Drodzy Internauci,

Cóż oto dowiadujemy się z tej orwellowskiej nowomowy? Prawie nic poza faktem, że bezrobocie musi być istną plagą w UE, skoro walka z nim jest "wspólnym problemem". Ale my, ho ho ho, już w następnej pięciolatce nie tylko dogonimy, ale i prześcigniemy haniebnych imperialistów... przepraszam, to nie z tego europejskiego cyrku, tylko z tamtego, socjalistycznego - ale brzmi podobnie... Czyżby deja vu?

Widać z tego, że się starają ale jakie osiągnęli rezultaty? Już więcej można dowiedzieć się ze źródeł samej Unii, ale niestety, dane są w języku angielskim, więc w Polsce właściwie mało dostępne.

Wynika z tych unijnych danych, że od 1997 roku nie osiągnęła Unia wielkich postępów.

Jakim cudem przystąpienie do organizacji, która sama boryka się z problem bezrobocia, miałoby wpłynąć korzystnie na poziom zatrudnienia w Polsce? Według doniesień Eurostatu z września 2001 roku, bezrobocie w krajach strefy euro kształtowało się na poziomie 8.3%, a we wszystkich krajach Piętnastki - 7.6%. Jeżeli spojrzeć na Hiszpanię, członka Wspólnoty Europejskiej od 1986 r., lub na Grecję, która weszła do Unii w 1981 r. - to od razu nasuwa się wniosek, że przynależność do Unii miała niewielki wpływ na poziom bezrobocia, skoro w Hiszpanii nadal wynosi ono 15.9%, a w Grecji 11.3%. Widocznie fakt członkostwa w Unii nie ma większego wpływu na zatrudnienie.

Na tej samej stronie, w dziale "Rolnictwo" można przeczytać:

oraz:

"(...) Szacuje się również, że sektor prywatny - gospodarstwa rolne i firmy przetwórcze - poniesie koszty wysokości 7,2 mld zł.(...)".

Jeżeli dodamy te obie kwoty, to dojdziemy do wniosku, że ogólne koszty dostosowania naszego rolnictwa do wymogów Unii wyniosą 31,7 mld zł. Ponieważ nie wyjaśniono kto poniesie koszty określone pierwszą kwotą (czyli 24,5 mld) - domyślam się, że pieniądze te wyłoż państwo. A skąd państwo bierze pieniądze? Z kieszeni podatnika, ponieważ rząd jako taki, np. p. Miller, Kwaśniewski czy Cimoszewicz, nie będą za to płacili z własnych kieszeni tylko z naszych. Z tych to powodów połączyłem obie kwoty, ponieważ jest to cena, którą wszyscy razem zapłacimy - jedynie w dziedzinie rolnictwa - za wstęp do Euroraju.

Natomiast już parę akapitów poniżej, pod tytułem "KORZYŚCI WYNIKAJĄCE ZE WZROSTU CEN I PŁATNOŚCI BEZPOŚREDNICH" dowiadujemy się:

"(...)W okresie do 2004 r., korzyści z tytułu wyższych cen (ok. 4,2 mld zł.) i dopłat bezpośrednich (faktyczna kwota dotacji ok. 13,2 mld zł.) można szacować na około 14,1-17,7 mld zł. W latach następnych (do 2007 r.) kwota dopłat bezpośrednich wzrośnie o dalsze 1,3 mld zł z powodu rozszerzenia dotacji bezpośrednich na produkcje mleka.(...)"

Więc teraz zastanówmy się, co właściwie usiłują nam przekazać autorzy tej strony. W samym tytule uświadamiają nas, że część korzyści będzie płynąć ze wzrostu cen. Czyli że znowu my, podatnicy, za to zapłacimy. Nawet podają nam jaką sumę - około 4,2 mld zł! Czyli jako podatnicy zapłacimy najpierw 24,5 mld zł za dostosowanie, potem dodajmy do tego jeszcze te 4,2 mld zł z podwyżki cen, a uzyskamy nową kwotę w wysokości 28,7 mld zł. Za to otrzymamy dopłaty tzw. bezpośrednie z unijnej kiesy na kwotę 13,2 mld zł. I to wszystko do roku 2004.

