W drodze do państwa europejskiego

Kiedy w 2000 r. Józio Fischer podzielił się publicznie swoją koncepcją przekształcenia Unii Europejskiej w państwo federalne, posypały się na niego słowa krytyki ze strony polityków europejskich. Zapewne nie dlatego, by pomysł ministra spraw zagranicznych Niemiec był specjalnie egzotyczny i nie znany dotąd na europejskich (w tym polskich) salonach. Chodziło raczej o to, że Fischer za bardzo się pośpieszył z ujawnianiem intencji eurokratów, którzy wypowiadali się w stylu: "poszczególne kraje nie są jeszcze gotowe do stworzenia federacji".

Czy będą kiedyś gotowe? Są tacy, którzy już teraz nie mają co do tego wątpliwości. Jak choćby premier Belgii Wit Verhofstadt, który gościł przedstawicieli "Piętnastki" na ostatnim szczycie w Laeken. Verhofstadt, zgodnie z duchem Fischera, mówi wprost, bez owijania w "europejską bawełnę", o konieczności przekształceniu Komisji Europejskiej w



JEDEN RZĄD,



co łączyłoby się z porzuceniem rotacyjnego (półrocznego) i w gruncie rzeczy fasadowego przywództwa w Unii pełnionego przez poszczególne kraje członkowskie.

Niezwykle istotnym krokiem w realizacji tego pomysłu byłaby rezygnacja z prawa weta w podejmowaniu decyzji przez "Piętnastkę" (poruszano tę kwestię w Laeken). Instytucja zdania odrębnego przedstawiana jest w UE (np. Wit Verhofstadt, Roman Prodi, Julian Amato) coraz częściej nie jako wyraz autonomii, suwerenności poszczególnych wspólnot lecz jako uciążliwa przeszkoda w skutecznym i sprawnym zarządzaniu Unią. M.in. z tego powodu powołano w Laeken specjalny Konwent także z udziałem przedstawicieli krajów aspirujących (według ostatnich informacji polskim delegatem mógłby zostać euroentuzjasta-weteran Bronisław Geremek), który zająłby się reformą UE (która to już z kolei?).

Likwidacja prawa weta, dzięki któremu można blokować wprowadzanie w życie różnych euro-pomysłów (np. w ten sposób Austria i Luksemburg cały czas bronią tajemnicy bankowej), oznaczać będzie zwycięstwo prostackiej idei zarządzania poprzez wolę większości. Stąd zaś jest już znacznie bliżej do realizacji pomysłu stworzenia jednego państwa z jednym "skutecznym i sprawnym" rządem europejskim.

Otwartą pozostaje kwestia, z ilu obecnych krajów składać by się miało w przyszłości federacyjne państwo europejskie. Fischer wymieniał liczbę ok. 30. Na szczycie w Laeken członkowie "Piętnastki" postanowili o przyjęciu w 2004 r. nowych członków. Decyzja dotyczyłaby co najwyżej dziesięciu z dwunastu krajów, z którymi prowadzone są obecnie negocjacje (Słowenia, Cypr, Czechy, Węgry, Łotwa, Słowacja, Litwa, Estonia, Malta, Polska). Bez szans na 2004 r. pozostają Bułgaria i Rumunia. W sumie daje to 27 państw i odpowiada liczbie, o której mówił Fischer. Poza tym do "chrześcijańskiego klubu", jak określają Unię Europejską dziedzice Atatürka, aspiruje Turcja oraz będąca w bardzo trudnej sytuacji Ukraina.

Jest ciekawą rzeczą, że bardzo mało mówi się w Rzeczypospolitej



O POLITYCZNEJ PRZYSZŁOŚCI



Unii Europejskiej. Pod tym względem Unia Europejska jest dla przeciętnego Polaka tworem mgławicowym. W świadomości społecznej zredukowana jest jedynie do wymiaru gospodarczego i handlowego (Polska rozpoczęła swoją drogę do Unii Europejskiej 19 września 1989 roku, podpisując z ówczesną Wspólnotą Europejską umowę w sprawie handlu i współpracy gospodarczej). Przy tym jedyny komunikat, jaki jest przekazywany przez euroentuzjastów, dotyczy zapewnienia, iż Unia Europejska da Polsce dobrobyt i "sypnie groszem".

