Podczas moich internetowych podroży podejmowaÅ‚em wiele dyskusji z tzw. euroentuzjastami. Ich argumenty ksztaÅ‚tujÄ… siÄ™ wedÅ‚ug jednego, wspólnego schematu.

1) Euroentuzjaści wierzą, że nasze wejście do Unii przyczyni się do zmniejszenia bezrobocia w Polsce, a co za tym idzie - do likwidacji ubóstwa.

Jakim cudem przystąpienie do organizacji, która sama boryka się z problem bezrobocia, miałoby wpłynąć korzystnie na poziom zatrudnienia w Polsce? Według doniesień Eurostatu z września 2001 roku, bezrobocie w krajach strefy euro kształtowało się na poziomie 8.3%, a we wszystkich krajach Piętnastki - 7.6%. Jeżeli spojrzeć na Hiszpanię, członka Wspólnoty Europejskiej od 1986 r., lub na Grecję, która weszła do Unii w 1981 r. - to od razu nasuwa się wniosek, że przynależność do Unii miała niewielki wpływ na poziom bezrobocia, skoro w Hiszpanii nadal wynosi ono 15.9%, a w Grecji 11.3%. Widocznie fakt członkostwa w Unii nie ma większego wpływu na zatrudnienie.

Oczywiście, że problem bezrobocia jest niejako z definicji wpisany w system działania gospodarek tzw. rynkowych, ze "swobodnym" przepływem towarów, ludzi, usług i kapitału. Ale w Unii odgrywa rolę dodatkowy czynnik: stałe ograniczanie roli państwa na rzecz regionów i światowych koncernów, a także dominacja interesów największych państw Unii (Niemiec, Francji, Anglii oraz Włoch) nad interesami państw mniejszych, będą prowadziły do wzrostu ubóstwa obywateli, a nie spadku bezrobocia.

Za to panienki lekkich obyczajów mają prawo do zatrudnienia w krajach Unii. Jak podała agencja PAP w dniu 20.11.2001 r., wyrokiem Trybunału UE w Luksemburgu, panienki z Europy Środkowo-Wschodniej, mają pełne prawo do uprawiania najstarszego zawodu świata w każdym kraju UE, w którym prawo dopuszcza prostytucję. Z tego wniosek, że w takich krajach jak: Belgia, Dania, Francja, Hiszpania, Luksemburg, Niemcy, Szwecja, Wielka Brytania z Irlandią Północną, Włochy i oczywiście sama Holandia - przynajmniej dla co bardziej przedsiębiorczych panienek praca jest zapewniona.

Jeżeli chodzi o likwidację ubóstwa w Polsce, to zachodzę w głowę, jakim cudem organizacja, w której 52 mln obywateli (około 16%) żyje w ubóstwie, miałaby zlikwidować to samo zjawisko w Polsce? Jeżeli odsetek obywateli UE żyjących w ubóstwie wzrasta nieprzerwanie od 20 la, to jakim sposobem nasze wejście do Unii miałoby wywołać w Polsce skutek odwrotny, czyli spadek ubóstwa? Czyżby Polskę czekało w Unii jakieś szczególne uprzywilejowanie, dzięki któremu będą u nas zachodziły procesy odwrotne?

Dla porównania: w Norwegii, która nie jest członkiem Unii, liczba obywateli żyjących w ubóstwie wynosi 7%.

Wygląda też na to, że Unia ma kłopoty nie tylko z zatrudnieniem i ubóstwem, ale też i z analfabetyzmem, które dotyczy w Unii aż 15% dorosłych osób!

[wg danych z Eurostatu oraz raportu Europejskiego Komisarza Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Anny Diamantopoulou, pt. "Walka z ubóstwem" (The Fight Against Poverty) wygłoszonego w Parlamencie Europejskim w Brukseli dnia 17.10.2001.]

Jakim cudem przystąpienie do organizacji, która sama cierpi na przerost biurokracji, miałoby wpłynąć zbawiennie na naszą rodzimą biurokrację? W roku 1996 liczba różnych dokumentów prawnych wydanych przez Unię przekroczyła 23 027, co oznacza wydanie 887 praw unijnych rocznie! Unia Europejska wprowadza nowe prawa całkiem hurtowo, około trzech nowych praw dziennie, piątek, świątek czy niedziela.

Większość tej "radosnej twórczości" ustawodawczej Unii odbywa się za zamkniętymi drzwiami. Prawa i przepisy unijne są ustanawiane przez urzędników nominowanych, a nie wybranych w demokratycznych wyborach - a więc nie mogą być oni odwołani ze swych stanowisk przez niezadowolonych z ich pracy wyborców.

Jeżeli jakaś grupa genialnych urzędników chciałaby stworzyć jakiś perfekcyjny system biurokratyczny, który miałby zwiększyć ich władzę i przywileje, a zminimalizować ich odpowiedzialność za podejmowane decyzje - to sądzę, że żaden genialny urzędnik nie wpadłby na coś choć trochę podobnego do Komisji Europejskiej!.

Nawet Sir Humphrey Appleby, król wszystkich biurokratów ze znakomitego angielskiego serialu Yes, Prime Minister, nie mógłby sobie wyobrazić takiej organizacji w najśmielszych snach:

Politycznie Komisja Europejska ma pod kontrolą 15 państw używających 11 języków. Nie ma ani partii rządzącej, ani opozycyjnej; nie ma partii wybranych na podstawie ich programu wyborczego. Okręgi wyborcze są tak rozlegle (około 250 000 wyborców każdy), że jedynie niewielu wyborców wie, kto jest ich posłem do Parlamentu Europejskiego, a jeszcze mniej wyborców orientuje się, czym ich poseł właściwie się zajmuje. Dojście do porozumienia pomiędzy 15 krajami - gdzie prawie każdy kraj to inny język i inna kultura - jest zawsze daleko idącym kompromisem stworzonym przez biurokrację na drodze rożnych, mniej lub bardziej legalnych czy też moralnych układów. Poszczególne ministerstwa są zarządzane nie przez wybieralnych polityków, którzy muszą się liczyć z wolą wyborców, by raz jeszcze być wybranym - lecz przez wysokiego szczebla biurokratów (Komisarzy), którzy nie muszą liczyć się z nikim i z niczym. Właściwie nie istnieje nic, co mogłoby położyć tamę dla ich wyobraźni. Nic tylko tworzyć nowe prawa i przepisy! Jakie piękne, szerokie pole do popisu dla prawdziwego biurokraty!