Czyli rachunek jest raczej prosty:

• dodajmy koszty poniesione przez podatników: 24,5 + 4,2 = 28,7 mld zł,
• do tego dodajmy koszty poniesione przez sektor prywatny, a więc również podatników: 28,7 + 7,2 = 35,9 mld zł,

• za to dostaniemy od Unii dopłaty w wysokości 13,2 mld zł
• czyli od naszych kosztów odejmijmy to, co dostaniemy: 35,9 - 13,2 = 22,7 mld zł strat.

Niezły interes - podkreślam raz jeszcze: w samym tylko rolnictwie! Stracimy na nim jedyne 22,7 mld zł. Swoją drogą nieźle skalkulowane te UE-dopłaty: "dopłaćcie sobie sami z własnych podatków"!

Ponieważ, drodzy Państwo, Unia Europejska to nie żadna jakaś tam instytucja dobroczynna. Za przynależność do tego klubu się płaci, i to słono.

Na przykład Wielka Brytania w latach 1975-99 wpłaciła do kasy unijnej 124,200 mld funtów, a otrzymała z niej 60,663 mld funtów tytułem dopłat. Po odliczeniu różnorakich zniżek i ulg w wysokości 26,059 mld funtów wyszło na to, że Brytyjczycy wpłacili do eurokasy netto 37,478 mld funtów. [źródło: HM Government, Central Statistics Office - odpowiednik GUSu w Rządzie JKMości]

Oczywiście autorzy przytaczają jeszcze korzyści niewymierne, takie jak dostęp do bliżej nieokreślonych funduszy strukturalnych, poprawa jakości produktów, tak jakby przepisy unijne cokolwiek poprawiały.

Kolejne ciekawe stwierdzenie to zapowiadany wzrost liczby nowych miejsc pracy na obszarach wiejskich o około 240 tys. Pomijając fakt, że przypomina to raczej wróżenie z fusów, należałoby tu zadać pytanie: o ile zmaleje liczba miejsc pracy na tym obszarze? Tylko kiedy porównamy sobie te dwie cyfry, osiągniemy prawdziwy obraz zysków i strat. Sądząc z dotychczasowych osiągnięć Unii w walce z "wspólnym problemem" bezrobocia - saldo będzie raczej ujemne.

A cóż mówi sama Unia i jej przedstawiciele na temat osławionych dopłat?

Dopłaty bezpośrednie dla rolnictwa w krajach członkowskich są częścią programu CAP (Wspólna Polityka Rolna). Aż do tej pory plany UE zakładały, że przyszli członkowie Unii nie powinni otrzymać dopłat bezpośrednich z CAP. Takie wnioski można wysnuć z treści raportu Komisji Europejskiej (White Paper) przedstawionego na zjeździe UE w Madrycie w 1995 r. Kluczowy argument opierał się na tym, że skoro rolnicy krajów kandydujących nie ucierpieli skutkiem reform wprowadzonych przez CAP w krajach "Piętnastki" w roku 1992, to nie powinni otrzymać dopłat bezpośrednich.

W innym dokumencie unijnym, pt. Agenda 2000-2006, budżet przeznaczony na rolnictwo jest bardzo okrojony i nie przewiduje tzw. dopłat bezpośrednich dla nowych członków. Oznacza to, że w planach budżetowych Unii, aż do roku 2006, brakuje środków na tzw. dopłaty bezpośrednie do dochodów rolników w państwach kandydujących, w tym Polski. Natomiast co będzie po roku 2006, owiane jest jak dotąd tajemnicą.

Według artykułu w Rzeczpospolitej pt. "Zanim wejdziemy dopłaty się skończą", w 2002 r. Wielka Brytania wraz z Włochami, Holandią, Szwecją i Danią postara się doprowadzić do podjęcia przez Radę UE decyzji o likwidacji w ciągu kilku lat dopłat bezpośrednich dla rolników - tak powiedział polskim dziennikarzom Nick Brown, brytyjski minister rolnictwa . Zdaniem wysokich rangą dyplomatów "Piętnastki", jest to najlepsze dla Polski rozwiązanie, bo z powodu oszczędności budżetowych nowi członkowie UE i tak nie mogą liczyć na tę formę pomocy Brukseli.

