwo w Unii przyspieszy proces demontażu polskiej (przynajmniej niektórych jej sektorów) gospodarki. Unia nie zamierza bowiem traktować nas równorzędnie, a nasi negocjatorzy dokładają wszelkich starań, aby ten zamysł brukselskich biurokratów się powiódł. 
Wreszcie, jeśli jakaś pomoc do Polski trafi, to nasza przywykła do korupcji i bezkarności administracja bez problemu tę pomoc skonsumuje. Przeciętny obywatel niewiele na tym skorzysta. Wprost przeciwnie, lokalne koterie, które już dzisiaj z powodzeniem ograniczają swobodny rozwój naszych gmin i powiatów, wzmocnią się jeszcze bardziej.
 

Artykuł Jarosława Gizińskiego i Tomasza Wojciechowskiego we "Wprost" zilustrowano grafiką, na której grupka mieszkańców niewielkiej wysepki o kształtach Polski patrzy na otaczającą ich ląd toń. Wokół wyspy krążą złote gwiazdki ze wspólnotowej flagi, niczym rekiny wokół swojej ofiary. Cóż za trafna metafora...

Artur Rojek, Tygodnik GÅ‚os nr 51-52 (909-910), 2001-12-24

powrot