Debaty nad kwestią politycznego charakteru Unii praktycznie nie ma, choć nieustannie mamy do czynienia w UE z czytelnymi działaniami państwotwórczymi. Mówi się za to o potrzebie dyskusji "nad kształtem przyszłej Europy" lub o bliżej nieokreślonej "integracji". Artykułowanie wprost idei powoływania w ramach Unii Europejskiej wspólnego państwa europejskiego byłoby dla Polaków (ale przecież i dla innych narodów naszego kontynentu) czymś zupełnie niestrawnym. Przynajmniej na obecnym etapie utrwalonego "rządu dusz".

A przecież Unia ma własną Komisję Europejską (władza wykonawcza), ma Parlament, uchwala prawo, do którego muszą się dostosować inne wspólnoty (także te składające akces do UE), tworzy własną armię (jej chrzest bojowy, decyzją Piętnastki na szczycie w Laeken, nastąpić ma 1 stycznia 2002 r. w Afganistanie), zlikwidowała właśnie waluty dwunastu krajów członkowskich.

Unia (z wyjątkiem Wielkiej Brytanii - prawo weta) uznała Kartę Praw Podstawowych obywateli UE, a w przyszłości planuje przyjęcie własnej konstytucji (zwolennikiem jej uchwalenia jest też prymas Józef Glemp, choć zapewne widzi ją w innym świetle niż obecni zeświecczeni eurokraci: "należałoby ustanowić konstytucję Unii Europejskiej, która odwoływałaby się do zasad sformułowanych po II wojnie światowej przez ojców Unii tak, aby idea zjednoczenia nie ograniczała się do spraw finansowo-ekonomicznych, a przypominała o kwestiach duchowych" - KAI). Jeśli jednak mówi się w UE o stworzeniu własnej konstytucji, to przecież trudno uniknąć pytania o jej państwotwórczy charakter. Pomniejszych sygnałów państwotwórczych jest znacznie więcej, jak choćby ten z Francji o potrzebie wprowadzenia jednolitych dowodów osobistych.

Pomijając zupełnie kwestię politycznego kształtu Unii Europejskiej w przyszłości, agitacja w Polsce na rzecz... o właśnie... "integracji"



SIĘGA ZENITU



Na niedawnej konferencji w Warszawie poświęconej sposobom informacji o "integracji europejskiej" spotkali się obok rzecznika prasowego obecnego rządu SLD-UP-PSL rzecznicy prasowi byłych rządów. Bili się w piersi za to, co zrobili złego w kwestii słabej skuteczności informacyjnej na temat "integracji", dawali rady, co poprawić.

Nie można z pewnością nie odnotować "rewelacyjnego" pomysłu Aleksandry Jakubowskiej (SLD). Co jej zdaniem powinien zrobić polski rząd, by skutecznie informować społeczeństwo o "integracji" i tym samym "wygrać" referendum akcesyjne? Wzorem rządu austriackiego powinien wyłożyć na ten cel bardzo duże pieniądze, a całą kampanię informacyjną zlecić profesjonalnym firmom.

Hm, rząd wykłada już pieniądze na promocję Unii, ale widać w opinii Jakubowskiej wciąż za małe. Rząd to bez wątpienia nadrobi. Da pewnie także zarobić zaprzyjaźnionym agencjom reklamowym. Niech tylko nikt nie mówi, że w Polsce "informuje się" o Unii Europejskiej. Nie, za publiczne pieniądze uprawia się żenującą propagandę, z którą władza już się ani nawet nie kryje, ani nie mówi o potrzebie zapewnienia obiektywności.

A czy Polska będzie istnieć jako byt polityczny, czy też nie będzie - to dla euroentuzjastów kwestia z dolnej półki tematów. Ważne, by "głosoły" dzięki zmasowanej propagandzie "zagłosowały" tak, jak chce rząd. Europejski rząd?

Miłosz Lodowski, Najwyższy Czas!, 2001-11-18

powrot