Stawka warunków finansowych naszego członkostwa w Unii jest ogromna. Gdyby Polska została objęta obecnie obowiązującym prawem europejskim, mogłaby liczyć przynajmniej na 4-5 mld euro darowizn rocznie dla rolnictwa (z czego ponad 2/3 z tytułu dopłat bezpośrednich dla rolników) oraz 7-9 mld euro darowizn rocznie z funduszy strukturalnych. Jest jednak niemal pewne, że tak się nie stanie. Wysocy rangą urzędnicy czołowych państw "Piętnastki" twierdzą, że Niemcy, Wielka Brytania, Szwecja i inne kraje wpłacające najwięcej do budżetu UE, stanowczo odmawiają kolejnego zwiększenia płaconej składki po przyjęciu nowych członków. W budżecie na lata 2007-2013 utrzymany zostanie zatem obecny limit 1,27% PKB Unii jako maksymalny poziom wypłat Brukseli. Oznacza to cięcia w obecnym poziomie dopłat dla rolników i funduszy strukturalnych, gdyż nowym członkom należałoby się znacznie więcej pieniędzy niż byłyby w stanie wpłacić. "Czas nieograniczonego podwyższania wydatków Unii z lat 80., na których tak skorzystała Hiszpania czy Grecja, nieodwołalnie minął, chociażby z powodu restrykcji unii walutowej" - ostrzegają rozmówcy autora artykułu.

Największych oszczędności Unia może oczekiwać po redukcji dopłat bezpośrednich, które dziś pochłaniają 2/3, wartego 39,7 mld euro, funduszu Wspólnej Polityki Rolnej (CAP). Można się spodziewać, że przeciwko propozycji Nicka Browna ostro zaprotestuje Francja, której rolnicy w minionym roku otrzymali z CAP 9,5 mld euro darowizny. Jednak zdaniem Browna, Niemcy wahają się, czy nie poprzeć likwidacji dopłat.

Można z tego wszystkiego wyciągnąć prosty wniosek: dopłaty bezpośrednie dla polskich rolników są w najlepszym wypadku "palcem na wodzie pisane" - albo dadzą, albo nie. Raczej nie.

Należy również pamiętać, kto wyparł polskie rolnictwo z rynku rosyjskiego za pomocą dopłat bezpośrednich, unijnych gwarancji kredytowych i innych form pomocy publicznej UE, czyli po prostu rożnego rodzaju dopłatom eksportowym. Ponieważ w kapitalizmie, proszę Państwa, konkurencję się niszczy, a nie wspomaga. A polskie rolnictwo to konkurencja dla rolnictwa krajów "Piętnastki".

Eksport żywności do Rosji był przed kryzysem rosyjskim jednym z głównych źródeł finansowania restrukturyzacji polskiego rolnictwa i przemysłu przetwórczego. Ale nam tego Unia pozazdrościła... i się skończyło.

Nie zapominajmy też, że kiedy rząd Mazowieckiego w owczym pędzie do europejskiego raju zniósł bariery celne na import z Zachodu i oczekiwał podobnej akcji ze strony naszych nowych "przyjaciół" - został krotko poinformowany, że Polska może eksportować do Unii ile tylko chce satelitów i mikroprocesorów, natomiast niech nawet nie myśli o eksporcie stali, wyrobów tekstylnych i truskawek. Widocznie p. Mazowiecki nie miał zbyt wielkiego pojęcia o tym, jak się to odbywa na Zachodzie.

Ale o takich "michałkach" nie przeczytamy na stronie Centrum Informacji Europejskiej. Wypada zapytać: do jakiego stopnia obiektywne są więc dane na stronie internetowej, która ma pełnić rolę Programu Informowania Społeczeństwa?

Krzysztof Janiewicz, , 2001-12-27

powrot